ماجراجویی در ماه

از نظر سبک بازی می‌شود ماه را یک بازی اکشن اول شخص به‌حساب آورد. اما مولفه‌های ماجرایی و گشت‌وگذار در آن بسیار بیشتر از یک اکشن اول شخص است. شاید اگر خواننده‌ها را به بازی‌هایی هم‌چون ‌Metroid Prime: Hunter‌ ارجاع بدهم، بهتر باشد. یک بازی ماجرایی اول شخص را تصور کنید که چند قاشق سوپ‌خوری اکشن به آن اضافه شده و بر مبنای سیستم نقشه‌ای و سیاه‌چالی سری متروید (یا کسلوانیا در مقایسه بسیار کلی‌تر) استوار است. ‌ ‌

داستان کاملا کلیشه‌ایست. اگر ‌Dead Space‌ بازی کرده باشید به سرعت به تشابه زیاد آن با ماه پی خواهید برد.

داستان در فضای خارج از زمین و روی کره ماه اتفاق می‌افتد. یک سوراخ مشکوک که به یک سلسله سازه‌های عجیب در زیر زمین ختم می‌شود باعث شده تا ماه‌نوردها دچار مشکلات عجیب و غریبی بشوند. نقش اول بازی سروان کین نام دارد و عضو یک تیم رویارویی با اتفاقات غیرعادی است. شما در قالب او وارد بازی می‌شوید و طبق معمول همه بازی‌های این سبکی، همه چیز به‌سرعت به‌هم می‌ریزد. همه اعضای تیم کشته یا ناپدید می‌شوند و تنها عده نجات یافته با استفاده از رادیو با شما در ارتباط هستند.

داستان پیچ‌وتاب‌های محسوسی هم دارد و اگر حواستان را به دیالوگ‌های رد و بدل شده در بی‌سیم جلب کنید، می‌توانید انگیزه خوبی برای ادامه دادن بازی پیدا کنید. اگر نه هم می‌شود از گیم‌پلی لذت برد و کاری به داستان نداشت.

کنترل بازی در ماه بسیار خوب و کارآمد است. تعادل خوبی بین سرعت حرکت شما، توانایی چرخش دوربین با استفاده از استایلوس و سرعت حرکت دشمن‌ها وجود دارد. برای از بین بردن روبات‌ها و موجودات بیگانه لازم نیست خیلی به خودتان فشار بیاورید. کمی دقت در نشانه‌گیری برای نجات از هر رویارویی خطرناکی کفایت می‌کند. البته دشمن‌های بازی خیلی متنوع نیستند و بعد از پایان چند مرحله اول، قلق مبارزه با هر کدام دستتان می‌آید. متنوع نبودن دشمن‌ها یکی از نقاط ضعف اصلی ماه است. در مراحل پایانی هنوز دارید با بات‌های پرنده‌ای می‌جنگید که در اولین مرحله به شما حمله کردند، با این تفاوت که سریع‌تر جابه‌جا می‌شوند و برای منفجر کردن آنها مهمات بیشتری لازم است.

بزرگ‌ترین خصوصیت ماه، گرافیک آن است. کسانی که بیش از دو سال ‌DS‌ بازی کرده باشند مطمئنا از دیدن گرافیک سه بعدی این بازی مبهوت خواهند ماند. بازی با نرخ 60 فریم بر ثانیه اجرا می‌شود و بسیار نرم است. از طرفی مراحل بسیار وسیع و بزرگ هستند و اشیای سه بعدی زیادی در آنها وجود دارد. البته محدودیت‌های سخت‌افزاری ‌DS‌ به سازنده‌ها اجازه نداده محیط‌های متنوعی خلق کنند و راهروهای آبی رنگ بیشتر محیط‌های بازی را تشکیل می‌دهند. اما بازهم وقتی به سطح ماه می‌روید و فضای لایتناهی بالای سر را نگاه می‌کنید همه چیز زیبا و بالاتر از توانایی‌های این کنسول دستی کوچک به‌نظر می‌رسد. بدون شک سازنده‌ها توانایی‌های سخت افزاری ‌DS‌ را کاملا به چالش کشیده‌اند. ‌ ‌

‌«ماه» یک بازی درجه یک نیست و شاید در نهایت نتواند حرف زیادی در برابر بازی‌های ژاپنی این کنسول دستی بزند، اما اگر به‌دنبال یک تجربه جدید با ‌DS‌ باشید می‌تواند شما را سرگرم کند. این بازی را به کسانی که اهل اکشن‌های اول شخص هستند، توصیه نمی‌کنیم چون ممکن است از دیدن صحنه‌های مبارزه‌ای لایت «ماه» افسرده بشوند! ‌