وقتی‌ تبلیغات‌ به‌ واقعیت ‌تبدیل ‌می‌شود

«توحش به شیوه قوم هون» ابزار تبلیغاتی نیرومندی بود که سربازان انگلیسی و فرانسوی با توسل به آن به کشتارگاه‌های شهرهای مختلف (سوم، ایپره، پاشنداله و وردن)‌ فرستاده شوند، اما حالا به شکرانه کار تحلیلی، درخشان و خوف‌انگیز آلن کرامر، استاد تاریخ در کالج ترینیتی دوبلین ثابت شده است که همه این افسانه‌ها واقعیت داشته‌اند. کرامر نخستین محققی نیست که به تحقیق درباره جنایات جنگی آلمان در جنگ 18  1914 پرداخته است. پیش از او دانشگاهیان آلمانی با استفاده از بایگانی‌های ارتشی و سیاسی کشتار غیرنظامیان را در بلژیک در ابتدای جنگ جهانی اول ثابت کرده‌اند، اما کرامر یک مرحله جلوتر رفته است. او الگویی انکارناپذیر از بی‌رحمی‌ها را نه فقط در بلژیک بلکه در ایتالیا و روسیه در جنگ جهانی اول را نیز آشکار کرده است. به نظر می‌رسد نازی‌ها پا در جایی پای اجداد جنایتکار جنگی آلمانی خود در جنگ جهانی اول گذاشته بودند.

شاید صحبت کردن درباره جنایاتی که حدود یک قرن از وقوع آن گذشته، در حالی که تهاجم غیرقانونی خودکامه عراق ممکن است باعث کشتار و جراحت و آوارگی میلیون‌ها انسان بی‌گناه شده باشد، ریاکارانه باشد اگر نخواهیم به کشتار درسدن، هیروشیما، ناکازاکی، افغانستان، ویتنام، الجزایر، آفریقا  خوانندگان می‌توانند اسامی دیگری را به این فهرست اضافه کنند  اشاره کنیم و این هم حقیقت دارد که نظامیان نیوزیلند زندانیان آلمانی را در جنگ جهانی اول (دقیقا روز 15 سپتامبر 1916)‌ قتل‌عام کردند. نظامیان کانادایی هم چنین کردند و انگلیسی‌ها اما کشتار سربازان در جبهه جنگ یک چیز است و تیرباران انبوه نظامیان بی‌گناه موضوع کاملا متفاوت دیگری است. محتوای کتاب جدید کرامی خون انسان را در رگ‌هایش منجمد می‌کند.

او برای مثال به بررسی آنچه که پس از حمله تک‌تیراندازان به سربازان آلمانی بر سر زندانیان غیرنظامی غیرمسلح در حومه له‌ریواژ شهر دینانت، آوردند می‌پردازد و چنین می‌نویسد: «آلمانی‌هایی که شاهد یک اعدام دسته‌جمعی بودند گفتند دستور اعدام‌ها را سرگردی صادر کرد که صورتش از شدت خشم تغییر یافته بود... بیش از نیمی از 77 نفری که اعدام شدند زن و کودک بودند. 38 زن و دختر، 15 کودک کمتر از 14 ساله، که 7 نفر از آنان چند ماهه بودند و سن 7 نفر از مردان اعدام شده بیش از 70 سال بود. سروانی به نام فون لومن کشتار دیگری را در همان نزدیکی شرح می‌دهد: «مردم را در چند صف در کنار دیوار باغی به خط کردند. زنان، کودکان و پیرمردان را کنار گذاشتند... من برای جدا کردن زنان و کودکان به مشکلاتی برخوردم. یک زن به شوهرش چسبیده بود و می‌خواست در کنار او اعدام شود. ناچار زن را به اتفاق شوهرش آزاد کردم. مردی کودکی 5 ساله را در بغل داشت. بچه را به زور از او جدا کردیم و پیش زنان فرستادیم. مرد با بقیه اعدام شد.»

در مجموع 674 شهروند دینانت، از جمله زنان و کودکان بسیار  یک نفر از هر 10 نفر سکنه شهر  اعدام شدند. سربازان قیصر 262 غیر نظامی دیگر را در آردنه کشتند سربازان آلمانی شهردار یان شهر  مردی به نام کامو  را با تبر به قتل رساندند. نظامیان آلمانی پیش از آن شهر تاریخی لوون بلژیک را به آتش کشیده، غیرنظامیان را در خانه‌های خود از دم سرنیزه خود گذرانده و کتابخانه عظیم دانشگاه آن را با گنجینه بزرگ کتاب‌های دستنویس لاتین و قرون وسطای آن آتش زده بودند. عنوان اول روزنامه انگلیسی دیلی میل روز 31 اوت 1914 چنین بود: «هولوکاست لوون». این روزنامه برای یک بار هم که شده مطلب درستی نوشته بود.

عکسی تکان‌دهنده از انفجار گلوله توپی از ارتش آلمان در بام کلیسای جامع شهر ریم، یکی از زیباترین گنجینه‌های به جای مانده از قرون وسطی در فرانسه، موجود است. البته آلمانی‌‌ها در توجیه این عمل خود گفتند متفقین از این کلیسا به عنوان برج دیده‌بانی استفاده می‌کردند. آلمانی‌ها این کلیسای تاریخی را با خاک یکسان کردند. با یادآوری این شهر به باد حرف پدرم ستوان دوم بیل فیسک، عضو هنگ‌ پیاده نظام پادشاه از شهر لیورپول افتادم  بله. البته، پیشتر هم از او در این ستون حرف زده‌ام  که به من گفته بود پس از این که ماری در سنگر او را نیش زد پزشکان قسمت زیادی از پوست بدن او را کندند و او شب‌ها با درد فراوان در بیمارستانی صحرایی در شهر ریم می‌خوابید. او به من گفت: «مرا وادار کردند کف کلیسای ریم بخوابم و من هر شب به ستاره‌ها نگاه می‌کردم و به همه ناودانی‌های بام کلیسا که گویی به من زل می‌زدند، خیره می‌شدم.» بله، آلمانی‌ها تمام بام کلیسای جامع را منفجر کرده بودند.

منبع‌: ایندپندنت‌