قدر ما را نمی‌دانند

از چه سالی ووشو را شروع کردید و چه سالی به تیم ملی راه یافتید؟

در 13 سالگی یعنی از سال 67 دوران ورزشی‌ام را با ورود به ورزش‌های رزمی شروع کردم.اول کاراته و بعد کیک بوکسینگ.از سال 72 نیز در محل تولدم، شهرری به صورت رسمی و زیر نظر زنده‌یاد استاد فریدون مالکی وارد دنیای قهرمانی در رشته ووشو شدم؛ 4 سال بعد در سال 76 قهرمان کشور شدم و در قسمت سانشو (مبارزه) به عضویت تیم ملی درآمدم.از آن تاریخ تاکنون که 12 سال است عضو ثابت تیم ملی هستم.

در این 12 سال چه مدال‌هایی را کسب کرده‌اید؟

در رشته ووشو فاصله زمانی برگزاری مسابقات جهانی و قاره‌ای با رشته‌های دیگر متفاوت است؛ به طوری که مسابقات جهانی و همچنین قاره‌ای هر 2 سال یک بار برگزار می‌شود. مدال طلای مسابقات جهانی 97 ایتالیا و 99 هنگ‌کنگ، مدال نقره 2001 ارمنستان و 2007 چین و مدال برنز پیکارهای جهانی 2003 ماکائو، طلای جام جهانی چین در سال 2002 و جام جهانی 2008 چین، همچنین مدال طلای جام جهانی ساندا در سال‌های 2001 و 2005 ایتالیا، نقره بازهای آسیایی 98، طلای 2002 بوسان، طلای مسابقات قهرمانی آسیا در سال 2004 میانمار و طلای 2008 ماکائو از دیگر مدال‌هایی است که در این سال‌ها موفق شده‌ام آنها را کسب کنم.ضمن این که در المپیک پکن که ووشو به صورت آزمایشی حضور داشت، صاحب مدال نقره شدم.در مسابقات بین‌المللی 98 ترکیه، 99 ارمنستان، 2008 تهران و 2008 چین نیز مدال طلا کسب کرده‌ام.

چطور شد که ووشو در ایران به صورت مستقل فعالیتش را در قالب فدراسیون پیگیری کرد؟

همان طور که علاقه‌مندان ورزش‌های رزمی می‌دانند، ووشو در کشورمان تا سال 83 زیرمجموعه فدراسیون ورزش‌های رزمی بود و در قالب یک کمیته برنامه‌های خود را دنبال می‌کرد. این در حالی بود که ابتدا در فدراسیون ورزش‌های رزمی تنها ووشو، کونگ‌فو و رشته رزم‌آوران فعالیت می‌کردند، اما بتدریج سبک‌های مختلفی زیرمجموعه این فدراسیون شدند، به طوری که این اواخر حدود 40 رشته زیرمجموعه فدراسیون بودند. در نهایت دلایلی باعث شد ووشو از این فدراسیون مستقل و فدراسیون ووشو رسما تاسیس شود. این که ووشو به عنوان یکی از رشته‌های اصلی در بازی‌های آسیایی گنجانده شده و حتی کاندیدای حضور در بازی‌های المپیک است، داشتن فدراسیون مستقل جهانی IWUF و مدال‌آوری پیاپی ملی‌پوشان ووشو ازجمله دلایلی است که مسوولان ورزش را متقاعد کرد که فدراسیون ووشو در ایران هم تاسیس شود.

به طور طبیعی تاسیس فدراسیون ووشو تاثیر مثبتی در فعالیت‌های این رشته داشته است؟

طبیعی است که این اقدام مثبتی بود، چراکه علاوه بر افزایش میزان اعتبارات ووشو، مدیریت این رشته هم با تمرکز کامل امورات آن را پیگیری می‌کند و این خود می‌تواند پیش‌زمینه موفقیت باشد.

برخی معتقدند در روند مدال‌آوری این رشته تاثیر چندانی مشاهده نشده است و گاه ما با افت نیز مواجه بوده‌ایم.

نباید این نکته را فراموش کرد که فدراسیون ووشو فدراسیونی جوان است و طبیعی است که در ابتدای راه مسائل و مشکلاتی نیز وجود دارد. در واقع ما در بعد مدال‌آوری پس از تاسیس فدراسیون افت نکردیم، بلکه افت و خیز داشتیم. به طور مثال، پیش از تاسیس فدراسیون در مسابقات جهانی2 و مدال طلا، یک نقره و یک برنز کسب کردیم و در دوره بعدی مسابقات جهانی که فدراسیون ووشو در کشورمان تاسیس شده بود، تنها یک مدال طلا کسب کردیم و در دوره بعد هم 2 مدال طلا کسب کردیم. هرچند در این میان نباید از سرمایه‌گذاری کشورهای خارجی روی این رشته غافل بود، نکته‌ای که خیلی در این میان درخشان است، این که ما پیش از این در تالو (فرم) هیچ گاه مدال‌آور نبودیم و امروز به نقطه‌ای رسیدیم که در مسابقات بین‌المللی مختلف در این بخش هم مدال‌آور هستیم. از طرفی، برگزاری مسابقات لیگ، برگزاری دوره‌های آموزشی مربیگری و داوری، اعزام به تورنمنت‌های بین‌المللی تدارکاتی و برنامه‌ریزی برای رشد کمی در کنار رشد کیفی ووشو از دیگر محسنات تاسیس فدراسیون است و کسی نمی‌تواند آنها را نادیده بگیرد.

در بعد سخت‌افزاری وضعیت ووشوی ایران را چطور می‌بینید؟

در این زمینه در بخش‌هایی خوب و در بخش‌هایی ضعیف هستیم. در حالی که در سراسر قاره اروپا تنها 2 تشک مخصوص تالو (تالو فیلد)‌ وجود دارد، اما سال گذشته 5 تالو فیلد از سوی فدراسیون خریداری شد و در اختیار استان‌های تهران، آذربایجان شرقی، خراسان رضوی، زنجان و خوزستان قرار گرفت یا حدود 8 سکوی اختصاصی سانشو در 8 استان کشور وجود دارد که داشتن این امکانات با توجه به هزینه بالای تهیه آنها قابل قبول است، اما در زمینه داشتن سالن اختصاصی برای این رشته بشدت در مضیقه هستیم حتی در تهران هم برای تیم ملی سالن اختصاصی وجود ندارد و در خوابگاه شماره 2 مجموعه ورزشی آزادی علاوه بر ما رشته‌هایی نظیر کاراته و بوکس نیز تمرینات خود را انجام می‌دهند.

قطب‌های ووشوی ایران چه استان‌هایی هستند؟

مثل بیشتر رشته‌های رزمی ووشو نیز در سراسر کشور از علاقه‌مندان زیادی در همه استان‌ها برخوردار است به عنوان مثال در همین تیم جوانان که اخیرا نایب‌قهرمان جهان شد، در بخش تالو، 3 هرمزگانی3 خراسانی، 3 مازندرانی، 2 کرمانشاهی، یک زنجانی، یک ایلامی و یک نفر از 4 محال و بختیاری ازجمله نفرات تشکیل‌دهنده تیم ملی بودند ملاحظه می‌کنید که از جنوب، شمال، شرق و غرب کشور در تیم ملی ووشو نفراتی حضور دارند.

با توجه به این که اخیرا به عنوان مدیر فنی تیم‌های ملی مشغول فعالیت هستید، آیا از دنیای قهرمانی خداحافظی کرده‌اید؟

خیر از دنیای قهرمانی خداحافظی نکرده‌ام و قصد دارم مانند 5 ماه اخیر که مدیرفنی تیم ملی هستم، در کنار این مسوولیت در تیم ملی بزرگسالان نیز به عنوان ورزشکار حضور داشته باشم.

در این زمینه مشکل تداخل به وجود نمی‌آید؟ آیا می‌توان هم ملی‌پوش بود و هم مدیر فنی تیم‌های ملی!؟

چنانچه به عنوان مربی و ورزشکار همزمان فعالیت داشته باشی، یقینا مشکل تداخل پیش می‌آید. در سانشو یک ورزشکار باید تمرکز لازم را روی فعالیت‌ها و تمرینات خود داشته باشد و مربی سانشو نیز باید تمرینات همه ملی‌پوشان را زیر نظر داشته باشد بنابراین مربی و ورزشکار بودن امری دشوار و شاید نشدنی است، اما مدیرفنی لزوما قرار نیست بر تمرینات همه نفرات نظارت داشته باشد.

در واقع من به عنوان مدیر فنی تیم‌های ملی ووشو شرح وظایفی مثل مباحث کلان تمرینی، ایجاد هماهنگی میان مربی بدنساز و مربی فنی، حلقه ارتباط کادر مربیان و فدراسیون، ابلاغ سیاست‌ها و خط‌مشی‌های فدراسیون به کادر فنی و جهت‌دهی و برنامه‌ریزی در بحث فنی را به عهده دارم. روشن است که این مسائل نمی‌تواند تداخل در روند تمرینات من به عنوان یک ورزشکار ایجاد کند؛ چراکه تیم ملی هم سرمربی دارد و هم مربی.

درخصوص انتخاب ترکیب اصلی تیم ملی چطور؟ نقشی هم در این زمینه دارید؟

ترکیب اصلی تیم ملی را یک گروه گزینشی مشتمل بر 5 نفر انتخاب می‌کنند که من هم به عنوان یک عضو این گروه تنها یک رای دارم. سرمربی، مدیر فنی، رئیس کمیته فنی فدراسیون، نماینده رئیس فدراسیون و رئیس کمیته استعدادیابی اعضای این گروه را تشکیل می‌دهند و براساس ضوابط مشخصی ترکیب تیم‌های ملی اعزامی به مسابقات مختلف را مشخص می‌کنند.

مهم‌ترین برنامه‌های پیش روی تیم‌های ملی چیست؟

مسابقات قهرمانی جوانان آسیا که اواخر اردیبهشت سال آینده در فیلیپین برگزار می‌شود، مسابقات جهانی بزرگسالان کانادا که آبان سال آینده برگزار می‌شود و همچنین مسابقات جهانی دوئلین (مبارزه نمایشی) مهم‌ترین مسابقات پیش‌روی ما هستند و برنامه‌ریزی لازم به منظور برگزاری مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی و زمان تشکیل اردوی‌های تیم ملی و همچنین پیکارهای انتخابی درون اردویی برای این مسابقات صورت گرفته است؛ به طوری که پس از برگزاری مسابقات قهرمانی کشور قرار است اسفند اردوی تیم ملی جوانان و خرداد اردوی تیم ملی بزرگسالان آغاز شود تا حضوری پرقدرت در پیکارهای پیش روی داشته باشیم.

برنامه استعدادیابی ووشو در سطح کشور و همچنین شیوه انتخاب نفرات تیم ملی چگونه است؟

استعدادها از 3 طریق به تیم ملی دعوت می‌شوند و در نهایت در اردوهایی تیم‌های ملی با برگزاری مسابقات انتخابی درون اردویی که با یک قانون مشخص (برتری در دو مسابقه انتخابی از 3 مسابقه) در نهایت به عضویت تیم ملی درمی‌آیند و در نتیجه حق هیچ ورزشکاری پایمال نمی‌شود و همه براساس توانایی و استعداد خود به تیم ملی راه پیدا می‌کنند.

پس خبری از انتخاب‌های سلیقه‌ای در تیم ملی نیست؟

به هیچ عنوان. همه نفرات براساس توانایی و قابلیت خود صاحب پیراهن مقدس تیم ملی می‌شوند.

آیا رسیدن به چین به عنوان قدرت اول ووشوی جهان برای کشورمان امری شدنی است؟

معتقدم این کار غیرممکن نیست به شرط این که مانند آنها سرمایه‌گذاری لازم را انجام دهیم و با یک برنامه منسجم و گسترده پیش برویم.

سرانجام ووشو المپیکی خواهد شد؟

چند رشته کاندیدای حضور در المپیک هستند، اما با توجه به این که در المپیک پکن شاهد حضور آزمایشی ووشو بودیم، در مقایسه با رشته‌هایی نظیر کاراته از شانس بیشتری برای المپیکی شدن برخوردار است. امیدواریم این اتفاق در آینده‌ای نزدیک بیفتد تا شاهد افتخارآفرینی ووشوکاران کشورمان در المپیک نیز باشیم.

و به عنوان حسن‌ختام مصاحبه، برگردیم به وضعیت قهرمان 12 ساله تیم ملی.حسین اوجاقی در ووشو به حق خود رسیده است؟

قید حقم را زده‌ام. 12 سال است در تیم ملی هستم و برای کشورم در حد توانم افتخارآفرینی می‌کنم. من و هم‌دوره‌ای‌هایم مثل میرمیران و جعفری به استخوان ووشو ماهیچه دادیم؛ اما هیچ کس قدر این زحمات را نمی‌داند. به عنوان مثال، هرچند ووشو در المپیک به صورت آزمایشی حضور داشت، اما ما هم مثل ورزشکاران دیگر رشته‌ها زحمات زیادی را کشیدیم و در المپیک نیز نایب قهرمان شدیم، اما متاسفانه مسوولان ورزش هیچ ارزشی برای افتخارآفرینی ما قائل نبودند و اصلا این افتخارآفرینی را ندیدند، به همین دلیل است که می‌گویم قید حقم را زده‌ام، چون حتی در انتخاب قهرمانان برتر سال نیز همواره مدال‌های ما نادیده گرفته می‌شود.

امید توفیقی