ارنست بورگناین‌

 در بزرگسالی او به دلیل بنیه قوی بدنی، در نقش‌های ورزشکارانه زیادی ظاهر شد. از همان نوجوانی علاقه‌ای جدی به بازیگری پیدا کرد. در سن 18 سالگی پس از پایان تحصیلات متوسطه نمی‌دانست می‌خواهد چکاره شود و به نیروی دریایی پیوست. او 10 سال در این مکان ماند و سال 1945 آنجا را ترک کرد.

بعد از چند کار معمولی، به پیشنهاد مادرش تصمیم گرفت  خود را در کار بازیگری بیازماید. بورگناین در مدرسه بازیگری ثبت‌نام کرد و پس از پایان دوره آن، به گروه تئاتری ویرجینیا پیوست. او 4 سال با این مرکز همکاری کرد و همه جور نقشی در آنجا بازی کرد. موفقیت اصلی او در سال 1949 بود که برای اولین بار روی صحنه برادوی ظاهر شد. سال 1951 راهی لس‌آنجلس شد تا در فیلم‌های سینمایی بازی کند.

در همین سال اولین فیلمش »سوت‌زنی در ویرانه‌های اتین» را بازی کرد. اما سال 1953 پس از بازی در نقش گروهبان فاستو در فیلم »از اینجا تا ابدیت» بود که به صورت چهره‌ای سرشناس درآمد. این بازی جذاب به او کمک کرد تا در تعدادی فیلم و نقش مطرح دیگر و بیشتر نقشهای مکمل ظاهر شود. نقشهای درام و وسترن بازیگر نام او را در سطح وسیع‌تری مطرح کرد و سال 1955 با حضور در »مارتی» نوع جدیدی از نقش را تجربه کرد که برایش تازه بود.

با وجود رقبایی جدی مثل اسپنسر تریسی، فرانک سیناترا، جیمز دین و جیمز کاگنی، او موفق به دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد شد. در دو دهه 50 و 60 در فیلمهای مطرحی مثل »امپراتور قطب شمال»، »جانی گیتار»، »وراکروز»، »دوازده مرد خشمگین»، »ایستگاه زبرا»و »این گروه خشن» بازی کرد. جثه درشت بورگناین کمک کرد تا در فیلم‌هایی تاریخی مثل »دیمیتریوس و گلادیاتورها» و »وایکینگ‌ها» هم ظاهر شود. »جهنم زیرورو» در اواسط دهه هفتاد از آخرین کارهای مهم اوست. وی که این اواخر در فیلمهایی مثل »راه طولانی خانه» و »بلوبری» بازی کرده، دو فیلم سینمایی و تلویزیونی را برای سال جدید، آماده نمایش دارد.