حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
نوف ال اونیزی به قدری از کشته شدن در مسیر محل کار تا خانهاش وحشت داشت که با نوشتن نامهای به وزارت آموزش و پرورش تقاضا کرد او را به مدرسهای در شهر اقامتگاه وی یعنی جوف در شمال عربستان منتقل کنند تا مجبور نباشد هر روز 170 کیلومتر راه را با خودرو برود و بهعلت بدی مسیر بیش از 6 ساعت از عمرش را صرف رفت و آمد کند. او هر روز در یک مینیبوس با چند معلم دیگر این مسیر را میرفت و برمیگشت.
اما قبل از یافتن راهحلی برای مشکل او، نگرانیهایش به واقعیت پیوست: این معلم 28 ساله زبان انگلیسی، نوامبر گذشته در تصادفی هولناک کشته شد. پنج خانم معلم دیگر، راننده آنان و چهار سرنشین خودرو دیگر که مینیبوس آنان به آن زد، نیز کشته شدند.
سواد امر، یکی از اقوام ال اونیزی گفت: مرگ او خانواده ما را نابود کرد. هنوز کاغذهای مدرسه او را دارم که غرق در خون است. مادرش نمیتواند به آنها نگاه کند، او هنوز نمیتواند آنچه را که بر سر دخترش آمده بپذیرد.
براساس اطلاعات اداره ترافیک سعودی، در سال 2007 نزدیک به 6 هزار نفر در این کشور 6/27 میلیون نفری قربانی تصادفات رانندگی شدند. این یعنی حدود 21 کشته در هر صد هزار نفر، که یکی از بالاترین نسبتها در جهان است. این نسبت در امریکا 14 نفر در صد هزار نفر در 2006 بود.
نتیجه مطالعات موسسه تحقیقاتی دولتی موسوم به « شهر ملک عبدالعزیز برای علوم و فناوری» که در اکتبر انتشار یافت نشان میدهد، احتمال مرگ و جراحت خانم معلمهای سعودی بر اثر تصادفات رانندگی 50 درصد بیشتر از میانگین مردم عادی این کشور است. آمار موسسه فوق، که در ریاض مستقر است، براساس اطلاعات اواخر دهه 1990 استوار است.
در این مطالعه با ذکر این که «این مساله به یک نگرانی ملی تبدیل شده است» ، هشدار داده شده با افزایش زنان فارغالتحصیل و اعزام آنان به مدارس مناطق دور افتاده این مشکل در حال تشدید شدن است.
آماری درباره تلفات خانم معلمها در سالهای اخیر وجود ندارد. اما در 11 حادثه رانندگی که از شروع سال تحصیلی جدید در سپتامبر گذشته، خبر آنها در روزنامههای سعودی چاپ شده حداقل 21 خانم معلم کشته و 38 نفر دیگر مجروح شدند.
عدم وجود دسترسی به تلفن همراه و نبودن بیمارستان در نزدیکی محلهای تصادف باعث میشود خانم معلمها به سادگی بر اثر جراحات رانندگی کشته شوند.
به نوشته روزنامه الریاض پس از یک حادثه مرگبار در هفته گذشته 30/2 ساعت طول کشید تا اولین قربانی به بیمارستان رسید.
سواد الخلف، یک معلم اقتصاد خانواده که هر روز باید مسیر 50 کیلومتری خانه تا مدرسه را از ریاض ــ پایتخت ــ تا دیلیم در بیش از 75 دقیقه طی کند، گفت: شنیدن خبر اینگونه مرگها قلبم را به درد میآورد. هر روز تا وقتی به مدرسه برسم جانم به لبم میرسد. من عاشق کار معلمی هستم اما با این همه نگرانی و ترس برای رسیدن به مدرسه، چهطور میتوانیم کارمان را به راحتی انجام دهیم؟
بسیاری از جادههای منتهی به مدارس مناطق پرت بادگیر، خاکی و پر از دستانداز و چاله چوله است و رانندگان حتی در همین جادهها هم بسیار تند میرانند و رانندگی در جادههای مناطق خلوتتر کویری از این هم بدتر است و بدتر از همه این که بسیاری از خودروها، بویژه اتوبوسها و مینیبوسها، بسیار کهنه و فرسودهاند.
زنان در عربستان اجازه رانندگی ندارند به این دلیل خانم معلمان ناچارند با وسایل نقلیه عمومی به محل کار خود بروند و باید ساعت حدود 3 صبح از خانه خارج شوند.
حسن ال هارتی در روزنامه الحیات نوشت: گویی خانم معلمهای سعودی مجبورند هر روز با اعضای خانواده خود وداع کنند و به سفری بروند که ممکن است بازگشتی نداشته باشد.
وزارت آموزش و پرورش عربستان هر سال هزاران معلم را برای تدریس در مدارس دولتی مناطق دورافتاده استخدام میکند. مسوولان این وزارتخانه میگویند تاکید کردهاند معلمان باید نزدیک مدارس خود زندگی کنند.
اما خانم معلمها از این جهت دو مشکل دارند: اولا باید از قیم و بزرگتر مذکر خود برای تنها زندگی کردن اجازه بگیرند و ثانیا صاحبخانههایی پیدا کنند که حاضر به اجاره دادن ملک خود به یک زن تنها باشند. با این حال زنان به دلیل نبودن امکانات کار برای آنان در عربستان، شغل معلمی در مناطق دوردست را قبول میکنند چون بیشتر زنان عربستانی فقط در بخش مراقبتهای بهداشتی و معلمی اجازه کار دارند.
سخنگوی وزارت آموزش و پرورش عربستان ماه دسامبر به روزنامه الریاض گفت تلاش این وزارتخانه برای ساختن مسکن برای این گونه خانم معلمها شکستخورده است. زیرا هیچ کدام از آنان حاضر نشدند در این خانهها زندگی کنند به این دلیل طرح فوق رها شد.
4 خانم معلم در سال 2005 با اقدامی که برای خاتمه دادن به رنج رفت و آمد خطرناک روزانه خود انجام دادند به خبر اول روزنامهها تبدیل شدند. آنان با رانندههای خود ازدواج کردند و در روستای نزدیک مدرسه خود مستقر شدند.
منبع: آسوشیتدپرس ــ ریاض
مترجم: علی کسمایی
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....