آخرین هدیه‌ی رهبر شهید به ایران و ایرانیان

مقاومت و تاب‌آوری در برابر تحریم‌های سنگین اقتصادی را می‌توان اولین نمود از توان و اقتدار ملی دانست؛ تحریم‌هایی که هرچند مسیر توسعه و پیشرفت را دشوار کرده و مشکلات اقتصادی و معیشتی فراوانی را موجب شده، اما نتوانسته در آرمان‌های انقلاب اسلامی خللی وارد کند.

افزون بر این، در میانه‌ی همین تحریم‌ها، دستاوردها و پیشرفت‌های قابل توجهی در عرصه‌های مختلف علمی، صنعتی، نظامی و . . . نیز به دست آمده که برایند این مقاومت و پیشرفت موجب شد تا دشمن پس از ناکامی و ناامیدی در به زانو درآوردن انقلاب اسلامی از طریق فشار اقتصادی، رو به تهاجم نظامی آورد تا این بار نه از طریق واسطه‌ها و مجامع بین‌المللی صاحب نفوذ، بلکه به صورت مستقیم کشور را وادار به تسلیم و سازش نماید.

در نخستین تهاجم نظامی مستقیم در خرداد ماه سال گذشته، رژیم صهیونیستی در اقدامی غافلگیرانه، فرماندهان ارشد نظامی را ترور و سامانه‌های پدافندی و آفندی کشور را مورد هجوم قرار داد؛ اما به صورت معجزه‌آسایی که شگفتی کارشناسان نظامی و سیاسی جهان را در پی داشت، ایران نه تنها توانست در همان روز، اقدام با بازسازی قوا نموده و از حالت تدافعی به حالت هجومی تغییر موضع دهد، بلکه در ادامه جنگ چنان ضربات سختی به دشمن وارد کرد که برای نجات رژیم صهیونیستی، به ناچار آمریکا مجبور به مداخله نظامی مستقیم شد و مراکز هسته ای ایران را بمباران کرد که پاسخ ایران در حمله به پایگاه آمریکایی العدید در قطر، منجر به آتش‌بس بین طرفین شد.

مقاومت و تاب‌آوری در این جنگ غافلگیرانه را می‌توان نمود قابل توجه دیگری در اقتدار نظام سیاسی و نظامی کشور دانست که به گفته بسیاری از کارشناسان و صاحب نظران سیاسی و نظامی، رهبر شهید آیت‌الله خامنه‌ای نقش ویژه‌ای در این موفقیت داشته است.

سومین نمود از اقتدار نظام جمهوری اسلامی را می‌توان در مواجهه مستقیم با آمریکا در رویارویی نظامی حال حاضر دانست. ناکامی اسرائیل در جنگ 12 روزه و برآورد این موضوع که اسرائیل به تنهایی توانایی مقابله با ایران را ندارد، منجر به تصمیم رئیس جمهور جاه‌طلب و مغرور آمریکا به اقدام نظامی بر علیه ایران شد. ترامپ سرمست از قوای نظامی، در حالی که در تهدید و تحقیر همسایگانش تا شیوخ عرب و متحدین آسیایی و اروپایی‌اش، هماوردی نمی‌یافت، در رویای تکرار موفقیت هالیوودی حمله به ونزوئلا، اقدام به حمله نظامی و ترور مقامات ارشد ایرانی نمود. دشمن آمریکایی – صهیونیستی که حذف مقام رهبری را پایان کار نظام می‌دانست، خیلی زود با پاسخ قدرتمند و گسترده ایران مواجه شد که ابعاد آن تعداد قابل توجهی از کشورهای منطقه را دربرداشت. جنگ گسترده‌ای که پیش‌تر، رهبر شهید آن را «جنگ منطقه‌ای» یاد کرده بود.

در حالی که دشمن انتظار ادامه حیات نظام پس از ترور مقام رهبری را نداشت و در بدترین حالت، متصور پاسخی محدود و کنترل شده همانند واکنش به ترور سردار سلیمانی، ترور اسماعیل هنیه و حمله آمریکا به مراکز هسته‌ای ایران بود، پس از اقدام متهورانه ایران در حمله به مراکز نظامی و وابسته به دشمن آمریکایی – صهیونیستی در کشورهای عربی منطقه، خیلی زود ابتکار جنگ و کنترل آن را از دست داد. این در حالی بود که در طرف مقابل، مسئولین با پیش‌بینی این تقابل، سناریوها از پیش تعیین شده و آمادگی و برنامه‌ریزی برای شرایط جنگی مهیا شده بود.
اکنون در حالی که در برخی شهرها، بمباران‌های هوایی منجر به شهادت برخی از هموطنان شده است اما زندگی عادی در جریان است و کمبودی به لحاظ مواد خوراکی و مصرفی و حامل‌های انرژی وجود ندارد؛ مردم با حضوری خستگی‌ناپذیر در میدان حضور دارند و نشانی از آشوب و کودتا در کشور مشاهده نمی‌شود. این در حالی است که در جبهه مقابل، آژیرهای ممتد خطر در سرزمین‌های اشغالی، نظم و آرامش را از ساکنین این مناطق ربوده و ناتوانی سامانه‌های دفاعی اسرائیل موجی از هراس و ناامیدی را در ساکنین مناطق اشغالی موجب شده است. پایگاه‌های نظامی، تاسیسات و تجهیزات آمریکایی – صهیونیستی در کشورهای حوزه خلیج فارس در حال نابودی است و با بسته شدن تنگه هرمز و نیز حمله به تاسیسات انرژی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، زمزمه‌های بحران جهانی انرژی و بالتبع بحران جهانی اقتصادی در حال شکل‌گیری است.

مقاومت و مقابله با ابرقدرت جهان و به چالش کشیدن رئیس جمهور متکبر آمریکا را می‌توان آخرین نمود از اقتدار ملی ایرانیان دانست. اما همانطور که مسئولین داخلی پیشتر بیان کرده‌اند این آغاز راه است و در صورت موفقیت و سربلندی در این جنگ که نشانه‌های آن بروز یافته، اقتدار نهایی ملی را می‌توان در مدیریت تنگه هرمز دانست که نقش بسزایی در توسعه اقتصادی، پیشبرد اهداف سیاسی و اقتدار ملی خواهد داشت. سیطره بر تنگه هرمز نه تنها مواجهه بین‌المللی جدی‌ای را تاکنون در پی نداشته بلکه از هم اکنون کشورهای جهان را در پی آن داشته تا با نادیده گرفتن آمریکا، اقدام به مذاکره مستقیم با ایران و قبول قدرت منطقه‌ای ایران نمایند.

مشروعیت بین‌المللی حکمرانی بر این تنگه را باید مرهون و مدیون خون رهبر شهید آیت الله خامنه‌ای دانست و شاید بتوان گفت این آخرین خدمت و هدیه رهبر شهید به کشورش بود. هدیه‌ای جاویدان برای آینده ایران اسلامی.