ورزش بانوان ایران و چشم انداز آینده

در راه مانده

زنان ورزشکار ایرانی بعد از سال ها تلاش بی وقفه و فعالیت مداوم ، برای ارتقای جایگاه خود در عرصه های مختلف آسیایی و جهانی ، بتازگی توانسته اند ضمن گام نهادن در میادین معتبر داخلی و خارجی به موفقیت های قابل توجهی نیز دست یابند.

کد خبر: ۱۵۹۴۹۲

شاید کسب سهمیه حضور در المپیک 2008پکن در رشته تکواندو، نایب قهرمانی تیم فوتبال زنان در رقابت های غرب آسیا و راهیابی آن به مرحله دوم جام ملت های آسیا، کسب چندین مدال با ارزش در بازی های آسیایی دوحه و دستیابی به مدال های رنگین دیگر در تورنمنت های مختلف آسیایی و بین المللی در کنار صعود زنان کوهنورد ایرانی به قله اورست ، به عنوان بارزترین این موفقیت ها قابل ذکر باشد. اما با پذیرش این حقیقت که 30تا 60درصد مدال های کسب شده توسط کشورهای مطرح ورزش ، توسط بانوان ورزشکار به دست می آید، درمی یابیم که هنوز در ابتدای راهی دشوار قرار داریم ؛ راهی که لازمه پیمودن آن جمع شدن فاکتورهایی با ارزش و اثرگذار در کنار یکدیگر است ؛ به نحوی که تعامل متقابل آنها، موفقیت نهایی را تضمین کند.

در این مجال اندک بر آن هستیم که وضعیت فعلی ورزش قهرمانی بانوان کشورمان را از نگاه کارشناسان و دست اندرکاران ورزش مورد نقد و ارزیابی قرار دهیم و ببینیم که راهکارهای پیشنهادی آنها در این زمینه چیست؟

ورزش قهرمانی ، حاصل توسعه ورزش همگانی است و تا زمانی که ورزش همگانی پیشرفت و تحولی اساسی پیدا نکرده باشد، نمی توان به رشد و توسعه ورزش قهرمانی امید داشت.

سیدجواد آرین منش ، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی و از اعضای فعال کمیته تربیت بدنی و وزرش مجلس با اشاره به این موضوع می گوید: در حالی که نیاز بانوان به ورزش و تحرک ، بسیار بیشتر از آقایان است ؛ اما متاسفانه امکانات موجود متناسب با این نیاز رشد پیدا نکرده است و تا هنگامی که وضعیت به این شکل باشد، نمی توان از میان بیشترین تعداد ورزشکاران ، قهرمانانی شایسته را برگزید و برای حضور در عرصه های بین المللی آنها را آماده و تجهیز کرد.

ضمن این که باید به یاد داشته باشیم حضور بانوان ورزشکار ما در میادین آسیایی و جهانی با برخی محدودیت های خاص همراه است و در شرایطی که متاسفانه بسیاری از کشورهای اسلامی مسائل شرعی را در ورزش بانوان لحاظ نمی دارند، نمی توان بدون ملاحظات لازم برای این کار برنامه ریزی کرد؛ زیرا بیم آن می رود برخی آسیب های احتمالی ، رشد و توسعه ورزش قهرمانی بانوان را با مخاطراتی روبه رو سازد.

وی همچنین عدم توزیع مناسب امکانات ورزشی بانوان ، کم توجهی آموزش و پرورش و دانشگاه ها به ورزش بانوان و نیز عدم فرهنگ سازی مناسب را از موانع موجود بر سر راه توسعه ورزش همگانی می داند و می افزاید: بتازگی مسوولان سازمان تربیت بدنی در کمیسیون فرهنگی مجلس ، گزارشی از عملکرد خود را ارائه کردند که بیانگر توسعه ورزش قهرمانی در سال های اخیر و اقدامات ارزشمند صورت گرفته بود، با این حال ورزش بانوان در هر دو بعد همگانی و قهرمانی نیازمند توجه جدی تر و سرمایه گذاری بیشتر است.

ورزش قهرمانی بانوان و نیاز به توجهی جدی تر

اگرچه حضور بانوان در عرصه ورزش قهرمانی ، رشد کمی داشته ؛ با این وجود نتایج کسب شده که بعضا منجر به کسب سهمیه المپیک نیز شده ، امیدوارکننده و رضایت بخش است.

به عقیده علی کفاشیان دبیر کل کمیته ملی المپیک ، ورزش قهرمانی بانوان به شرط سرمایه گذاری خوب و مناسب ، حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت ولی در شرایط کنونی امکانات موجود به هیچ وجه کافی نبوده و تضمین کننده آینده ای روشن در این عرصه نخواهد بود.

کفاشیان با تاکید بر این که باید روی مدال آوری بانوان به منظور ارتقای جایگاه ورزش ایران در آسیا حساب ویژه ای باز کرده و تدابیر مهمی را در این خصوص اتخاذ نماییم ، می افزاید: در حال حاضر بودجه ورزش قهرمانی بانوان بین 1.5 تا 2میلیارد تومان است که تا رسیدن به رقم 8 میلیاردی که مدنظر من است ، راه درازی را پیش رو داشته و نیازمند توجه جدی تری است. ضمن این که اگر بحث کاهش اعتبارات مطرح شود باید قید توسعه ورزش بانوان و مدال آوری در میادین مختلف را بزنیم.

اما برخلاف کفاشیان ، رباب شهریان رئیس دفتر توسعه ورزش بانوان شرایط فعلی حاکم بر ورزش بانوان را بسیار خوب و مثبت ارزیابی کرده و می گوید: طی دو سه سال اخیر و پس از اجرای طرح ادغام ورزش بانوان در بعد قهرمانی پیشرفت های خوبی داشته و در حال حاضر خانم های ورزشکار در 44رشته ورزشی فعالیت دارند که در این میان ، ورزشکاران 34رشته در رویدادهای بین المللی حضور پیدا می کنند و در 16 رشته هم مجوز حضور در میادین رسمی (المپیک و بازی های آسیایی) را از فدراسیون های جهانی کسب کرده ایم.

به گفته وی ، علی آبادی در حمایتی ویژه از بانوان ورزشکار فدراسیون های ورزشی را مجاب کرده حداقل 30 درصد از بودجه خود را به ورزش بانوان اختصاص دهند که در مواردی با توجه خاص روسای فدراسیون ها (مانند تیراندازی)، ما شاهد تخصیص تا 50درصد بودجه به بانوان ورزشکار هستیم (البته وی هیچ اشاره ای به این مساله نکرد که چند درصد از فدراسیون های ورزشی تا به حال حاضر به پذیرش این موضوع شده و توانسته اند با آن کنار بیایند).

شهریان همچنین با ذکر این که بانوان تکواندوکار و ووشوکار ایرانی با موفقیت های اخیر خود نشان دادند که نیازمند سرمایه گذاری بیشتری در این دو رشته هستیم ، می افزاید: زنان ایرانی آنقدر توانمند هستند که اگر سرمایه گذاری مناسبی به لحاظ امکانات ، برنامه ریزی و نیز مربی خارجی برایشان صورت گیرد، خواهند توانست با خودباوری مثال زدنی شان حداقل در جرگه قهرمانان آسیا قرار گیرند.

رئیس مرکز توسعه ورزش بانوان در پاسخ به این سوال که چرا علی رغم نقش انکارناپذیر ورزش همگانی در رشد و توسعه ورزش قهرمانی آن طور که باید به آن اهمیتی داده نمی شود، می گوید: در کل سیاست های سازمان در سطح کلان حمایت و نیز توسعه ورزش بانوان در هر دو بعد قهرمانی و همگانی است ، اما انعکاس تبلیغاتی ورزش قهرمانی به خاطر جذابیت های آن بیشتر بوده و معمولا ورزش همگانی را تحت الشعاع قرار می دهد.

فقر امکانات

اولین تیم ورزشی بانوان که پس از پیروزی انقلاب اسلامی مجوز حضور در میادین بین المللی را کسب کرد، تیم تیراندازی بود و این همان تیمی است که در حال حاضر هیچ جایی در عرصه ورزش قهرمانی کشورمان ندارد.

به عقیده شهین نظری ، نایب رئیس فدراسیون تیراندازی اگر چه این تیم در ابتدا کار خود را خوب آغاز کرد، اما بعدها به دلیل عدم تخصیص امکانات ، بها ندادن به آن به طرق مختلف شناسایی نشدن استعدادهای موجود و مهمتر از همه نداشتن سالن های مجهز و استاندارد، در جا زد و از پیشرفت باز ماند.

وی با بیان این که تمام رشته های ورزشی برای پیشرفت نیازمند در اختیار داشتن امکانات اولیه هستند، می افزاید: در حال حاضر برای استخدام هر مربی خوبی که اقدام کرده ایم ، از ما پرسیده است که تیم شما سالن استاندارد، مربی روان شناس ، مربی بدنساز، متخصص ارتوپد و... در اختیار دارد که در تمام موارد پاسخ ما منفی بوده است. البته نمی دانم اگر اینها بدانند که در یکی از مسابقه های فینال (که در یک زیرزمین برگزار می شد) یک موش بزرگ از حفره داخل دیوار بیرون پرید و با ایجاد وحشت باعث به هم خوردن مسابقه ها شد پاسخشان به درخواست همکاری ما چه خواهد بود؟!

این که ورزش بانوان در هر دو بعد همگانی و قهرمانی با مشکلات جدی روبه روست ، حقیقتی انکارناپذیر است که تعدادی از نایب رئیسان خانم در فدراسیون های مختلف با اذعان به آن ، به حقیقت تلخ دیگری نیز اشاره کردند و آن این که در صورت طرح مشکلات موجود، این امکان وجود دارد که از سوی فدراسیون های مربوط مورد بازخواست قرار گیرند و احتمالا موقعیتشان به مخاطره بیفتد. شاید اگر این مورد آخری را هم به مسائل طرح شده در گزارشمان ضمیمه کنیم ، آنگاه بتوانیم در این میان شاخص ترین علت عدم پیشرفت زنان ورزشکار کشورمان را با یک خط قرمز مشخص نماییم.