نظرات کارشناسان درباره پیروز قربانی

پرویز مظلومی: تعصب ویژگی بارز بازی پیروز قربانی است

هرچند پیروز قربانی، فوتبالش را از تیم‌های رده‌ پایه باشگاه استقلال آغاز کرد، اما پرویز مظلومی و منصور پورحیدری اولین مربیانی بودند که پیروز را در تیم بزرگسالان آزمایش کردند و به این ترتیب دفاع وسط استقلال تا 8 - 7 سال برای او تضمین شد.

سرمربی مس کرمان درباره پیروز می‌گوید: او از کودکی در باشگاه استقلال بزرگ شد، ویژگی بارز بازی قربانی تعصب بالاست. پدرش هم در محله جوادیه از هواداران متعصب استقلال است. وقتی او را دیدیم به تیم بزرگسالان آوردیم، ابتدا از اعتماد به او لطمه هم خوردیم اما خیلی زود کارنامه قبولی گرفت. ضعف‌های او به بازی روی زمین بخصوص با پای راست مربوط می‌شود و نقاط قوت او، فیزیک خوب و قدرت سرزنی بالاست.

درخصوص تیم ملی هم او به حق خود نرسیده، تا به حال در تیم ملی همیشه زیر سایه بازیکنان بزرگی چون رحمان رضایی، محمد نصرتی و یحیی گل‌محمدی بوده اما با بازی‌های خوب این فصل، او می‌تواند جزو کاندیداهای بازی در تیم ملی باشد.

مدافعی به سبک دهه 70

اولین بار در بهار سال 80 جوانی با ریش انبوه در خط دفاعی استقلال دیده شد. در آن سال استقلالی‌ها بازی‌های جام حذفی را با تلفیقی از بزرگسالان و امیدها برگزار می‌کردند و همین مورد باعث شد پیروز قربانی به عنوان یکی از مدافعان مستعد امیدهای استقلال، فرصت بازی در ترکیب تیم بزرگسالان را پیدا کند.  با گذشت 7 سال از آن زمان، پیروز هنوز هم در استقلال حضور دارد و حالا دارای بیشترین بازی در میان بازیکنان این تیم است، ولی به حرمت کسوت قدیمی‌تر فرهاد مجیدی، پس از او به عنوان کاپیتان دوم آبی‌های پایتخت معرفی شده است.

بجز لیگ هفتم که به علت مشکلاتش با فیروز کریمی و البته مسائل فنی، بیشتر از بازی، روی نیمکت و حتی در مقاطعی روی سکوها نشست، در سال‌های اخیر پیروز قربانی همواره یکی از عناصر مهم خط دفاعی استقلال بوده است. به طوری که در لیگ سوم از نوع 14 تیمی‌اش با 2122 دقیقه رکورددار بیشترین دقایق بازی بین هم‌ تیمی‌هایش بود و در لیگ ششم هم که به صورت 16 تیمی برگزار می‌شد، با 2297 دقیقه بعد از حسین کاظمی دومین استقلالی‌ای بود که از بقیه همبازی‌هایش بیشتر بازی کرد.

برای هواداران پرشمار استقلال، زیباترین خاطره از شماره 20 تیمشان، گلزنی او در لیگ چهارم مقابل رقیب سنتی بود. 7‌اسفند سال 83 و در دور برگشت لیگ چهارم، بازی در وقت‌های تلف شده با حساب 2 - 2 دنبال می‌شد که فرار فرزاد مجیدی از سمت راست و ارسال او به درون محوطه جریمه را پیروز با ضربه‌ای دقیق به تور دروازه پرسپولیس دوخت تا نیمه آبی ورزشگاه منفجر و نیمه قرمز در سکوتی تلخ غرق شود. هرچند استقلال در آن دوره نتوانست از فولاد و ذوب‌آهن پیشی بگیرد و به مقام سوم قناعت کرد، ولی فصل بعد وقتی تیم به ثبات و هماهنگی کامل رسید، موفق شد اولین قهرمانی لیگ برتر را تجربه کند و در این میان همان‌طور که پیشتر هم آ‌مد، پیروز قربانی یکی از ارکان اصلی این قهرمانی بود.

شاید برای خیلی از طرفداران عادی فوتبال، غیبت مدافعی که همواره یکی از ارکان دفاع استقلال بوده، در تیم ملی جای تعجب و تردید بسیاری داشته باشد.

توانایی‌های پیروز خیلی زیاد است. هیچ بازیکنی نمی‌تواند بالاتر از او ضربه سر بزند. مدافع شماره 20 استقلال در جاگیری‌هایش هم کم اشتباه است و توپ را خوب دفع می‌کند، به طوری که کمتر دیده شده که قربانی سابقه گل به خودی داشته باشد. ولی مشکل اینجاست که قربانی همواره یک استاپر بوده و نیاز دارد همیشه یک مدافع پوششی یا همان سوئیپر پشت سرش باشد تا وظایف دفاعی خود را در این پست بخوبی انجام دهد؛ ولی وقتی در دفاع خطی قرار می‌گیرد، قضیه فرق می‌کند چون پوششی پشت سرش نیست و در بازی خود دچار تردید و دوگانگی می‌شود.

اشکال عمده اینجاست که پیروز در مواجهه با مهاجمان سرعتی با ضعف‌های قابل توجهی روبه‌روست و چون عادت دارد بی‌محابا تکل بزند، فقط کافی است یکی از تکل‌هایش به خطا برود تا مهاجم حریف مثل آب خوردن با دروازه‌بان تیمش تک به تک شود.

اگر پیروز قربانی در دهه 70 در فوتبال ایرانی ظهور می‌کرد، شک نکنید که حداقل 50 بازی ملی در کارنامه‌اش ثبت می‌شد، ولی حالا این مدافع متولد 12/12/57 فقط یکی از برترین‌های استقلال است و ... .

رضا رجبی: پیروز امسال یک مدافع بین‌المللی است‌

مدافع وسط سال‌های دور استقلال درباره جانشین خود می‌گوید: فیزیک خوب و قدرت جنگندگی بالا همیشه از بچگی تا حالا پیروز را از دیگر هم‌پست‌های خود جدا می‌کند. در بخش دفاع او یک بازیکن ایده‌آل است، روی هوا تمام ضربات سر را می‌زند و روی زمین سخت دریبل می‌خورد اما در بازی‌سازی، ضعف‌های پیروز را مربیانش تشخیص ندادند. امسال برای اولین بار است که می‌بینم او بخوبی پا به توپ می‌شود و پاس صحیح می‌دهد. ضعف دیگر او به تاخیر و تمرکز برمی‌گردد. خیلی وقت‌ها بی‌محابا آمده و خطا کرده؛ درحالی که اگر کمی تاخیر، چاشنی کارش می‌کرد، اصلا نیازی به تکل نبوده، اگر زود تکل نزند، مدافع کاملی می‌شود. بدون اغراق هیچ سالی پیروز را تا این حد آماده ندیده بودم. او امسال در قطع توپ و درگیری تن به تن و اضافه شدن‌ها در کلاس یک مدافع بین‌المللی ظاهر شده، اگر او این روند را ادامه دهد، مربیان تیم ملی باید او را ببینند. ضمن این که او هم مثل امیرحسین بخوبی می‌تواند خود را در دفاع 4 نفره تثبیت کند. او 90 درصد ویژگی‌های یک دفاع وسط در سیستم‌های دفاع 4 نفره را دارد.