26درصد پدران،خانواده‌ را پس از اعتیاد رها کرده‌اند

مسعود مشایخ در گفت‌وگو با ایسنا ، با بیان این که این بررسی بر روی 12 خانواده ساکن در بم و مابقی بر روی خانواده‌های ساکن در مناطق حاشیه تهران، همچون قیام دشت، پیشوا، رباط‌کریم، قلعه حسن‌خان و غیره صورت گرفته است، اظهار کرد: پدرانی که خانواده خود را رها کرده‌اند، با همسر دوم و سوم خود زندگی می‌کنند، در حالی که هیچ‌کس از آن‌ها نمی‌پرسد، همسر و فرزندان قبلی خود را کجا رها کرده‌اید؟!

وی عمده مواد مصرفی این پدران را هروئین به صورت تزریقی و تدخینی اعلام کرد و ادامه داد: این پدران عمدتا بیکار و یا در کار پخش مواد مخدر هستند.

به گفته این پژوهشگر، کودکان کار و خیابان نیز در میان این خانواده‌ها وجود دارد که آن‌ها، خود عاملی در راه یافتن این پژوهشگر به محیط زندگی و آشنایی با خانواده آن‌ها بوده‌اند.

مشایخ تعداد فرزندان 138 خانواده از مجموع 198 خانواده یاد شده را بین چهار تا هفت فرزند اعلام و خاطرنشان کرد: پدران 15 خانوار از مجموع 198 خانواده فوت کرده‌اند که به دلیل وجود مدارک قانونی، خانواده آن‌ها توانسته بودند، تحت پوشش دستگاه‌های حمایتی قرار گیرند، اما خانواده‌های رها شده توسط همسر و یا خانواده‌هایی که همسر معتاد دارند، به دلیل وجود سرپرست، نتوانسته بودند از حمایت‌های این دستگاه‌ها بهره ببرند.

مشایخ افزود: البته حمایت‌های مالی ماهانه 40 تا 45 هزار تومانی دستگاه‌های حمایتی به خانواده‌های پرجمعیت تنها تامین کننده هزینه خرید نان این خانواده‌ها است.

وی با بیان این که 15 خانواده‌ای که پدران آن‌ها فوت کرده‌اند، موقعیت بهتری از خانواده‌هایی دارند که پدرانشان زنده، اما سربار خانواده هستند، گفت: پدر این خانواده‌ها چون مزاحمی است که به نان سفره دست درازی می‌کند و یا از درآمد زنی که تبدیل به سرپرست خانوار شده، جهت تهیه و تامین مواد استفاده می‌کنند.

این محقق در مورد درآمد ماهانه مادرانی که با وجود وضعیت اعتیاد همسرانشان تبدیل به سرپرست خانوار شده‌اند، تصریح کرد: اغلب آن‌ها با کار کردن در خانه‌های مردم، ماهانه 150 تا 200 هزار تومان درآمد کسب می‌کنند که بخشی از این درآمد صرف تامین مواد مخدر همسرانشان می‌شود.

وی ادامه داد: همچنین کودکان این خانواده‌ها در ظاهر با دستفروشی و در حقیقت با گدایی، روزانه چهار تا پنج هزار تومان درآمد کسب می‌کنند که متاسفانه توجه به میزان درآمدزایی این کودکان، پدران را تشویق به تولید نسل بیشتر می‌کند.

مشایخ اظهار کرد: خشونت در این خانواده‌ها به وفور دیده می‌شود و حقوق انسانی اعضای این خانواده‌ها به هیچ عنوان رعایت نمی‌شود. از سوی دیگر تمامی این خانواده‌ها، مستاجر هستند و به گفته خودشان ماهانه بابت یک اتاق اجاره‌ای و به نسبت تعداد فرزندانشان 70 تا 90 هزار تومان اجاره می‌پردازند.

وی با اشاره به این که رده سنی کودکان کار این خانواده‌ها در سنین هفت تا 12 سال است، عنوان کرد: عمده مشکل بهداشتی این کودکان وجود شپش در سر آن‌ها و انگل‌های دستگاه گوارش است. همچنین آن‌ها از آموزش و تحصیل محرومند.

این پژوهشگر افزود: حدود یک سوم این خانواده‌ها دارای فرزندان معلول هستند که به دلیل فقر مالی و فرهنگی به پزشک مراجعه نمی‌کنند.

مشایخ تاکید کرد: ازدواج مجدد بین 25 درصد مادران دیده شد که اغلب آن‌ها صیغه کرده شوهرانشان بودند.

وی در رابطه با اعتیاد مادران این خانواده‌ها گفت: تعداد آن‌ها اندک و شاید به 10 نفر می‌رسید که مواد مصرفی آن‌ها تریاک و به صورت خوراکی استفاده می‌کردند.

مشایخ با بیان این که آنچه در میان این خانواده‌ها جدی است، بعد انسانی قضیه است، یادآور شد: زندگی این افراد نشان می‌دهد آن‌ها به چه میزان اندکی از انسانیت قانع هستند که همین امر یکی از بزرگ‌ترین موانع تحقق توسعه یک جامعه انسانی است.

وی در پایان خاطرنشان کرد: متاسفانه تعداد زیاد کودکان این خانواده‌ها خطر جدی برای جامعه محسوب می‌شود.