«عیار 14» در بوته نقد

جواد طوسی

«عیار 14» فیلم خوبی است. به خاطر موفقیت شهبازی در ترکیب فرم و شیوه روایت‌پردازی متفاوت و غیرخطی‌اش. سیر تکاملی یک فیلمساز جوان را می‌توان از«نفس عمیق» تا «عیار 14» شاهد بود. ممکن است این توهم پیش آید که «عیار 14» به لحاظ پیش‌درآمدهایی که نوعی از سینمای کلاسیک و وسترن را تداعی می‌کند، مشکل روایت و پرورش شخصیت‌هایش را دارد؛ در صورتی که او از همان ابتدا، ما را به دنیایی که توهم واقعیت است، پرتاب می‌کند. در صورت همراهی با این دنیای کابوس‌گونه می‌‌توانیم با این شیوه روایت‌پردازی نو و غیرمتعارف و تداخل رخدادها و زمان، ارتباط برقرار کنیم.

جلیل اکبری صحت

«عیار 14» فیلمنامه و کارگردانی منسجمی داشت. فضای فیلم ایرانی بود و کارگردان توانسته بود از تجربیات فیلم قبلی‌اش در این کار خوب استفاده کند.

کیوان کثیریان

به نظرم مشکلاتی در فیلمنامه این اثر وجود دارد. با یک فیلمنامه دقیق‌تر، می‌شد بهتر از این داستان فیلم را روایت کرد. در مجموع از کل کار خوشم آمد.

محمدرضا رستمی

فیلمنامه «عیار14 » ضعف‌های بارزی داشت که به کلیت اثر لطمه زیادی زده بود. اگر فیلمنامه کار، انسجام بیشتری می‌داشت، قطعا کارگردانی کار هم بیشتر به چشم می‌آمد. در کل «نفس عمیق» چیزی دیگری بود.