ماه من یاری‌ام کن!

خبر خوش آمدنت را فرشته‌های زمین و آسمان از عرش آوردند! 
بر مقدم مبارکت بوسه می‌زنم و در روز‌های آغازین بهار بندگی، نجوایی با تو دارم.
ماه من! 
یاری‌ام کن!
تا قَدرت را بشناسم. 
یاری‌ام کن تا عاشقانه ببویمت! 
عجب عطر دل‌انگیزی داری! 
بوی چادر نماز مادر می‌دهی! 
ماه شب‌های روشن بیداردلان!
این بنده دربند نفس و خواب‌زده امیال پست را دریاب! 
و تنهایی‌های دلم را پر از حس حضورت کن.
باشد تا در این ماه مهربان، جزء جزء وجودمان، آئینه‌ای شود برای برگ برگ قرآن تو.
تا شب قدر فاصله‌ای نیست. 
چون چشم بر هم زدنی می‌گذرد. 
نمیدانم تقدیر امسالم چیست؟ 
بهتر بگویم؛ نمیدانم تقدیرم به کجا می‌کشاندم! 
اما هر جه هست می‌دانم کسی دارد آنرا برایم می‌نگارد که از همه رئوف‌تر است. 
خدایا ما را میهمان ماه خودت مقرر کردی.
پس به کرمت از گناهان ما بگذر! 
نکند همچنان خفته باشیم و در چنین بار عامی، به بارگاه باری تعالی راه نیابیم. 
که من عبدم و تو مولای من! آیا به جز مولا کسی بر عبد ترحم می‌کند؟‌ای خالق کریم! 
اینک ضعیفی مسکین دیده بر لطف بی انتهایت دوخته و سر تواضع بر آستان کبریائی‌ات می‌ساید. 
می‌گوید: که با توشه‌ای مملو از عصیان، مشحون از خطایا، آمده‌ام! 
شرمسارم ولی در دل نور امیدی دارم و روزنه‌ای به رحمت واسعت. 
توفیقی عطا فرما تا در این ماه که دروازه‌های بهشت گشوده و ابواب جهنم مسدود است.
در جامه جنّتیان درآئیم و آن‌سان شویم که انسان اسلام می‌طلبد. 
آمین یا رب‌العالمین.