حق مردم را گروکشی نکنیم‌

آقای طلایی! نزدیک به 2 سال از عمر دور سوم شورای اسلامی شهر تهران می‌گذرد. عملکرد دور سوم شورای شهر را تاکنون چگونه ارزیابی می‌کنید؟ نقاط ضعف و قوت شورای سوم نسبت به دوره‌های قبلی چیست؟ چقدر از برنامه‌ها و اهداف شورای شهر در این مدت تحقق یافته و چه برنامه‌هایی هنوز جامه‌‌‌عمل به خود نپوشیده است؟

شورای دوم نسبت به شورای اول به دلیل بهره‌مندی از تجاربی که از شورای اول به دست آمده بود، توانست موفق‌تر عمل کند و در یک فضای نسبتا آرام، بیشتر موضوعات با مسائل اجتماعی و شهری مربوط بود و مصوبات مهمی داشت که طرح جامع شهر تهران، برجسته‌ترین مورد آن بود.

شورای شهر سوم نیز به طور طبیعی با بهره‌مندی از تجارب دوره‌های اول و دوم شورا حرکت می‌کند و خوشبختانه شورای سوم تا این مرحله با وجود تنوع سلیقه‌های سیاسی توانسته در حول محور کار و انجام وظیفه، انسجام و روند کاری مثبتی را برای خود ثبت و ضبط کند، در حالی که برداشت‌های ابتدایی این بود که تنوع سلیقه‌ها میدانی برای چالش‌ها و بروز تعارضات باشد، اما چنین اتفاقی نیفتاد و این محصول همان تجاربی بود که از دور قبلی شوراها به دست آمده بود.

در واقع معتقدم شورای شهر سوم، هم به دلیل سیاسی و هم از بعد کار و فعالیت، مسیر رو به رشدی را طی می‌کند.

اما اگر بخواهیم از منظر انتظارات و وظایفی که برای شوراها در قانون اساسی پیش‌بینی شده وارد بحث شویم، می‌بینیم وظایف و انتظاراتی که در قانون برای شوراها در نظر گرفته شده با آنچه امروز در عمل از عملکرد شوراها مشاهده می‌شود، فاصله معناداری دارد که برای روشن شدن این مورد ذکر چند مثال موثر است؛ به طور نمونه در قانون اساسی، شوراها از جایگاه فوق‌العاده بالایی برخوردارند، به‌طوری‌که بصراحت گفته شده استانداران و فرمانداران موظف به همکاری و اجرای مصوبات قانونی شورا هستند و در واقع نگاه قانونگذار نیز این بوده که شوراها چون در متن زندگی مردم فعالیت کرده و به عنوان نزدیکترین نهاد به شهروندان  که از یک‌سو برخاسته از درون مردم و از سوی دیگر وظیفه قانونگذاری در حوزه مدیریت شهری و نظارت بر اجرای آن را به عهده دارند  ‌نقش تعیین ‌کننده‌ای در نظارت بر عملکرد دستگاه‌های اجرایی می‌توانند داشته باشند؛ اما در عمل می‌بینیم که چنین اتفاقی نمی‌افتد، چون یکی از نشانه‌های میدانی و بارز آن را می‌توان در تحقق مدیریت واحد شهری دید.

این‌که بر دستگاه‌های اجرایی جامعه نظارت داشته باشد، دستگاه‌های اجرایی را کنار هم قرار دهد و تصمیمات واحد شهری بگیرد، اما هیچ‌کدام از این موارد عملی نشده و به واقع شورای شهر در حال حاضر شورای شهرداری است نه شورای شهر و این یکی از مصادیق فاصله بین وضع مطلوب با وضع موجود است، در حالی‌که براساس قانون، شوراها موظف به نظارت بر عملکرد همه دستگاه‌های اجرایی هستند.

شوراها برای رسیدن به وضع مطلوب که همان شورای کارآمد و موثر در انجام وظایف محوله است نیز در درون با ایرادهایی مواجه است، یعنی وقتی سازوکار انجام صحیح وظایف فراهم باشد، می‌توان انتظار عملکرد مطلوب و موثر را هم داشت که در این بخش می‌توان به حوزه کار مطالعاتی پژوهشی اشاره کرد.

به این معنا که وقتی قرار است شوراها طرح یا لایحه‌ای را مورد بررسی قرار دهند، به‌نظر می‌رسد ضروری است کار بررسی بر مبنای یک نگاه علمی، کارشناسانه و مطالعاتی به موضوع صورت بگیرد و تمام جوانب مختلف طرح سنجیده شود تا بتوان بر مبنای آن طرح پیشنهادی را به تصویب رساند، اما هم‌اکنون در عمل شورا از داشتن یک بخش یا سامانه مطالعاتی  پژوهشی که بتواند بر مبنای آن لوایح و طرح‌ها را در درون خود بدرستی مورد مطالعه و کار کارشناسی قرار دهد و سپس درخصوص آن تصمیم بگیرد، محروم است و به همین دلیل بسیاری از تصمیمات شورا پس از ارسال به فرمانداری مجددا برگشت داده می‌شود و در عمل برای اجرا با مشکلات مختلفی مواجه است و همه اینها بیانگر فقدان یک سامانه پژوهشی و مطالعاتی در درون خود شوراهاست؛ بنابراین برای این‌که بتوانیم شورایی کارآمد داشته باشیم دو کار اساسی می‌توان انجام داد.

اول وضع قوانین و مقررات ناظر بر وظایف مدیریت شهری و دوم، نظارت بر انجام وظایفی است که به‌عهده مدیریت شهری و دیگر دستگاه‌های اجرایی است.

در واقع، هم‌اکنون سامانه نظارتی که بدرستی بر مصوبات شوراها و شیوه اجرای وظایف مدیریت شهری نظارت کند، وجود ندارد و نظارت به مفهوم دقیق و علمی هنوز شکل نگرفته است و نتیجه این می‌شود که وقتی بحث اسناد فاقد در شهرداری مطرح می‌شود، خودمان را زیر سوال می‌بریم که چه شده؟ چرا باید چند صد میلیارد اسناد فاقد داشته باشیم؟ در حالی که اگر از همان ابتدا سامانه نظارتی قوی که به آن اشاره شد شکل گرفته بود، حالا هر از گاهی با چنین مواردی مواجه نمی‌شدیم.

در یک کلام می‌توان گفت شوراهای سوم، روند رو به تکاملی را برای رسیدن به بلوغ کامل طی می‌کنند، اما برای تحقق مطلوب عملکرد شوراها، هم در حوزه مسائل داخلی خود شوراها و مدیریت شهری و هم مسائل بیرونی که شوراها موظف به انجام آن هستند، همچنان فاصله معناداری وجود دارد که شکل نگرفتن مدیریت واحد شهری، نظارت نداشتن شوراها بر وظایف مدیریت شهری و در آخر نیز فقدان سامانه‌های مطالعاتی و پژوهشی لازم که نه‌تنها شورای سوم، بلکه شوراهای قبل نیز از نبود آن رنج می‌بردند، از جمله مهم‌ترین موانع و کاستی‌های پیش‌روی شوراهاست.

به عنوان یکی از اعضای کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر تهران، مهم‌ترین مصوبه‌ای که این کمیسیون در دور سوم کارنامه فعالیت خود به ثبت رسانده چه بوده و همچنین اولویت اصلی برنامه‌های این کمیسیون در سال جاری چه خواهد بود؟

یکی از دستاوردهای مهم شورای شهر دور اول، تهیه سند جامعی در حوزه مسائل فرهنگی شهر بود که در عمل سند مطلوب و کارآمدی هم بود، اما در دور دوم اگرچه تلاش‌های فراوان و موثری برای هماهنگی و تعامل میان بخش‌های مختلف مرتبط با مسائل فرهنگی و اجتماعی انجام شد، اما به دلیل نبود ساختارهای مناسب و موثر، متاسفانه خروجی قابل قبولی ارائه نشد.

در دور سوم شوراهای اسلامی شهر تهران، کمیسیون اجتماعی و فرهنگی می‌کوشد تمام طرح‌ها و برنامه‌های حوزه اجتماعی و فرهنگی شوراهای دوراول و دوم را مورد بازنگری قرار دهد. در حقیقت هدف اصلی ساماندهی طرح‌های اجتماعی و فرهنگی قبلی است و کمتر به دنبال طرح‌های جدید هستیم. درواقع هدف اصلی این است که بر مبنای آنچه در قانون اساسی درخصوص وظایف شوراها آمده و با بهره‌مندی از تجارب دور اول و دوم شوراهای شهر تهران، تعامل و همکاری سیستم مدیریت شهری، بهره‌مندی از طرح‌های جامع شهر تهران و مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی طرح جامع فرهنگی اجتماعی شهر تهران را تهیه کنیم.

درواقع هم‌اکنون سازمان‌ها و نهادهای بسیاری با مسائل اجتماعی و فرهنگی مرتبط هستند که ما تلاش می‌کنیم سهم مدیریت شهری را در این حوزه مشخص کنیم.

فرهنگ شهرنشینی و حقوق شهروندی از جمله مهم‌ترین موضوعات در حوزه شهر و شهروندان است که عملیاتی کردن آن به عهده مدیریت شهری است.

درواقع با مشخص شدن سهم مدیریت شهری در حوزه مسائل اجتماعی و فرهنگی شهر تهران که در  قالب سندی کامل تهیه می‌شود، تمام زیرمجموعه‌ها و بخش‌های مدیریت شهری باید دارای یک پیوست اجتماعی باشند که اگر این اتفاق رخ دهد، همان‌طور که شهردار تهران بارها بر این هدف تاکید کرده است که شهرداری باید از یک نهاد صرفا خدماتی به نهادی اجتماعی تبدیل شود، این مهم به تحقق می‌پیوندد و مردم علاوه بر امور خدماتی و عمرانی از اقدامات مدیریت شهری در حوزه مسائل اجتماعی و فرهنگی نیز بهره‌مند خواهند شد.

در طرح جامع اجتماعی و فرهنگی شهر تهران، فضاهای موردنیاز برای فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی براساس نیازها و محیط جغرافیایی بررسی می‌شود. این که فضای موجود چقدر است، آیا این فضاها عادلانه در سطح مناطق توزیع شده است، آیا امکان استفاده عادلانه تمام شهروندان تهرانی در سطح شهر از کتابخانه‌ها، سینماها و خانه‌های سلامت وجود دارد؟ که می‌بینیم عملا این اتفاق نیفتاده است.

در واقع در طرح جامع اجتماعی و فرهنگی شهر تهران تمام نیازسنجی‌ها برای ساخت فرهنگسرا، سینما، مساجد، خانه‌های سلامت و در یک کلام توزیع عادلانه فضاهای فرهنگی و اجتماعی در سطح شهر تهران در یک دوره 5 ساله در شهرداری در حال تهیه است که امیدواریم بتوانیم بخش‌هایی از آن را در شورای شهر دور سوم عملیاتی کنیم. ضمن این که این طرح، برای دوره‌های بعدی نیز قابل استناد خواهد بود.

برای تحقق شهری زیبا، پاک، سبز و قانونمند نمی‌توانیم تنها به فضای کالبدی شهر توجه کنیم، بلکه باید نگاهمان در حوزه مسائل اجتماعی و فرهنگی هم به کالبد شهر و هم به انسان‌ها به عنوان شهروندان جامعه باشد.

یکی از ایده‌ها و پیشنهادهای شما در ابتدای ورود به شورای شهر که همواره بر آن تاکید داشتید، راه‌اندازی اتاق فکر برای بهره‌گیری از نظر گروه‌های مختلف کارشناسان و صاحبنظران بود، به‌‌طوری که معتقد بودید اعضای شورا 15 نفر نبوده، بلکه تمام شهروندان تهرانی را شامل می‌شود چرا تاکنون این ایده اجرایی نشده است؟ ‌آیا از موضع خود در این باره عقب‌نشینی کرده‌اید؟

خیر! عقب‌نشینی نکرده‌ام. من در ارزیابی خود از شورای سوم نیز به این موضوع اشاره کردم که یکی از نقاط ضعف شوراهای دور اول و دوم و همچنین شورای شهر سوم نداشتن اتاق فکر یا دفتر مطالعات و پژوهشی است که البته بخشی از آن به خود شوراها برمی‌گردد که هیات رئیسه شورا باید با پذیرش اهمیت و ضرورت این امر، مساله را پیگیری کنند و بخش دیگر به نهادهای نظارتی بازمی‌گردد که باید آن را به تصویب برسانند که متاسفانه ما در هر دو بخش با موانعی مواجهیم.

پس به این ترتیب این طرح فعلا مسکوت مانده است؟

البته ما این طرح را در شورا به تصویب رساندیم؛ اما پس از ارسال به فرمانداری به دلیل برخی اشکالات قانونی متوقف و برای حل و فصل به شوراهای حل اختلاف فرستاده شد و در واقع عملا نتیجه‌ای نداد. اما به هر حال، آنچه روشن است، ضرورت وجود یک دفتر مطالعات و پژوهش در درون شوراهاست که نمی‌توان در آن تردیدی داشت و اگر مشکل قانونی هم دارد، باید رفع شود. چرا که به اعتقاد بنده وجود یک اتاق فکر در شورا حکم آب و غذا و تغذیه فکری اعضای شورای شهر را دارد.

وقتی قرار است اعضای شورا در صحن علنی درباره یک طرح اظهارنظر کنند و سرانجام هر کدام رای موافق یا مخالف خود را اعلام کنند، نیازمند یک پشتوانه جامع علمی و کارشناسی هستند که جوانب مختلف طرح را بسنجند و با بررسی دقیق سرانجام طرح که منافع مردم را به دنبال دارد یا نه، رای نهایی خود را صادر کنند.

در واقع دفتر مطالعات و پژوهش به اعضای شورا این امکان را می‌دهد که هنگام تصویب یک طرح نگاه عمیق  و بلندمدت با دربرگیری نسل‌های آینده به موضوع داشته باشد، نه این که تنها به امروز و زمان حال بنگرند.

به موضوع جالبی اشاره کردید. چرا بسیاری از مصوبات شورا تنها روی کاغذ می‌ماند و هنگام اجرا به وسیله دستگاه‌های اجرایی بالا دست رد می‌شود؟ به عنوان مثال، در بحث نرخ کرایه تاکسی‌ها مصوبه شورا پس از ارسال به فرمانداری برگشت داده شد. چرا این قدر اختلاف نظر وجود دارد؟

بخشی از این وضعیت ناشی از همین ضعف‌هایی است که به آنها  اشاره کردم. گاهی در هنگام تصویب طرح‌ها به قوانین مرتبط با آن توجه نمی‌شود.

یعنی می‌شود طرحی در شورای شهر بدون بررسی و مطالعات کارشناسی لازم به تصویب برسد؟!

وقتی برای تصویب یک طرح کار مطالعاتی و بررسی‌های کارشناسی پیش از آن انجام نشده باشد و به قوانین مرتبط با آن توجهی نشود، این امکان وجود دارد که طرحی بدون پشتوانه مطالعاتی و بررسی‌های لازم به تصویب برسد؛ در حالی که اگر مرکز مطالعاتی و پژوهشی در شورا وجود داشته باشد، قطعا هنگام پیشنهاد یک طرح، ابتدا تمام سوابق آن بررسی می‌شود و اعضای شورا نیز پس از بررسی تمام جوانب امر نظر نهایی خود را اعلام می‌کنند.
اما دلیل دیگر این امر را می‌توان به مسائل حاشیه‌ای ربط داد.

هرچند دوستان ما در فرمانداری معتقد هستند ما خط‌کش داریم و بر مبنای آن عمل می‌کنیم؛ اما بنده نمی‌دانم این چه خط‌کشی است که در یک جایی افزایش نرخ کرایه تاکسی ها مورد موافقت قرار نمی‌گیرد و مغایر با سیاست‌ها می‌شود، در حالی که در همان زمان نرخ دیگر تعرفه‌های خدماتی که به مردم ارائه می‌شود، افزایش می‌یابد و هیچ‌کس هم نمی‌پرسد چرا؟ تاکسی یک بخش خصوصی است و ما یک طرفه به این قشر امر و نهی می‌کنیم، د رحالی که هیچ خدماتی شامل بیمه و بازنشستگی هم به آنها  نمی‌دهیم.

اگرچه معتقدم که دوستان فرمانداری نیز نظر سویی ندارند و این مسائل تنها به این دلیل پیش‌ می‌آید که ما حدود شوراها را قبول نداریم، در حالی که اگر قبول داریم که شوراهای شهر مسوولیت اداره شهر را به عهده دارند، پس چرا هر روز به شکل‌های مختلف مانع‌تراشی می‌کنیم.

در یک کلام نمی‌خواهم از کلمه سیاسی یا اختلاف فکر استفاده کنم. بهتر است بگوییم نگاه‌های اجرایی ما متفاوت است.

حتما شما هم در جریان اختلاف نظرها و چالش‌هایی که از اواسط سال گذشته میان مدیریت شهری و وزارت کشور و در راس آنها شورای عالی ترافیک بر سر موضوعاتی همچون حمل و نقل عمومی و بحث تبصره 13 پیش آمده، قرار دارید. به نظر می‌رسد با گذشت چندین ماه این اختلاف‌ نظرها هر روز شدت می‌گیرد به طوری که هر از چندگاهی مسوولان وزارت کشور شهرداری را به اجرای طرح‌های غیرکارشناسی متهم می‌کنند؛ سهم اتوبوس‌ها را قطع می‌کنند و با رسانه‌ای شدن این کشمکش‌ها به تنش‌های موجود دامن می‌زنند و در این میان، تنها شهروندان تهرانی هستند که باید تاوان اختلاف نظر مسوولان را بپردازند. چرا شورا برای یک بار هم که شده، مداخله نمی‌کند تا برای همیشه به این تنش‌ها پایان دهد؟

این که می‌گویید مردم ما خوب می‌فهمند و خوب تشخیص می‌دهند، کاملا درست است. در واقع اگر تلقی ما غیر از این باشد، اشتباه کرده‌ایم. اما نکته مهمی که وجود دارد، این است که اولا دوستانی که امروز در آن سو و در مسندی بالاتر نشسته‌اند، همان‌هایی هستند که چندی پیش در همین حوزه به فعالیت مشغول بودند و حالا کسی نیست که از آنها بپرسد چه اتفاقی افتاده که امروز وقتی در یک مسند بالاتر نشسته‌اید، به جای این که آن طرح‌ها و برنامه‌هایی که در گذشته دنبالش بودید را پیگیری کنید، حالا در نقطه مقابل همان‌ها ایستاده‌اید. این که گفته می‌شود عملکرد اتوبوسرانی مطلوب نیست یا تهران به اتوبوس بیشتری نیاز ندارد، چیزی است که مردم خود باید در مورد آن قضاوت کنند.

ثانیا چه دلیلی وجود دارد که حرف‌های آنها کاملا کارشناسانه و بر مبنای قوانین علمی و مستندات قانونی است؟ وقتی سازمان بازرسی کل کشور پس از بررسی‌های لازم حق را به اتوبوسرانی می‌دهد، چرا با وجود گزارش یک سازمان بالادست که وظیفه بازرسی و نظارت دارد و اظهار نظرش بر ما لازم‌الاجراست، ‌باز هم باید یک دستگاه اجرایی حرف خودش را بزند. چرا باید بگوید نظرش چیز دیگری است؟

بنابراین بهتر است هم دوستان در حوزه‌های اجرایی بالادست و هم دوستان مدیریت شهری، اولا مسائل اجرایی را با هم حل کرده و به مردم نکشانند، ثانیا اگر می‌خواهندمردم در جریان قرار بگیرند و مطلع باشند، مستندات خود را به طور کامل ارائه کنند.

سند بنده در خصوص صحت عمل اتوبوسرانی نیز گزارشی است که سازمان بازرسی کل کشور ارائه کرده است. اما شما به چه مجوزی بودجه تبصره 13 را که متعلق به شهروندان تهرانی است سال گذشته پرداخت نکردید؟ به چه مجوزی اتوبوس‌هایی را که حق شهروندان تهرانی است ندادید؟

اگر شما با مدیریت شهری مشکل دارید، حق ندارید حق مردم را گروکشی کنید. اگر برعملکرد مدیریت شهری ایرادی هم وارد باشد، این دستگاه‌های بالادستی هستند که بررسی می‌کنند و اگر تخلفی هم باشد، حتما برخورد می‌کنند.

بنده مطلقا مدعی نیستم مدیریت شهری کاملا بی‌عیب ونقص است، حتما ایراداتی هم وارد است. اما حق ندارید حقوق مردم را وجه‌المصالحه این اختلافات قرار دهید.

اما این که چرا شورای شهر به عنوان میانجی وارد این قضیه نمی‌شود جزو وظایف ریاست شوراست که هر دو طرف بحث، دعوت شوند تا در جلسات مشترکی با حضور مدیریت شهری و مسوولان اجرایی، این اختلاف نظرها پیگیری و برای رفع آنها اقدام شود. امیدواریم ریاست محترم شورای شهر با جسارت بیشتری این موضوع را پیگیری کنند. بله این ایرادی است که الان وجود دارد.

ترافیک و آلودگی هوا سال‌هاست همچنان به عنوان معضلات اصلی کلانشهر تهران به صورت لاینحل باقی مانده است، حال این که یکی از اولویت‌های اصلی شورای شهر در دور سوم رسیدگی و تلاش برای ارائه همکاری اساسی در جهت حل این معضلات است. چه اقداماتی در این زمینه انجام شده و برنامه‌های آتی شورا برای بهبود شرایط فعلی چیست؟

یکی از اقدامات مثبتی که در شورای شهر سوم انجام شد، تصویب طرح جامع حمل و نقل و ترافیک شهر تهران بود که یک پشتوانه مطالعاتی و پژوهشی چندین ساله به همراه داشت.

اقدام بعدی ما پشتیبانی و سرمایه‌گذاری در بخش حمل و نقل عمومی به عنوان اولویت اول است که با تاکید شهردار تهران و حمایتی‌ که همکاران ما در شورای شهر داشتند، هدف‌گذاری توسعه سالی 15کیلومتر خط مترو را داریم که این کار از سال گذشته شروع شده و امسال در طول برنامه 5 ساله شهرداری، ظرفیت خطوط حمل و نقل ریلی چه از بعد زیرساخت و چه از بعد ناوگان حمل و نقلی به دو برابر افزایش می‌یابد که مفهوم آن کاهش بار ترافیک است.

اقدام دیگر ما طرح توسعه خطوط حمل و نقل عمومی در بخش اتوبوسرانی و راه‌اندازی اتوبوس‌های تندرو بود که فاز اول آن اجرایی شد و در سال جاری و همچنین طی 2 سال آینده 300 کیلومتر توسعه خطوط اتوبوس تندرو را خواهیم داشت.

در بخش تکمیلی هم ما باید به توسعه حمل و نقل عمومی بپردازیم که در این خصوص باید به دنبال سیستم‌های حمل و نقلی باشیم که با حداقل اشغال فضا حداکثر جابه‌جایی را داشته باشد که خودروهای ون به همین دلیل در کنار تاکسی‌ها در سطح شهر تهران آغاز به کار کردند.

ضمن این که بخش خصوصی هم طی سال‌های اخیر در قالب راه‌اندازی شرکت‌های تاکسیرانی خصوصی فعال شده است و به طور کلی پیش‌بینی می‌شود ظرف 4  3 سال آینده شاهد تحولات اساسی در بخش حمل و نقل عمومی و سهم مترو، اتوبوسرانی و تاکسیرانی خواهیم بود.

باید توجه داشت که تنها با توسعه خطوط ویژه و افزایش ناوگان اتوبوسرانی، تاکسیرانی و مترو مشکل ترافیک شهر تهران حل نخواهد شد، زیرا به اعتقاد من 50‌‌درصد مشکلات ترافیکی ما به رفتارهای ترافیکی و فرهنگ ترافیک بازمی‌گردد.

یکی از مواردی که در طرح جامع به آن پرداخته شده، این است که هر خودرویی در شهر ورود پیدا می‌کند؛ الزاما هزینه‌هایی را به شهر تحمیل می‌کند که باید این هزینه‌ها به شهرداری پرداخت شود. البته این به این معنا نیست که قرار است شهر را بفروشیم، پارکینگ احداث کنیم، خیابان و راه بسازیم و در مقابل مرتب خودرو به خیابان‌های شهر سرازیر کنیم؛ بلکه چون شهر را با پول مردم اداره می‌کنیم، باید خدمات را نیز عادلانه توزیع کنیم، یعنی هیچ گاه نباید شهروندی که خودرو دارد با شهروندی که خودرو ندارد، به یک میزان عوارض پرداخت کنند؛ زیرا سهم شهروندی که خودرو دارد، به لحاظ نقشش در ایجاد ترافیک و آلودگی هوا، قابل مقایسه با سهم شهروندی که خودروی شخصی ندارد و از حمل و نقل عمومی استفاده می‌کند، نیست.

از سوی دیگر اعمال محدودیت‌ها نیز می‌تواند در جلوگیری از آلودگی هوا و ترافیک موثر واقع شود؛ اما اگر شرایطی فراهم شده باشد که وقتی هر شهروندی از خانه یا محل کار خود خارج می‌شود، به فاصله 300 متر به یک ایستگاه مترو، اتوبوس یا تاکسی برسد، دیگر نگران مشکلات ناشی از اعمال محدودیت نیز نخواهیم بود.

یک شهروند باید بداند وقتی ساعت 7 صبح سوار اتوبوس می‌شود، ساعت 30/7 یعنی طبق محاسبه‌ای که انجام داده، به مقصد خواهد رسید. در دنیا ثانیه‌ها برای شهروندان محاسبه می‌شود، در حالی که متاسفانه میزان تلف شدن زمان در کشور ما فوق‌العاده بالاست و تقریبا حدود دوسوم از وقت شهروندان، زمان پرت است.

البته احداث و ایجاد شریان‌های اصلی و مهم شهر همچون امام علی، صیاد، زین‌الدین و همت نیز در کاهش بار ترافیک و به‌تبع آن آلودگی هوا بی‌تاثیر نیست و این در حالی است که متاسفانه برخی از پروژه‌ها همچون همت واقعا بدون هیچ دلیل منطقی تحت عنوان قطع درختان متوقف شد، در حالی که باید سال گذشته افتتاح می‌شد. شما پاسخ بدهید میزان تولید آلایندگی‌های متاثر از توقف خودروها در یک محدوده ترافیکی چقدر با میزان اکسیژنی که آن درخت‌ها تولید می‌کنند،‌ قابل مقایسه است؟

قطعا درخت اهمیت دارد، اما اگر هزار اصله درخت، صد‌‌‌میلی‌گرم اکسیژن تولید کند، مقایسه کنید هزار دستگاه خودرو اگر در یک جا به صورت روشن متوقف باشند،‌ چقدر آلایندگی ایجاد می‌کنند.

درخت را می‌شود جای دیگری هم کاشت؛ اما باید راه‌ها را باز نگه داشت تا از میزان تولید آلایندگی‌ها کم شود.

ایام فراغت با مشارکت خانواده‌ها

سال جاری، اقدامات و برنامه‌های خوبی در بعد فعالیت‌های مربوط به اوقات فراغت تهیه شده است. به طوری که با همکاری سازمان فرهنگی  هنری شهرداری تهران، معاونت اجتماعی شهرداری و کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر، با بهره‌گیری از تجارب 2 سال گذشته در بحث اوقات فراغت مجموعه برنامه‌های متنوعی طراحی شده که پیش‌بینی می‌شود تابستان امسال حدود 20 میلیون شهروند تهرانی تحت پوشش برنامه‌های اوقات فراغت قرار بگیرند که البته ممکن است یک نفر در چند برنامه شرکت داشته باشد.

در واقع مدیریت شهری با ارائه برنامه‌های متنوع فرهنگی و اجتماعی در اوقات فراغت تابستانی، چند هدف اساسی را دنبال می‌کند که از جمله آن افزایش حس تعلق نوجوانان و جوانان به شهر تهران است که موجب افزایش مشارکت شهروندان در امور شهر و کاهش هزینه‌ها می‌شود. همچنین برپایی تورهای تهران‌شناسی، موجب شناخت بیشتر نسل جوان و خانواده‌ها با فرهنگ و هویت تاریخی و ملی می‌شود.

در کنار این برنامه‌ها، قرار است از تمام ظرفیت خانه‌های فرهنگ، فرهنگسراها و شورایاری‌ها با همکاری تمام سازمان‌ها و نهادهای مرتبط با اوقات فراغت از جمله نیروی انتظامی، سازمان تبلیغات اسلامی و بسیج استفاده شود و تلاش می‌کنیم فعالیت‌های فرهنگی، هنری، ورزشی و تفریحی را به صورت هدفمند در جهت افزایش مهارت‌های زندگی، افزایش احساس تعلق و هویت شهری، افزایش اعتماد مردم به مدیریت شهری و ارتقای سطح فرهنگ عمومی در قالب برنامه‌های اوقات فراغت دنبال کنیم.

در یک کلام تلاش مدیریت شهری و شورای شهر بر‌‌این است که فصل تابستان و ایام فراغت را با مشارکت خانواده‌ها به فصلی برای افزایش ضریب امنیت اجتماعی تبدیل کنیم تا اوقات فراغت به جای این که یک تهدید باشد، به یک فرصت برای حضور پررنگ و موثر جوانان و نوجوانان تهرانی در برنامه‌های متنوع و سالم تبدیل شود.

پوران محمدی‌