ایران به فناوری تشخیص هویت از روی چشم دست یافت

کد منبع این فناوری تقریباً از 30 سال پیش تاکنون در انحصار یک شرکت آمریکایی بوده و حتی شرکت‌های بزرگ چون «اوکی» و «پاناسونیک» و «ال‌جی» نیز به این کد‌منبع‌ها دسترسی نداشته و تنها خریدار محصولات این شرکت آمریکایی هستند.

به گزارش فارس،‌ عنبیه به اندازه‌ای منحصر به فرد است که هیچ عنبیه هیچ دو انسانی حتی در دوقلوها، یکسان نیستند. در واقع در فرایند شناسایی عنبیه و تبدیل آن به کد ریاضی، امکان تولید دو کد مشابه حدود 1/0 به توان 78 است. این در حالی است که جمعیت زمین چیزی حدود 10 به توان 10 است.

در خود عنبیه به تنهایی بیش از 400 مشخصه قابل تفکیک یا درجه آزادی وجود دارد که می‌توانند به کد تبدیل شده و برای شناسایی فرد مورد استفاده قرار گیرند. علی‌رغم این که حدود 260 عدد از آن‌ها در یک فرایند شناسایی عنبیه ثبت می‌شوند؛ نظر به همین مشخصه‌های منحصر به فرد، عنبیه در مقایسه با اثر انگشت، 6 برابر مؤلفه‌های مجزای قابل شناسایی را داراست. شناسایی عنبیه یک روش تشخیص هویت بسیار قوی است چرا که عنبیه در طول زندگی هر فرد بدون تغییر باقی می‌ماند و امکان خدشه یا صدمه‌ به آن بسیار پائین است.

شناسایی عنبیه واقعی را می‌توان به 4 مرحله اصلی تقسیم کرد. اول، شخص در مقابل سامانه شناسایی عنبیه؛ معمولاً در فاصله بین 30 تا 90 سانتی‌متری، قرار گرفته و یک دوربین با عدسی گسترش موقعیت چشم‌ها را محاسبه می‌کند. دوربین دومی روی هرکدام از چشم‌ها زوم کرده و یک تصویر سیاه و سفید می‌گیرد. پس از آن‌که سامانه شناسایی، عنبیه را در کانون خود داشت، یک شبکه دایروی را روی تصویر عنبیه ترسیم و نواحی تیره و روشن را مشخص می‌کند. هدف از این کار آنست که سیستم شناسایی بتواند الگوی داخل عنبیه را شناسایی و نقاط داخل الگو را به طرحی از چشم تبدیل کند. در نهایت، تصویر ثبت‌شده با الگوی مرجع از پیش ذخیره ‌شده‌ای در بانک اطلاعاتی تطبیق داده می‌شود.

بر اساس این گزارش، مدت زمانی‌که یک سیستم صرف شناسایی عنبیه شما می‌کند حدود 2 ثانیه است. یک کد الگوی عنبیه شامل 256 تا 512 بایت اطلاعات بسته به فناوری تولید آن است. این الگوی کوچک امکان شناسایی فوری را بهمراه مزیت بزرگی در جست‌وجوی بانک اطلاعاتی و آرشیوها، فراهم می‌آورد. در نتیجه این ردپای الکترونیکی کوچک، بیش از 100 هزار رکورد در یک ثانیه بوسیله یک کامپیوتر شخصی استاندارد، قابل جست‌وجو است. علاوه بر این‌که نرخ خطا کم‌تر از یک بر 100 هزار است.