این زن حرف می‌زند

ارسال نامه‌ای خطاب به «بان کی‌مون» دبیرکل سازمان ملل همراه با عده دیگری از هالیوودی‌های مشهور مثل داستین هافمن، جیم کری، اوون ویلسون، جنیفر آنیستون و رابین ویلیامز برای آزاد کردن خانم « آن سان سوکی» مبارز 41 ساله برمه‌ای از زندان دیکتاتور نظامی برمه و حتی دیدار با «لو لویو»، میلیاردر صهیونیست به منظور تحقیق درباره اقدامات وی در برابر  آزار فلسطینی‌ها و غصب زمین‌های آنها...

برخی هم دوست دارند اعلام کنند، سوزان ساراندون معمولا در فیلم‌هایی  بازی کرده که فروش بالای آنها در گیشه  به طرح مسائل زنان کمک کرده است. برای این امر « تلماو لوییز» که در سال 1991  با بازی  سوزان ساراندون و  جین دیویس ساخته و نامزد دریافت 6 جایزه اسکار شد،‌ مثال خوبی است. این فیلم علاوه بر استقبال تماشاچیان، با توجه محافل معتبر اجتماعی و نیز هنری روبه‌رو شد و ساراندون هم  برای بازی درخشانش نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

اما ساراندون فراتر از اینهاست ؛ زنی معترض که همواره در جستجوی یافتن افق‌های جدید است. او به خود جرات داشتن نظر می‌دهد و بالاتر از آن از نظراتش دفاع می‌کند. مثل بسیاری از ستاره‌ها فقط دربرابر دوربین عکاسان ژست نمی‌گیرد و به لنز آنها لبخند دلنشین نمی‌زند. او شهامت دارد. شهامت رودر رو شدن با خبرنگاران رسانه‌ای که در کشوری مثل آمریکا، می‌توانند همه چیز را در یک شب نابود کنند یا دوباره از نوبسازند. اما او نمی‌ترسد. می‌گوید از عقایدم می‌گویم و آنها آن را تحریف می‌کنند. خوب من هم حق دارم تا آنها را قهرمانان رسانه‌ای بنامم. او می‌خواهد قهرمان زندگی کوچک خودش باشد. یک خانواده 6 نفره متشکل از همسرش تیم رابینز همان بازیگر مشهور  فیلم «رهایی از شائوشنگ»، دو پسر و یک دخترش او یک دختر هم به نام اوا آموری دارد که استعدادش در بازیگری به مادرش رفته و در سال‌های نوجوانی با درخشش در فیلم «خواهران بنگر» در کنار مادرش جایزه بهترین هنرمند جوان را دریافت کرد.

می توان از فیلم‌هایی که ساراندون برای بازی انتخاب می‌کند هم روحیه‌اش را دریافت. «افسون شده» محصول کمپانی فیلمسازی «والت دیزنی» یکی از آخرین فیلم‌های اوست که او را در نقش ملکه‌ای شرور نشان می‌دهد. فیلمی حادثه‌ای - تخیلی که ترکیبی از انیمیشن و فیلم است.

«سوزان آبیگیل تومالین » که حالا 62 ساله است یکی از نیویورکی‌های همیشگی است. او که در همین شهر شلوغ به دنیا آمده عاشق این شهر است. می‌گوید می‌توانی در خیابان راه بروی و فریاد بزنی و کسی کاری به کار تو نداشته باشد.  او آخرین فرزند خانواده‌ای با 9 فرزند است که در ولز بریتانیا  و ایتالیا ریشه دارد.

سوزان ساراندون از همان جوانی به خاطر شرکت  در جنبش مدنی علیه جنگ ویتنام دستگیر شد و سال‌ها بعد وقتی یکی از زنان مشهور دنیا بود، در مخالفت با تجاوز نظامی دیگر آمریکا این بار علیه عراق، با جین دیویس و جولیا رابرتز بیانیه مشهوری را علیه این تهاجم آمریکا امضا کردند. همین چند وقت پیش هم ساراندون درمراسم افتتاحیه فیلم «بنگر سیسترز» از  جورج بوش و تونی بلر انتقاد کرد و گفت من رابطه بلر با بوش را در رابطه با عراق نمی‌فهمم. نمی‌توانم تحول بلر را درک کنم. می‌دانم بیل کلینتون دنبال او افتاده  بود، اما نمی‌فهمم او با بوش در باره چه می‌تواند صحبت کند.

با وجود این‌که ساراندون  از آن دسته از بازیگران هالیوودی  است که همیشه از او برای بازی دعوت می‌شود، اما  او می‌گوید معیارهای  اخلاقی‌اش با استانداردهای هالیوود تفاوت دارد و فیلم‌هایی را انتخاب می‌کند که بتواند از شرکت در آنها احساس غرور کند.  به همین دلیل هم با کمال میل بازی در جدیدترین پروژه «پل هیگس» را پذیرفت. این فیلم با عنوان « دره  الا»  به روایت رابطه عمیق پدر و پسری می‌پردازد که پسر از سوی ارتش آمریکا به عراق فرستاده ‌شده و پدر در جستجوی اوست. پسر او سرباز نمونه است، اما پدر نشانی از او پیدا نمی‌کند. سوزان ساراندون در این فیلم نقش همسر مرد را ایفا ‌کرد.

او درباره زندگی می‌گوید: «اگر همیشه به زندگی جواب مثبت بدهیم و روحیه بالای خود را حفظ کنیم، بیشتر به واقعیت‌های درونی وجودمان نزدیک می‌شویم. هیچ چیز به اندازه بودن در کنار خانواده و مراقبت از بچه‌ها مرا به سوی خود جلب نمی‌کند. فکر نمی‌کنم همه چیز بعد از 40 سالگی خاتمه یابد. من چهل سالگی و پنجاه سالگی را هم رد کرده‌ام. تاکنون هیچ جراحی پلاستیکی انجام نداده‌ام. اما اگر لازم باشد، این کار را می‌کنم. چون برای من تصویر بر پرده سینماست که اهمیت دارد.»

ساراندون در تمامی‌ فیلم‌هایش  فراتر از سن‌ خود ظاهر شده و علاوه‌ بر استعدادی‌ شگرف، صداقتش‌ را نیز به‌ نمایش‌ گذاشته است. شور و هوش‌ و عمق‌ شخصیتی‌ از بارزترین ویژگی‌های اوست. این‌ مشخصات‌ در یکی از آخرین فیلم‌‌های او که‌ نقش‌ مادری‌ هراس‌انگیز را در خانواده‌ای‌ اشرافی‌ از نیویورک‌ برعهده‌ دارد نیز نمود یافته است.
خیلی‌ها اعتقاد دارند سوزان‌ ساراندون‌ در اغلب‌ موارد با اتکا بر شهرت‌ خود اظهارنظر می‌کند. کسی‌ که‌ علاقه‌ دارد در ارتباط‌ با حوادث‌ گوناگون‌ عقیده‌اش‌ را بدون‌ توجه‌ به‌ واکنش‌ دیگران‌ ابراز کند. فرقی نمی‌کند که تحسین شود یا سرزنش‌. خیلی‌ها به او برای  مسخره‌ خواندن‌ «قهرمانان‌ رسانه‌ای» انتقاد می‌کنند. او که وقت  صحبت، جملاتش‌ را مستقیم‌ و بدون‌ حاشیه‌ ادا می‌کند و بر آنچه‌ می‌گوید تمرکز دارد، می‌گوید: من‌ فقط‌ پرسیدم‌ چرا باز هم‌ می‌خواهید، سرباز اعزام‌ کنید و آن‌ 25 میلیارد دلاری‌ را که‌ قرار است،‌ طی‌ مدت‌ 10‌ سال‌ آینده‌ صرف‌ مصارف‌ درمانی‌ و بهداشتی‌ بشود هزینه‌ این‌ اقدام‌ کنید. جالب‌ توجه‌ آنجاست‌ که‌ این‌ جملات‌ را از میان‌ صحبت‌هایم‌ کنار گذاشته‌ بودند. اکنون‌ خودتان‌ قضاوت‌ کنید! مرا به‌ بهانه‌ سوءاستفاده‌ از شهرت‌ مو‌اخذه‌ می‌کنند. در حالی‌ که‌ اصلا چنین‌ نیست‌ و حتی‌ شخصا خودم‌ را در این‌ زمینه‌ها فراتر از کارشناس‌ها نمی‌دانم.

او در انتقاد به سیاست‌های حاکم می‌گوید: به‌ هر قیمتی‌ می‌خواهند ذهن‌ شما باز نشود و برای‌ این‌ مهم‌ تمام‌ تلاششان‌ را می‌کنند تا جا برای‌ سو‌الات‌ متفاوت‌ نباشد، حتی‌ ذره‌ای. ترجیح‌ می‌دهند انسان‌هایی‌ کاملا بسته‌ داشته‌ باشند تا پرسشگر.

ساراندون‌ اخیرا در نقش‌های‌ متفاوتی‌ ظاهر شده. در «خواهران بنگر» نقش‌ زنی‌ خانه‌دار و البته‌ بی‌سواد را ایفا می‌کند و در فیلمی دیگر زنی‌ خودخواه‌ است. سپس‌ در قالب‌ زنی‌ پلید و بی‌رحم‌ به‌ نام‌ پرنسس‌ ونسیسا در مجموعه‌ تلویزیونی‌ ظاهر می‌شود.
دلمشغولی‌های‌ فعلی‌ ساراندون، مردم‌ آمریکا هستند. به‌ عقیدهِ‌ او آنها تنبل‌ و کندذهن‌ شده‌اند و هیچ‌ حس‌ کنجکاوی‌‌ در وجودشان‌ نیست.

او می‌گوید مطمئنا برای یک بازیگر حضور در برابر پرده سبز کار بسیار دشواری است، چون مجبور است در برابر اتفاقات و شخصیت‌هایی عکس‌العمل نشان دهد که وجود خارجی ندارند و بعدا قرار است اضافه شوند. برعکس آنچه مرسوم است بازی در چنین فیلم‌هایی به تخیل فوق‌العاده قدرتمندی نیاز دارد و از عهده هر کسی برنمی‌آید. فیلمسازی در این شیوه واقعا یک کار جمعی است و بازیگر نمی‌تواند صرفا با تکیه بر توانایی‌های خود به ایفای نقش بپردازد.

رویا دیانت‌