نوشتن با دوربین

تقوایی علاوه بر فیلمسازی دستی هم در داستان‌نویسی و عکاسی دارد، اما ادبیات و عکاسی هیچ‌گاه برای فیلمساز جنوبی تفریح و فن محسوب نمی‌شود. اگر قرار باشد عکاسی کند آنقدر با وسواس این کار را انجام می‌دهد که با داشتن صدها اسلاید؛ طی 40 سال ترجیح می‌دهد فقط دو نمایشگاه عکس بر پا کند. «به خوبی به یاد نمی‌آورم که عکاسی را از چه زمانی آغاز کردم همان طور که به یاد ندارم شنا کردن را چه زمانی آموختم. اما از همان دوره‌های دبستان که با همکلاسی‌هایم بیرون می‌رفتیم همیشه عکاس آن جمع بودم و اگر عکس‌ها و آلبوم‌های آن دوران را ببینم 80 درصد از عکس‌هایش را خودم گرفتم.»

خیلی از عکس‌های این نمایشگاه او هم حاصل سفر‌هایی است که برای پیدا کردن لوکیشن‌های فیلم‌هایش می‌رفته است. عکس‌های تقوایی این روزها سندی است برای یادآوری آنچه بوده است و حالا نیست! تصاویر شهرهایی که از بین رفته‌اند یا روستاهایی که خالی از سکنه شده‌اند، معماری‌هایی که حالا تغییر کرده‌اند ولی لوکیشن‌هایی که در حین ساخت فیلم‌هایش آنها را ثبت کرده است و اما امروز دیگر وجود ندارد. این قضیه آنقدر برای آقای فیلمساز تکرار شده است که فکر می‌کند اگر جایی قرار است نابود شود بهتر است شال و کلاه کند و از آنجا عکس بگیرد!

شاید خیلی از علاقه‌مندان به سینمای او دیگر امیدی نداشته باشند تا فیلمی‌ از او را روی پرده ببینند اما خود تقوایی آنقدر امیدوار هست که دل هوادارانش را گرم کند «کار نکرده خیلی دارم و خیال هم ندارم که آنها را انجام ندهم و تا آنها به انجام نرسد، من هم باقی می‌مانم.»