دیدار سال گذشته روسای جمهور ایران و ارمنستان حکایت از گرمی روابط میان ایران و ارمنستان دارد. 2 رئیس جمهور در دیدار خود بر توسعه روابط بین دو کشور در همه زمینه ها تاکید کردند و این موضوع موجب شد تا هر دو کشور دورنمای درخشانی را برای هر دو طرف ترسیم کنند.
سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال ارمنستان ، پیوسته سیاست مصالحه ، تعادل و آشتی جویی بوده است و تهران تلاش کرده تا در سیاستگذاری های خود، سیاست متوازن سازی و خط و مشی حل وفصل اختلافات کشورهای همجوار را دنبال کند که موضوع قره باغ ازجمله آنهاست.
با توجه به جمعیت عظیم آذری و اقلیت ارمنی که در ایران ساکن هستند، حرکت تهران همواره از حساسیت بسیاری در این جهت برخوردار بوده است و در جریان جنگ میان آذربایجان و ارمنستان که سالهای 1991 تا 1994 به وقوع پیوست و موجب شد تا ارمنستان کنترل قره باغ را در دست گیرد، ایران چندین بار برای میانجیگری تلاش کرد و از سال 1373 تا پایان جنگ سعی کرد ضمن حفظ ارتباط معقول با دو طرف منازعه به پناهندگان آذری کمک کند و جریان ترانزیت کالا میان نخجوان و آذربایجان را تسهیل کند و مانع از محاصره و قطع ارتباط کامل ارمنستان با جهان خارج شود و در واقع مرز میان دو کشور را باز نگه دارد.
در عین حال ایران به عنوان یکی از بانفوذترین کشورها در جهان اسلام برای ارمنستان اهمیت فراوان دارد؛ ایروان می داند که با وجود تمایل به غرب با توجه به اهمیت استراتژیک ایران باید موضعی متعادل را در برابر تهران حفظ کند.
رابرت کوچاریان ، رئیس جمهور ارمنستان همواره با تاکید بر حل موضوع هسته ای ایران با استفاده از شیوه سیاسی و دیپلماسی بر حق هسته ای ایران تاکید کرده است.
وی در واکنش به اعتراض امریکا در خصوص همکاری های ایران و ارمنستان در بخش انرژی و درخواست این کشور برای پیوستن ایروان به امریکا در تحریم ایران همچنین گفته است که بی صبرانه در انتظار ورود احمدی نژاد به ایروان است و دو کشور همواره در مذاکرات خود تاکید کرده اند که به هیچ کشور ثالثی اجازه نمی دهند در روابط ایران و ارمنستان دخالت کند.
در نهایت باید توجه داشت که سفر احمدی نژاد به ارمنستان تاکیدی بر اراده سیاسی تهران برای توسعه و تحکیم مناسبات با ایروان است و این دیدارها می تواند نقش موثری در ارتقای همکاری های فی مابین و ترسیم انتخاب نوین در روابط دوجانبه داشته باشد.