جایگاه مهجور مددکاری در نظام سلامت کشور

فرق امدادگری با مددکاری‌

دکتر حسن موسوی چلک در حاشیه نخستین همایش مددکاری ایران که در گناباد برگزار شد در گفتگو با جام‌جم اظهار داشت: «مرز امدادگری و مددکاری اجتماعی در ایران ناشناخته است و با وجود تلاشمان هنوز نتوانسته‌ایم قابلیت‌ها و ظرفیت‌های واقعی این رشته را به مردم بشناسانیم».

به گفته دبیر علمی همایش مددکاری اجتماعی، سال‌هاست که کمیته امداد امام خمینی، سازمان‌های مردم‌مدار، سازمان بهزیستی، زندان‌ها و... در حوزه مددکاری اجتماعی فعالیت می‌کنند، اما برخی از آنها به شیوه‌ای غیرتخصصی کمک‌های مالی ماهیانه و حمایت‌های خیریه‌ای را جایگزین مددکاری اجتماعی کرده‌اند.

مدیرکل دفتر آسیب‌‌های اجتماعی درباره دلایل مهجور ماندن مددکاری اجتماعی گفت: «رشته مددکاری هنوز مددکاران حرفه‌ای در حوزه‌های تخصصی را کم دارد و واحدهای آموزشی دانشگاه‌ها براساس نیازهای روز جامعه نیستند.»

وی ادامه داد: «در حوزه آسیب‌های اجتماعی، منابع آموزش داخلی بسیار محدود است و منابع خارجی نیز با شرایط ایران مطابقت ندارند.»

جای خالی نظام جامع مددکاری‌

دبیر علمی نخستین همایش مددکاری،  جای خالی نظام جامع مددکاری را مهم‌ترین مشکل این حرفه دانست و تصریح کرد: «نبود نظام جامع مددکاری امکان حمایت از شاغلان این حرفه و خدمت‌ گیرندگانش را گرفته است.»وی نبود نظام جامع مددکاری را عامل محدودیت‌های قانونی برای فعالیت مددکاران اعلام کرد و  توضیح داد: «بدون این نظام جامع مددکاران نمی‌‌توانند نقش ضابط اجتماعی را بازی کنند و به این ترتیب دست آنان برای مدعی‌‌‌العموم شدن، مداخله در شرایط بحرانی اجتماعی و حتی امکان سنجش پیامدهای اجتماعی برخی از قوانین تصویب شده بسته است.»

بخشنامه‌های ناروا

موسوی چلک همچنین با تاکید بر این که صدور برخی از بخشنامه‌ها در سازمان‌ها حیطه فعالیت مددکاران را محدوده کرده است، گفت: «تاکید به انجام تحقیقات و بازدیدهای محلی، ثبت کامل مشخصات و ضبط مصاحبه و گزارش مددجویان، خلاف اصول حرفه‌ای است و با الفبای مددکاری سازگاری ندارد.»