شهرام زرگر:

جشنواره ویترین تئاتر دانشگاهی نیست‌

دانشکده سینما تئاتر یکی از قدیمی‌ترین دانشکده‌های تئاتری ایران است که تاکنون هنرمندان زیادی را بخصوص در حوزه تئاتر به تئاتر حرفه‌ای کشور عرضه کرده است. در آخرین روزهای برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی با شهرام زرگر، مدیر گروه نمایش دانشکده هنر و معماری درباره کیفیت برگزاری این جشنواره به گفتگو نشستیم.
کد خبر: ۱۷۴۲۷۷

به عنوان مدیر گروه نمایش یک دانشکده تئاتری، بزرگ‌ترین ایراد وارد به جشنواره تئاتر دانشجویی چیست؟

جشنواره‌زدگی، بزرگ‌ترین ایراد هر جشنواره‌ای است، بویژه جشنواره‌ای موسوم به تئاتر دانشگاهی که الزاما دانشجویی هم نیست؛ چرا که استادان و دیگران هم در این جشنواره حضور دارند. فکر می‌کنم به دور از تمام محدودیت‌هایی که اسم یک جشنواره با خود به همراه می‌آورد، در تمام اوقات سال و زمانی که امکان اجرای نمایش دانشجویی وجود دارد، جشنواره در حال برگزاری است و این که چنین فرآیندی را به یک بازه زمانی 20 روزه معطوف کنیم به نظر من محدود کردن یک حرکت خودجوش است. دومین ایراد بزرگ جشنواره تئاتر دانشگاهی، زمان برگزاری آن است . به نظر من بهترین زمان برای جشنواره تئاتر دانشگاهی، تابستان است.

جشنواره تئاتر دانشگاهی می‌تواند واقعا ویترین تئاتر دانشگاهی باشد؟

جشنواره تئاتر دانشگاهی در حال حاضراین وظیفه را به عهده گرفته است، چون به ‌هر حال متولی جشنواره هم وزارت علوم، تحقیقات و فناوری است. شاید از این طریق قصد دارند خروجی‌های عملی دانشگاه‌ها را ارزیابی کنند، ولی به نظر من به عنوان کسی که در بدنه تئاتر دانشگاهی مشغول به فعالیت است، می‌گویم این خروجی دانشگاه‌های تئاتری نیست. مسائلی چون شکل جشنواره، تعدد سلایق بازخوانان، بازبینان، فشار تحصیلی بر دانشجو در طول تمرین در زمینه‌های تامین سالن تمرین و... اجازه نمی‌دهد که جشنواره را خروجی واقعی تئاتر دانشگاهی دانست و درواقع خروجی دانشگاه‌ها چیزی فراتر از این است.

اگر قرار باشد جشنواره تئاتر دانشگاهی ملاک خروجی دانشگاه قرار گیرد باید به تئاتر دانشگاهی شک کرد .

بیشترین ضعف را در چه حوزه‌ای می‌بینید؟

به عنوان مثال، فقر نمایشنامه در بخش دانشجویی بوضوح آشکار است. در حالی ‌که تقریبا تمام دانشگاه‌های تئاتری دارای گرایش ادبیات نمایشی هستند، اما در عمل دانشجویان یا به نمایشنامه‌های ترجمه‌شده روی می‌آورند یا به تکرار چندباره آثاری که بوی کهنگی گرفته‌اند می‌پردازند که در واقع این فرآیند یک دور باطل زدن است.

چرا شرایط اجرای عمومی به وسیله دانشکده‌ها و مدیران گروه‌ها فراهم نمی‌شود؛ اجرایی که جز دانشجویان، مخاطبان دیگری هم داشته باشد.

پلاتوها و سالن‌های اجرای دانشگاه از محدودیت‌هایی برخوردارند. اجراهای دانشجویی در جشنواره به بازبینی و مجوز برای اجرای عمومی نیاز ندارد؛ همچنین امکان ورود غیردانشجو به دانشگاه وجود ندارد.

یعنی هیچ راهی ندارد که مجوز ورود و اجرا بگیرید؟

چه دلیلی دارد که مجوز بگیریم؟

برای این که امکان اجرای عمومی برای دانشجویان فراهم شود.

چرا دانشگاه باید ضعف سخت افزاری هزاران نهاد دیگر چون شهرداری، ارشاد و... را جبران کند.

مهرداد ابوالقاسمی‌

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها