با بیرون از گود نشستن دردی دوا نمی شود

آقای دبیر! دین خود را به کشتی ادا کن

علیرضا دبیر نیاز به تعریفی برای شناخته شدن ندارد. قهرمان کشتی جهان و المپیک که هرچند خیلی دوست داشت وارد عرصه مدیریتی کشتی شود، اما از زمانی که وارد شورای شهر تهران شده ، دیگر دور کشتی را قلم قرمز گرفته تا تنها در مقاطعی راجع به این رشته اظهار نظر کند. او در تازه ترین اظهار نظر خود روز جمعه در برنامه کشتی شبکه جام جم گفت: برنامه هایی که امروز در کشتی دنبال می شود، مربوط به 40 سال پیش است و با این وضعیت نمی توان موفقیتی را برای کشتی متصور بود.

کد خبر: ۱۵۷۹۳۶

به اعتقاد دبیر اگر موفقیتی هم حاصل شود، تنها در یکی دو مدال خلاصه می شود و کشتی ایران به لحاظ ساختار سنتی اش نمی تواند با کشتی کشوری چون روسیه رقابت کند.

دارنده طلای سیدنی 2000که می گوید دیگر به کشتی و بازگشت به آن فکر نمی کند، معتقد به جوانگرایی در کشتی است ؛ در کلیه سطوح مدیریتی و مربیگری آن. برای همین نیز با احترام به مردانی چون محمدعلی صنعتکاران و محمود معزی پور می گوید که اگر می خواهیم در کشتی تحولی اساسی ایجاد کنیم ، باید فرصت را در اختیار جوانان قرار دهیم و از تجربه بزرگان در جای خود استفاده بهینه به عمل آوریم.

او دلیل این را نیز جسارت جوانان در مقابل محتاط بودن بزرگان می داند.به هر حال تا اینجای کار حرف های علیرضا دبیر متین و قابل توجه است و اصولا ایرادی به آن وارد نیست ، اما نکته اینجاست که قهرمانی چون او و دیگران نباید خیلی زود پایشان را از معرکه کشتی کنار بکشند و تنها نظاره گر نتایج نه چندان قابل توجه کشتی ایران با این همه پیشینه خوب و گرانبها باشند.

بی شک علیرضا دبیر هم به کشتی ایران بدهکار است و باید تلاش کند دینش را به کشتی این مرز و بوم ادا کند. این که بیرون گود بنشیند و از راه دور نسخه بپیچد، دردی را دوا نمی کند.

البته شاید دبیر بگوید میدانی برای فعالیتم فراهم نیست ، اما باید دید شرایط این خدمت را چگونه برای خود تعریف می کند. به طور طبیعی دبیر نباید همه چیز را از دریچه ریاست و سکانداری کشتی مورد توجه قرار دهد که در مقام کنایه به مدیریت فعلی فدراسیون بگوید: «همه چیز نباید به پول آوردن در کشتی خلاصه شود.» او اگر از این دریچه به اوضاع و احوال کشتی نظر نکند، می تواند در کنار تمام مشغله هایش که در شورای شهر برای خود تراشیده گوشه ای از کار کشتی را نیز عهده دار شده و به رشته ای که در آن صاحب همه چیز شده ، خدمت کند.

ایراد کار این است که علیرضا دبیر خود را در مقابل محمدرضا یزدانی خرم قرار داده و به این جهت نبودن در حضور وی را برای خود تعریف کرده است تا فعلا در مقام منتقد مدیریت فدراسیون ، ایفای نقش کند.

آنچه مسلم است عرصه خدمتگزاری در هیچ شرایطی بسته نیست ، بویژه این که علیرضا دبیر هم باید در سطوح مدیریتی گام به گام جلو آمده و روزی در صدر فدراسیون بنشیند. او باید به این نکته توجه داشته باشد که حتی امیررضا و رسول خادم نیز در مقاطعی به کشتی ایران پس از وداع با دنیای قهرمانی خدمت کرده اند. شاید اگر آنها هم از دریچه ریاست به کشتی می نگریستند، هیچگاه نمی توانستند در مسوولیت سرمربی و مدیر تیم ملی کشتی و بعد هم ریاست فدراسیون ، ایفای نقش کنند.

یقینا امروز اگر ضعفی متوجه کشتی است و همچنان سنتی عمل می کند، یک دلیلش این است که افراد فنی و نابغه ای چون خادم ها و دبیرها بیرون گود نشسته اند و بنا به هر دلیلی حاضر نیستند گوشه ای از کار کشتی را گرفته و تجارب ذی قیمت خویش را در اختیار جوانان قرار دهند.

به راستی باید پرسید آیا در کشتی روسیه هم این طور است و قهرمانان بزرگ پس از وداع با دنیای قهرمانی ، دور کشتی را خط قرمز می کشند یا در میدان خدمت باقی می مانند و تلاش می کنند تا با پروراندن قهرمانانی چون خود، به دین خویش در قبال کشتی کشورشان به بهترین شکل عمل کنند؟

پاسخ به این سوال می تواند بیانگر خیلی از مسائل امروز کشتی ایران و فاصله اش از کشتی روسیه باشد.