زندگی با آشوبگران کوچک

کودک همان‌طور که نشسته بود صندلی را تکان تکان داد. آنقدر این کار را کرد که صندلی مطب با صدای بلندی چپه شد وسط سالن انتظار جلوی پای مادر دیگری که آمده بود تا کودکش را به دکتر نشان بدهد.

او هم می‌خواست بداند کودکش شیطان است یا بیش‌فعال. اما حالا تقریبا فرق این دو را می‌دانست. وقتی مادر کودک داشت صندلی را سر جایش می‌گذاشت مادر دومی داشت از مطب بیرون می‌رفت و کودک بیش فعال حالا برگه‌های منشی مطب را از دستش کشیده بود و داشت آن را با سروصدا وسط سالن پخش می‌کرد...

روان‌شناسان اعتقاد دارند کودکان سالم همان‌هایی هـسـتـنـد که شیطنت‌های کودکانه دارند. بنابراین هر شیطنت و تحرکی را بیش‌فعالی ندانید، اما اگر واقعا کودکتان غیرقابل کنترل به نظر می‌رسد می‌توانید او را به متخصص نشان دهید. قبل از آن خواندن این مقاله نیز در یافتن نشانه‌های بیش‌فعالی می‌تواند شما را یاری کند.

آنها خطر می‌کنند

کـودکـان‌ بـیـش‌‌فعال‌ نوعی‌ اضطرار و اجبار برای‌ خرابکاری‌ نیز دارند. آنان‌ اشیا را می‌شکنند یا پرتاب‌ می‌کنند.
همچنین‌ کنجکاوی‌ بسیار از خود نشان‌ می‌دهند و نه‌‌تنها اسباب‌‌بازی‌هایشان‌ را خراب‌ می‌کنند، بلکه‌ اشیا و وسایل‌ منزل‌ را نیز دستکاری‌ و خراب‌ می‌کنند. کارهای‌ خطرناک‌ را دوست‌ دارند و ابدا احساس‌ خطر نمی‌‌کنند. این‌ رفتارهای‌ بی‌‌محابا نشانگر این‌ واقعیت‌ است‌ که‌ احساس‌ خطر واقعی ــ که‌ یک‌ احساس‌ طبیعی‌ است‌ و بایستی‌ در کودکان‌ وجود داشته‌ باشد ــ در این‌ بچه‌‌ها وجود ندارد. بازی‌های خطرناک‌ ــ از جمله‌ بازی‌ با کبریت‌ ــ و علاقه‌ به‌ وسایلی‌ چون‌ کارد و چاقو نشانه‌‌های دیگری‌ از گرایش‌ها و رفتارهای‌ غیرطبیعی‌ این‌ بچه‌‌هاست.

میل به پرخاشگری و دروغگویی

گـرایـش‌ بـه‌ دروغـگویی‌ در این کودکان بسیار بالاست‌ و اغلب‌ دروغ‌ می‌‌گویند. به‌علاوه آنان‌ تمایل‌ به‌ ارتباط‌ با کودکان‌ و نوجوانان‌ بزرگ‌تر از خود دارنـد، اغـلب‌ دوستانی‌ بزرگ‌تر از خود انتخاب‌ می‌‌کنند و از مصاحبت‌ با نوجوانان‌ لذت‌ می‌‌برند. بسیار مایلند در صحبت‌ها و فعالیت‌های‌ آنان‌ شرکت‌ کنند. همچنین‌ گرایش‌ به‌ کارهای‌ خلاف‌ از جمله‌ دزدی‌ در آنها بسیار زیاد است. از لحاظ‌ اجتماعی، کودکان‌ بیش‌‌فعال‌ تاثیر مثبتی‌ بر دیگران‌ نمی‌‌گذارند و مرتب‌ مورد انتقاد قرار می‌‌گیرند. آنها به ‌دلیل‌ دقت‌ پایین، اغلب‌ دچار اشتباه‌ می‌‌شوند. این‌ بچه‌ها به‌ جزئیات‌ مسائل‌ توجهی‌ ندارند.
حتی‌ در بازی‌ها نیز با دشـواری‌ روبـه‌‌رو می‌‌شوند و در ارتباط‌ خود با بـچـه‌هـای دیـگـر مـشـکـل‌ پـیـدا مـی‌‌کنند. اغلب‌ از دستورالعمل‌ها پیروی‌ نمی‌کنند و از عهده‌ تکالیف‌ مدرسه‌ و سایر کارها و وظایف‌ برنمی‌آیند. اغلب آنان از تحصیل بازمی‌مانند و تمرکز ندارند.

آنان‌ از درگیر شدن‌ با تکالیفی‌ که‌ مستلزم‌ تلاش‌ ذهنی‌ مداوم‌ است، می‌پرهیزند. اغلب، وسایل‌ خود را گم‌ می‌کنند و دچار فراموشکاری‌اند. به ‌طور افراطی‌ حرف‌ می‌‌زنند و پیش‌ از تمام‌ شدن‌ پرسش‌ها، پاسخ‌ می‌دهند. منتظر نوبت‌ ماندن‌ برایشان‌ دشوار است‌ و بسیاری‌ اوقات‌ مزاحم‌ کار دیگران‌ می‌‌شوند.

والدین

زهـرا مـی‌گـویـد: وقـتی کودکم به دنیا آمد زیبا و دوست‌داشتنی بود. هرگز فکر نمی‌کردم دچار مشکلی جدی باشد. اوایل تصور می‌کردم فقط شیطنت‌های یک پسربچه است، اما نبود.

کم‌کم مشکلاتم شروع شد. سال‌های سال است که این مشکلات را بر دوش می‌کشم. از دوباره بچه‌دارشدن می‌ترسم و از نظر جسمی از پس مهار کردن این پسر نوجوان دیگر برنمی‌آیم.

متخصصان توصیه می‌کنند انرژی‌ اضافه‌ این‌ کودکان را از از طریق‌ فعالیت‌های‌ مثبت، از جمله‌ ورزش‌ کردن مهار کنید. بهتر است‌ آنها را برای‌ بازی‌ به‌ زمین‌های‌ بزرگ‌ ببرید، یا از او در فعالیت‌های بدنی کمک بگیرید. البته‌ خوب‌ است‌ گاهی‌ برای‌ انجام‌ این‌ مسوولیت‌ها جوایزی‌ هم‌ در نظر بگیریم.

 این‌ کودکان‌ را به‌ هیچ‌ وجه‌ کتک‌ نزنیم؛ زیرا رفتارهای‌ انتقام‌‌جویانه‌ از آنها سر خواهد زد. بهتر است‌ با آنان مودبانه‌ و با محبت‌ صحبت‌ کنیم. البته‌ در برخورد با سایر کودکان‌ نیز داشتن‌ رفتاری‌ مهرآمیز و عاری‌ از خشونت‌ لازم‌ است.

از دادن مواد تحریک‌کننده‌ای مثل کاکائو، شکلات، قهوه، نسکافه، نوشابه‌های‌ رنگی‌ و تنقلات به آنان خودداری کنید.
سعی کنید شب‌ها خانواده زودتر به خواب بروند، زیرا این نکته برای کودکان بیش‌فعال بسیار مهم است. استفاده از تلویزیون و بازی‌های رایانه‌ای یا کامپیوتر را نیز کنترل کنید و برای آن محدودیت قائل شوید.

از کمک‌های روانپزشک و دارودرمانی نیز می‌توانید کمک بگیرید.

اگر این اختلال در کودکی درمان نشود ممکن است در بزرگسالی با رفتارهای ضد اجتماعی یا افسردگی بروز کند.