جام جهانی جای ۴۱ ساله‌ها نیست

جام جم آنلاین – کریستیانو رونالدو در النصر همچنان پادشاهی می‌کند. اما رکوردزنی و زدن گل‌های بیشتر در لیگ عربستان آن هم در ۴۱ سالگی چه فایده‌ای دارد و چه کمکی به او میکند؟ البته او هنوز تیترساز است. نه فقط به خاطر گل‌هایی که برای النصر می‌زند بلکه به دلیل مسیری که برای رسیدن به رکورد ۱۰۰۰ گل حرفه‌ای در پیش گرفته است. عددی وسوسه‌انگیز که به نظر می‌رسد به هدف اصلی سال‌های پایانی فوتبالش تبدیل شده است. اما رونالدو هر روز که میگذرد بیشتر شبیه یک ستاره تاریخ مصرف گذشته می‌شود. 

رونالدو بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال است. سال‌ها در اوج بازی کرد، رکورد شکست، لیگ قهرمانان برد و در سطح ملی نیز افتخارات بزرگی به دست آورد. اما زمان قانونی نانوشته و بی‌رحم دارد. حتی بزرگ‌ترین‌ها هم از آن مستثنی نیستند. حالا پرسش اینجاست: آیا ادامه دادن صرفاً برای رسیدن به یک عدد ارزشش را دارد؟

 

رونالدو نه تنها از گل زدن که از پول هم سیر نمی‌شود. در سال‌های اخیر تصمیمات فوتبالی و حتی شخصی رونالدو بیش از هر زمان دیگری رنگ و بوی اقتصادی گرفته است. قرارداد نجومی با باشگاه عربستانی، ورود گسترده به سرمایه‌گذاری‌های کلان، خرید سهام شرکت‌ها، توسعه هتل‌های زنجیره‌ای، خرید املاک نجومی در عربستان و حتی گمانه‌زنی درباره حضور در پروژه‌های سینمایی هالیوود همه از اقدامات رونالدو است. گویی هر قدم او در مسیری قرار دارد که انتهایش «پول، پول و باز هم پول» است و البته باز هم شهرت بیشتر. البته درآمدزایی برای یک ورزشکار موفق نه‌تنها ایراد ندارد بلکه تحسین‌برانگیز هم هست. رونالدو سال‌ها برای رسیدن به این جایگاه تلاش کرده و طبیعی است که از برند شخصی‌اش بهره ببرد.

اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که این رویکرد مالی بر تصمیم‌های فوتبالی سایه می‌اندازد. انتقال به لیگ عربستان هرچند از نظر اقتصادی منطقی بود، اما برای کسی که چندین و چند توپ طلا برده گلزنی و اصلا قهرمانی در عربستان چه اهمیتی دارد؟

 

رونالدو دیگر شبیه یک سوپراستار نیست. او در واقع یک دکوری شیک برای فوتبال عربستان است. او همچنان گل می‌زند و آمارش هم بد نیست و در بسیاری از بازی‌ها تأثیرگذار است. اما فوتبال فقط عدد نیست. رونالدو در آستانه ۴۱ سالگی دیگر فرسوده به نظر میرسد. هرچه زمان بیشتر می‌گذرد نشانه‌های افت در بازی او آشکارتر می‌شود، حتی اگر آمار گل‌هایش همچنان قابل توجه باشد. آن رونالدوی برق‌آسای رئال مادرید که در لحظه سرنوشت مسابقه را عوض می‌کرد حالا بیشتر به مهاجمی باتجربه شباهت دارد که در محوطه جریمه به دنبال فرصت است. رونالدو با همین کیفیت قرار است در جام جهانی ۲۰۲۶ هم بازی کند و بی خبر از این است که ۴۱ ساله‌ها نباید در جام جهانی بازی کنند. 

 

یک نظرسنجی در پرتغال که حدود شش ماه پیش انجام شد نشان داد که ۴۳.۷ درصد از پرتغالی مخالف حضور کریستیانو رونالدو در تیم ملی فوتبال پرتغال برای حضور در جام جهانی هستند. بله درست است، رونالدو چندین توپ طلا برده، یکی از برترین بازیکنان تاریخ است و تکنیک حیرت انگیزی دارد، اما کافی است. او دیگر ردی از گذشته نیست. الان هم که میخواهد در جام جهانی ۲۰۲۶ به میدان برود. 

دیدن یک بازیکن ۴۱ ساله در بزرگ‌ترین تورنمنت جهان برای برخی هیجان انگیز و برای برخی دیگر ملال‌آور است. فوتبال ورزشی است که بر پایه انرژی جوانی، شتاب و ریتم بالا بنا شده. البته نمونه‌هایی از بازیکنان مسن در جام‌های جهانی وجود داشته، اما معمولاً در نقش مکمل نه ستاره اصلی. اگر رونالدو صرفاً برای ثبت رکوردی دیگر پا به میدان بگذارد ممکن است تصویر ذهنی هواداران از او تغییر کند.

رسم فوتبال همین است، اسطوره‌ها هم روزی به پایان خط می‌رسند. خداحافظی در زمان مناسب بخشی از هنر حرفه‌ای‌گری است. بسیاری معتقدند رونالدو با ادامه دادن تا این سن ریسک فرسایش میراثش را پذیرفته است. عدد ۱۰۰۰ شاید در تاریخ ثبت شود، اما آیا ارزش آن را دارد که خاطره سال‌های اوج زیر سایه سال‌های افول قرار گیرد؟

 

رونالدو فعلا سوخت کافی برای زدن گل‌های بیشتر دارد. اما ۱۰۰۰ گل و حتی بیشتر از آن دلیلی بر این نمی‌شود که او همان رونالدویی است که در رئال مادرید می‌درخشید و توپ طلا میگرفت. او بدنی آماده دارد، حرفه‌ای زندگی می‌کند و هنوز عطش گلزنی در چشمانش دیده می‌شود. همین میل سیری‌ناپذیر بود که او را به قله رساند.

اما واقعیت این است که حتی اسطوره‌ها هم محدودیت دارند. فوتبال بی‌رحم است و به گذشته احترام نمی‌گذارد. اگر ستاره ۴۱ ساله دیگر نتواند کیفیتی در حد نامش ارائه دهد نقد‌ها تندتر خواهد شد. در نهایت شاید این جمله تلخ، اما واقعی باشد: حتی رونالدو هم تمام می‌شود.

رونالدو حالا در مسیری قدم می‌زند که پایانش نزدیک است. رکورد هزار گل ممکن است محقق شود یا نه، اما مهم‌تر از عدد، تصویری است که از او باقی می‌ماند. فوتبال صحنه‌ای است که هم تولد اسطوره‌ها را می‌بیند و هم خداحافظی‌شان را؛ و شاید زمان آن رسیده که کریستیانو رونالدو نیز با این قانون نانوشته کنار بیاید.