ماری کوری، دانشمند تحسین‌برانگیزی که 2 بار برنده جایزه نوبل شد

خودش همواره دوست داشت او را به جای خانم دوسکا با نام فامیلی کوری بشناسند. نکته جالب توجه درباره زندگی این زن سختکوش ادامه دادن راه تحقیقات شوهرش پس از مرگ وی بود. پیر کوری پس از آن که توانست همراه ماری و پس از انجام آزمایشات سخت و طاقت‌فرسا روی سنگ‌های معدنی و پرتوزا وجود عنصر رادیوم را ثابت کند، در تصادف رانندگی کشته شد؛ اما ماری همسر باوفایش بالغ بر 28 سال دیگر تحقیقات مشترکشان را ادامه داد و در نهایت موفق به تهیه رادیوم خالص شد. ماری کوری بجز دانشمندی به نام پاولینگ که توانست در سال‌های 1954 و 1962 به ترتیب برنده جوایز نوبل شیمی و صلح شود، تنها چهره سرشناس تاریخ علم به حساب می‌آید که برای 2 بار این جایزه را از آن خود کرده است. ماری از آن دسته دانشمندانی است که در راه تحقیقات علمی خود دچار صدمات و ضایعات فیزیکی دردناکی شد. حضور مستمر در مجاورت سنگ‌های جوشان معدنی که با هدف مشخص‌شدن راز نهفته در پرتوهای نامرئی برخی سنگ‌ها صورت می‌گرفت موجب ایجاد حالت اختناق و خفگی در همسرش و بخصوص خود او شده بود. ابتلا به التهاب ریوی عارضه‌ای بود که وی را تا آستانه مرگ پیش برد. با این حال وی زنده ماند تا همچنان در کنار شوهرش به تحقیقات مشترکشان ادامه دهند. او سال 1910 میلادی به عنوان یکی از اعضای برجسته آکادمی طب و پزشکی فرانسه برگزیده شد تا بدین ترتیب به یکی از آرزوهای همیشگی همسرش جامه‌عمل پوشانده باشد. ماری و پیر گرچه در مقایسه با بسیاری از زوج‌های دیگر، مدت زمان کمتری در کنار یکدیگر زندگی کردند، با این حال همواره به بنیان‌های محکم خانواده احترام می‌گذاشتند. ماری در این خصوص جمله معروفی دارد: شخصی که برای خانواده و جایگاه آن احترامی قائل نیست، قاعدتا نه برای جامعه، نه برای خودش و نه برای بشریت نیز احترامی در نظر نمی‌گیرد. دستاورد ارزشمند ماری و پیر تحولی نوین در دنیای پزشکی ایجاد کرد، به گونه‌ای که با کشف عنصر رادیوم و خواص متعدد آن پزشکان و جراحان توانستند از آن برای از میان بردن بافت‌های خطرناک و سرطانی بیماران استفاده کنند. تاریخ علم همواره مدیون پیر و ماری کوری است که با صرف ساعت‌ها و روزها وقت در مجاورت دیگ‌های چدنی و دودی غلیظ و مرگبار ناشی از جوشیده شدن سنگ‌های معدنی همچون دیگر دانشمندان آینده توسعه دانش بشری را تضمین کردند.