سقف رفیع فجر

البته این  موضوع تنها به مردم محدود نمی‌شد و مسوولان و مدیران مربوطه و غیرمربوطه و گاهی کم حوصله  نیز تا انتهای برنامه به صندلی‌های ردیف اول سالن تکیه زدند و تکان نخوردند.

افتتاحیه شعر فجر، این سوال مهم را در ذهن‌ها ایجاد کرد که چگونه با وجود چنین جمعیتی که برای شعرخوانی  محمدعلی بهمنی  بی تابی می‌کنند و پشت درهای بسته به انتظار می‌نشینند کتاب شعر استاد تنها با شمارگان 1500 نسخه منتشر می‌شود؟

افتتاحیه شعر فجر یک بار دیگر این نکته را فریاد زد که شـعـرهـمـچـنـان مـی‌تـوانـد مـهـم‌تـریـن رویـداد فـرهـنـگی ایران و پرمخاطب ترین هنر کلامی ما محسوب شود و بیشترین مخاطب را هم به محافل فرهنگی بکشاند همان طور که یکی از با شکوه ترین وداع‌های مردم با هنرمندان، وداع با پیکر روانشاد قیصر امین‌پور بود.

البته برای محقق شدن و نمود یافتن این نکات شرایطی لازم است که به اختصار اشاره می‌شود؛

1ـ  کنار گذاشتن بعضی اختلاف‌های فکری و سلیقه‌ای به نفع جریان کلی شعر معاصر، حداقل یک بار در طول سال و گردهم آمدن زیر یک سقف آن هم سقف رفیع و گسترده‌ای همچون فجر، آنچه که در افتتاحیه سومین دوره شعر فجر تنها نیمی از آن محقق شد اما باز هم استقبال و حاصلی کم نظیردر پی داشت.

2ـ توجه ویژه به پیشکسوتان و ریش‌سپیدان شعر معاصر که جایگاهی فراتر از مرزهای فکری  و سلیقه‌های ادبی دارند و سپردن سکانداری جشنواره به آنها (دبیری استاد علی معلم) و جدی گرفتن نسل جوان و شریک کردن آنها در جشنواره (حضور فاضل نظری به عنوان دبیر علمی)

3ـ رسیدن به این باور که محوریت اصلی جشنواره شعر فجر باید دعوت کردن و هدایت شعر امروز به خانه‌ها و کتابخانه‌های مردم باشد و اگر هم رقابت و تقدیری در کار است، حاشیه این جشنواره محسوب می‌شود و نه متن و اصل آن. (اگرچه بهترین تقدیر برای شاعر دیدن تاثیر و استقبال گسترده اثرش در میان مردم و مخاطبان است)

4ـ شعر به عنوان هنر مادر، قطعا می‌تواند برای نفوذ بیشتر میان مردم از هنرهای دیگر مانند موسیقی و آمیختن آن با ترانه کمک بگیرد و ابعاد مختلف و چندگانه‌ای را برای جشنواره ایجاد کند.

سینا علی محمدی