ای دیو سپید پای «دربند»!

دماوند برای ما سمبل ایستادگی، اقتدار و غرور ملی است و به تعبیر ملک‌الشعرای بهار شمالی، حکم گنبد گیتی کل جهان را دارد. از همین رو بر برادران یونسکویی ما هم واجب است که هرچه زودتر در جهت ثبت جهانی آن، اقدامات لازم و مقتضی را به عمل آورند. همچنان که در راستای ثبت جهانی کوه بیستون، همین چند وقت پیش دل ما را شاد کردند. حالا دل فرهاد کوهکن و عملکرد شیرین او به درکه!...

یک بنگاهی دماوند‌نشین: روی حمایت ما و تمام ویلاداران دماوند عزیز نیز حساب کنید. از هیچ کمکی در این راستا فروگذار نخواهیم کرد. راستایش خیلی آینده‌دار و خوب است.

زبان حال باباطاهر زیر خط فقر:

سر کوه بلند چندان نشینم‌
جهانی گشتنش را مو ببینم‌
اگرچه مثل ویلادارها هیچ‌
از این اقدام، مو خیری نبینم‌

یک پیشنهاد ملی: به نظرم اگر که دولت محترم و شهرداری پایتخت هم به سبک و سیاق سازمان میراث فرهنگی، هرازگاهی دست به ثبت تاریخی یک اثر ملی بزنند؛ خالی از لطف نیست. مثلا بعد از ثبت قله سر به هوای دماوند به عنوان یک اثر ملی؛ چه اشکالی دارد که شهرداری تهران هم ترافیک بی‌نظیر خیابان دماوند را به عنوان یک اثر ملی در حوزه شهری اعلام کند؟ هرچند در این عرصه آثاری با قابلیت برای ملی شدن زیاد داریم... شاید اگر مرحوم بهار هم در قید و بند حیات می‌بود؛ این بار لفظ «دیو» را که یک خرده‌ای هم بار منفی و ترسناک دارد، درباره ترافیک خیابان دماوند به کار می‌برد. این غول بی‌شاخ و دم. این دیو سیاه پای دربند که از جنوب شهر تا پای درکه و دربند سایه گسترده است.

نظم نوین:

ای دیو سیاه تا به «دربند»
ای کرده تمام شهر در بند
از دست تو قله دماوند
یکریز زند به شهر لبخند!

رضا رفیع