ارنست‌ رادرفورد،‌ پدر ‌انرژی ‌اتمی‌

 ارنست از همان دوران خردسالی به فرآیندهای ساده موجود در طبیعت توجه و علاقه جدی داشت تا آنجا که این علاقه شدید برای اعضای خانواده وی، به موضوعی عجیب تبدیل شده بود. اعضای خانواده وی افرادی خوش برخورد، شاد و معتقد به کلیسا بودند و بی‌شک همین محیط آرام و دلگرم‌کننده، بستری تاثیرگذار در رشد خیره‌کننده ارنست جوان بود؛ طوری که وقتی 16 سال بیشتر نداشت، بورس تحصیلی ارزشمندی به دست آورد و زودتر از آنچه حتی خودش تصور می‌کرد وارد دنیای تحصیلات آکادمیک شد. وی ضمن دریافت جوایز و نشان‌های گوناگون علمی که بیشتر در زمینه فیزیک اتمی و ساختار هسته اتم بودند، در سال 1903 میلادی به عضویت انجمن پادشاهی لندن درآمد و یک سال بعد یعنی در سال 1904 نیز کتاب معروف خود موسوم به فعالیت‌های پرتوی را منتشر و روانه بازار کرد. این کتاب خیلی زود مورد توجه محققان قرار گرفت تا آنجا که به عنوان کتاب دانشگاهی از آن برای تدریس استفاده می‌شد. رادرفورد در سال 1907 میلادی به اوج افتخار علمی دست یافت و آن زمانی بود که موفق به کسب جایزه نوبل شیمی شد. همگان او را به عنوان کاشف اصلی و تاریخی ساختارهای اتمی می‌شناسند. تا پیش از آن که وی بتواند ساختار اتم را شناسایی کند، دانش بشری نتوانسته بود گام‌های قابل‌توجهی در این زمینه بردارد و در حقیقت بنیادی‌ترین جنبه علوم فیزیکی و شیمیایی یعنی ساختار اتمی همچنان ناشناخته باقی مانده بود.

او را به عنوان پدر انرژی هسته‌ای در تاریخ می‌شناسند. این دانشمند سرشناس، در حالی به دلیل ابتلا به نوعی بیماری انسداد جوارح درونی در سال 1937 میلادی از دنیا رفت که تنها 66 سال داشت. او در طول حدود نیم قرن تحقیقات و مطالعات علمی موفق به دریافت نشان‌ها و درجات معتبر داخلی و بین‌المللی شد، با این حال توجه چندانی به آنها نداشت و حاضر شدن در میان دانشجویان و محققان جوان را به هر چیز دیگری ترجیح می‌داد.

به پاس تحقیقات ارزشمند و روشن‌سازی که وی در عرصه مطالعات اتمی داشته است، در بسیاری از کشورهای جهان تمبرهای مختلف و زیبایی برای زنده نگاه داشتن نام وی طراحی و منتشر شده است. خودش در جایی گفته است مطالعه از روی شوق کتابی که در 10 سالگی می‌خوانده است (کتابی در زمینه خواندنی‌های فیزیک) الهام‌بخش وی در دنیای فیزیک و اتم بوده است.