مرواریدهای درخشان فوتبال ایران

وقتی بازیکن ملی‌پوش ما پا به پای بهترین مدافع دنیا (کاناوارو) می‌ایستد و بارها او را وادار به خطا می‌کند، چه برداشتی در پی دارد؟

زمانی که جواد نکونام سهم عمده‌ای از گلزنی‌های اوساسونارا به خود اختصاص می‌دهد و علاوه بر برنده شدن در میانه میدان، وظیفه گلزنی را به عهده می‌گیرد و در آن بارها موفق می‌شود، چه نتیجه‌ای را عاید ما می‌کند؟ جواب روشن و شفاف این است.

جوانان ما با خمیرمایه ذاتی و هوشی، سرسوزنی از بهترین و بزرگ‌ترین بازیکنان دنیا کم ندارند.

آنچه جوانان ما به آن احتیاج دارند، شیوه‌های آموزشی پیشرفته است تا ما بتوانیم با سرعت پاره‌ای از فاصله‌ها را کم کنیم و فرصت را برای درخشش سزاوارانه آنها به وجود آوریم. دو جوان ملی‌پوش ما به همه آدم‌های خرده‌گیر نشان دادند که مرواریدهای درخشان و پر تلا‡لویی هستند که نیاز به مراقبت بیشتر دارند و غواصانی را می‌طلبند تا این «در»های گرانبها را از دل دریا کشف و بیرون آورند.

جواد نکونام در اوساسونا همیشه جزو خوب‌های میدان بوده و از این پس باید منتظر درخشش بیشتر مسعود شجاعی هم باشیم؛ جوان پرمایه‌ای که خیلی وقت‌ها برای دل خود فوتبال بازی می‌کند و شیفتگی بیش از اندازه‌ای به حرکت‌های تکنیکی خود دارد، عجیب آن که، جواد در بازی بارئال انگار فراموش کرده بود که در ورزشگاه خانگی رئال مادرید بازی می‌کند.