تحول در ارتش‌های جهان با سیستم‌های رادار

 رابرت واتسون در اوایل فوریه سال 1935 میلادی یعنی زمانی که سرپرستی ایستگاه رادیویی آزمایشگاه ملی فیزیک کشور انگلیس را به عهده داشت، نامه‌ای خطاب به دولت انگلیس نوشت که در آن چگونگی استفاده از امواج رادیویی برای تعیین موقعیت هواپیماها هنگام پرواز را شرح داده بود. او بلافاصله پس از ارسال این نامه، فرضیه خود را در شرایط آزمایشگاهی به اجرا در آورده و نتایج به دست آمده از انجام این آزمایش را مورد بررسی قرار داد. در ماه ژوئن سال 1935 میلادی، واتسون وات می‌توانست با استفاده از سیستم طراحی شده براساس فرضیه خود که بر مبنای ارسال امواج رادیویی بنا نهاده و بود محل دقیق هواپیماها را از فاصله 140 کیلومتری از سطح زمین تعیین کند. این سیستم بتدریج توسعه یافته و به مجموعه‌ای از رادارها تبدیل شد که به‌ آنها ایستگاه‌های شبکه‌ای یا زنجیره‌ای گفته می‌شد. این سیستم رادار با فرکانس نسبتا پایینی حدود 25 مگاهرتز کار می‌کرد که در مقایسه با سیستم‌های مشابه که پیش از جنگ جهانی دوم در کشورهای دیگر طراحی و ساخته شده بود و می‌توانست همچون سیستم‌های راداری در زمینه‌های مختلف مورد استفاده قرار گیرد، بسیار پایین‌تر بود. اگر چه واتسون می‌دانست انتخاب این فرکانس برای سیستم راداری طراحی شده چندان مناسب نیست، اما او همواره اعتقاد داشت در به عمل آوردن یک ایده فکری هیچ‌گاه نمی‌توان به بهترین نتایج دست یافت. ایستگاه‌های شبکه‌ای رادار، امکانات بیشتری را در اختیار نیروی هوایی سلطنتی ارتش انگلیس قرار می‌داد تا با استفاده از آن بتوانند در جنگ با ارتش آلمان، در سال 1942 آنها را از مرزهای کشور خود دور کنند.

واتسون در سال 1940 میلادی موفق به دریافت نشان قهرمانی از دولت انگلیس شد. بدون تردید خدمات او نقش بسیار مهمی در پیروزی نیروهای متفقین داشت. واتسون علاوه بر طراحی سیستم‌های شبکه‌ای رادار همچنین توانست سیستم جهت‌یابی را براساس استفاده از یک لامپ اشعه کمتری طراحی کند که در مطالعه و بررسی پدید‌ه‌های جوی مورد استفاده قرار گرفت. سیستم تابش‌های الکترومغناطیس نیز توسط این فیزیکدان طراحی شد که می‌توانست نقش بسیار مهمی در تضمین ایمنی پرواز داشته باشد.