توقع زیادی ندارم

شما فعالیت در تئاتر را پس از بازگشت به ایران و به طور جدی با فرهاد آئیش شروع کردید. این فعالیت‌ها چگونه دنبال شد؟

من از سال 1373 و با نمایش «هفت شب با میهمان ناخوانده» که فرهاد آئیش آن را نوشته بود و با علی نصیریان هم آن را کار کرد به گروه ایشان پیوستم. این نمایش پس از اجرا در تور آمریکا و اروپا به ایران آمد و در تالار اصلی تئاترشهر اجرا شد. اما از اواخر 1378 که به ایران آمدیم، علاقه بیشتری برای کار کردن تئاتر در ما وجود داشت. بنابراین تمام سختی‌ها را به جان خریدیم و با یک آرمان بزرگ و نیت‌ جدی کارمان را شروع کردیم.

می‌توانید به اسامی و تعداد فعالیت‌هایی که در این سال‌ها اجرا کردید، اشاره کنید؟

اولین کارهای تئاتر ما در ایران نمایش‌های کوچک و جمع و جوری بود که نیاز زیادی به امکانات و زمان طولانی تولید نداشت. اولین کار ما «گزارش به آکادمی» بود که من آن را کارگردانی کردم و فرهاد آئیش در آن بازی کرد. بعد از آن نمایش کوتاه «یک رابطه ساده» که خود آئیش آن را نوشته بود، اجرا شد. نمایش «تقصیر» و «سی‌ دقیقه از ماجرا»، کمدی «شام اول، شام آخر» و «پنجره‌ها» را هم در سال‌های بعد به کارگردانی آقای آئیش روی صحنه داشتیم که من در آنها بازی می‌کردم. علاوه بر این، در فاصله میان این نمایش‌ها، با کارگردان‌هایی مثل کورش نریمانی، محسن حسینی، فرهاد اصلانی، بابک محمدی و ... نیز به عنوان بازیگر همکاری داشتم.

چطور شد که سال گذشته پس از مدت‌ها، تصمیم به کارگردانی یک نمایش (خانواده تت)‌ گرفتید؟

خب، همه ما در میان نمایشنامه‌هایی که می‌خوانیم و نمایشنامه‌هایی که برای خواندن به ما پیشنهاد می‌شود، معمولا آثاری را پیدا می‌کنیم که جذابیت داشته باشند و ما در مقام بازیگر برای حضور در آن وسوسه شویم یا این‌که بخواهیم آن را کارگردانی کنیم. کارگردانی مقوله‌ای است که همیشه برای من جذابیت داشته است. وقتی هست که شما می‌گویید: خیلی دلم می‌خواهد کارگردانی کنم! و زمانی هم هست که می‌گویید: من کارگردانی می‌کنم!

شما در سینما هم چندین نقش متفاوت اما کوتاه را ایفا کرده‌اید. نظر خودتان درباره این نقش‌ها چیست؟ و این حضور اندک چقدر با ایده‌آل‌های شما به عنوان یک بازیگر در سینما فاصله دارد؟

من اصولا چون خودم را تئاتری می‌دانم باید بگویم سینما خیلی جذاب است. به نظر من سینما از جذاب‌ترین رسانه‌هاست. هفت، هشت نقشی را هم که در این چند سال ایفا کرده‌ام، خیلی دوست دارم. فکر می‌کنم اتفاق خوبی که برای من در سینما افتاد، این بود که نقش‌هایم زیاد کلیشه‌ای نبودند و این برای من به عنوان یک بازیگر، رضایت‌بخش است؛ اما درباره ایده‌آل‌ها، چون خودم در زندگی آدم سختگیری نیستم و همیشه هر اتفاقی را به فال نیک می‌گیرم و مثل بچه‌ها از آن اتفاق خوشحال می‌شوم، این مساله برایم ایده‌آل خواهد بود که بتوانم نقش‌های مختلف و متفاوت دیگری را در تئاتر، سینما و تلویزیون ارائه کنم، اما به هر حال از همین کارنامه و فعالیت‌هایی که تا به حال داشته‌ام هم راضی هستم. توقع زیادی هم ندارم.

آی‌سان نوروزی