بازیکنان شاغل در امارات‌ پشت خط

تنها اماراتی تیم ملی، رسول خطیبی بود که نسبت به این قضیه هم سرمربی تیم ملی را مورد نکوهش قرار داد.

رسول خطیبی دردفاع از خود گفته است دستورات علی دایی را در زمین پیاده کرده و با رفع اتهام از خود، اصطلاح رایج، توپ را به زمین مربی انداخته است.

نتیجه کلی از این بحث، تردید در میزان آمادگی نفرات شاغل در فوتبال امارات است. نکته‌ای که حتی در اردوهای قبلی مورد بحث کارشناسان و اهالی فن بود. فوتبال کند امارات و فضاهای زیادی که بازیکنان در باشگاه‌های امارات در اختیار دارند، مانع از آن است که فوتبالیست‌های ما بتوانند از تمرین‌ها و مسابقاتی در این سطح برداشت مطلوبی داشته باشند. دایی حتما بهتر از منتقدانش فوتبال امارات را می‌شناسد و می‌داند که نفرات ما در باشگاه‌های زمخت و کم‌تحرک امارات به اصطلاح سوخت می‌شوند.

استفاده نکردن از بازیکنان شاغل «امارات» همچون غلا‌مرضا عنایتی، علی سامره، ایمان مبعلی، مهرداد اولا‌دی، محمد نصرتی و‌... زنگ خطری است، برای دیگران که متوجه باشند برای رسیدن به پول، فوتبال خود را خراب نکنند و براحتی تن به جلای وطن ندهند. فوتبال ایران، به قول یکی از مسوولانش از سطح آسیا فراتر می‌رود و زیبنده بازیکنان ما نیست که بسادگی، تنها به خاطر مبلغی، فوتبال خود را خراب کنند. بازی نکردن بازیکنان اماراتی برای فوتبال باشگاهی ما موفقیتی قابل توجه به شمار می‌رود و آنهایی که خود و فوتبال خود را دوست دارند، نباید بسادگی تن به چنین انتقال‌هایی بدهند. علی دایی سرمربی تیم ملی، به شکل تاثیرگذاری می‌تواند در این راه به فوتبال و لیگ داخلی کمک کند.

تفاوت فوتبال در امارات و بازی در تیم‌های اروپایی، غیرقابل کتمان است و آنهایی که به اروپا می‌روند، ضمن بالا بردن سطح کیفی فوتبال خود، پول بهتری هم می‌گیرند.

علی دایی در صورت چشم‌پوشی از بازیکنان ناآماده امارات، اگرچه «غرولند»‌هایی را بناحق می‌شنود، اما اتخاذ یک چنین تصمیم درستی، کمک می‌کند تا بدنه تیم ملی ما در آنجاهایی که از نفرات داخلی انتخاب می‌شوند، بهتر و بیشتر تقویت شود. بازگشت دو بازیکن فوتبال ایران از امارات به ایران، مبین درست بودن تصمیم دایی است و اطمینان داریم که در روزها و ماه‌های آینده، به تبعات این تصمیم بیشتر پی خواهیم برد.