حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
ایران و امارات ، چشم انداز روابط
سفر دکتر احمدی نژاد، رئیس جمهوری اسلامی ایران به کشور امارات عربی متحده که اولین سفر یک رئیس جمهور ایران به این کشور جنوب خلیج فارس است
روابط امارات با ایران بیش از آن که مبتنی بر منافع این کشور، منطقه و جهان اسلام باشد، همواره تابعی از روابط فرامنطقه ای است. به این معنی که هرگاه روابط ایران با بازیگران بین المللی از ثبات لازم برخوردار بوده و افزایش همکاری ها مطرح می شود، امارات نیز از میزان تنش آفرینی می کاهد و بعکس هرگاه اعمال فشار بر ایران در دستور کار قدرتهای فرامنطقه ای قرار می گیرد از سوپاپ امارات علیه ایران استفاده می شود.
با این حال ، اکنون شرایط منطقه ای و بین المللی به گونه ای تغییر یافته که امارات هم چاره ای جز گسترش روابط با جمهوری اسلامی ایران ندارد. سیاست های اصولی ایران بویژه تلاشهای دولت نهم برای افزایش اعتماد در منطقه و در نتیجه ، گسترش مناسبات با کشورهای حوزه خلیج فارس که با پیشنهادهای ایران در زمینه انعقاد پیمان های امنیتی در منطقه همراه شد و با سفر دکتر احمدی نژاد به کشورهای منطقه معنایی عینی تری یافت ، در کنار تحرکات دیپلماتیک ایران در منطقه بویژه در عرصه تحولات عراق ، لبنان و فلسطین که باعث شکست طرحهای امریکا در منطقه شده است و همچنین گرفتار شدن امریکا در عراق باعث شده است تا کشورهای منطقه بویژه کشورهای عربی به تقویت روابط با ایران راغب تر شوند خصوصا رفتار امریکا در عراق و در مواجهه با مساله فلسطین بر میزان بی اعتمادی کشورهای عربی نسبت به امریکا افزوده است.
سفرهای دکتر احمدی نژاد به عربستان در آذر 84 و سفر دیگر وی به ریاض دراسفند 85 و همچنین سفر به کویت و قطر و اکنون سفر به کشورهای عمان و امارات نشان از عزم جدی ایران برای گسترش روابط با کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس دارد. این سفرها و همچنین تلاشهای ایران برای افزایش سطح همکاری های اقتصادی به عنوان پیش شرط گسترش دیگر همکاری ها از عملگرایی ایران در عرصه سیاست خارجی بویژه در حوزه خلیج فارس حکایت دارد، رویکردی که چنانچه با حسن توجه و اقدامات صحیح رهبران این منطقه خصوصا امارات همراه شود، چشم انداز روشنی را نشان می دهد.
زیرا روابط امارات به این دلیل که اختلافاتش با ایران بر مناسبات دیگر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس با ایران تاثیر دارد، حائز اهمیت است. امارات از آغاز شکل گیری در سال 1971 روابط مطلوبی با ایران نداشته است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران ، این روابط به دلیل آن که تحت الشعاع روابط ایران و عراق و ایران و امریکا قرار گرفت و به دلیل نگرانی کاذبی که از گسترش انقلاب اسلامی داشتند، همواره از سیاست تقابل با ایران استفاده کردند.
اما پس از پایان جنگ 8 ساله و به دنبال حمله عراق به کویت و همچنین تحولات پس از آن ، با وجود تلاشهای امریکا برای ایجاد بحران در منطقه بویژه میان ایران و کشورهای عرب منطقه ، واقعگرایی محدودی در میان رهبران عرب به وجود آمده است.
خصوصا این که افکار عمومی این کشورها آن چنان که از نظرسنجی ها بر می آید، خواهان روابط بهتر با ایران هستند و از سیاست های ایران از جمله در زمینه هسته ای حمایت می کنند. تبدیل شدن رئیس جمهور ایران به یکی از چهره های محبوب در جهان عرب و همچنین شرایط جدید منطقه ای و بین المللی لاجرم رهبران عرب را به اتخاذ سیاستی اصولی تر در قبال ایران واداشته است.
به هر حال اکنون که ایران حاضر شده است برای ایجاد همگرایی منطقه و گسترش روابطش با کشورهای منطقه از جمله امارات در سطح رئیس جمهور به عنوان عالی ترین مقام سیاسی وارد عمل شود، این وظیفه مقامات اماراتی است تا با بهره گیری از شرایط به وجود آمده و بدون تاثیرپذیری از مسائل حاشیه ای به دنبال گسترش مناسبات و کاهش اختلافات غالبا ساختگی باشد.
در این صورت است که می توان نسبت به چشم انداز روابط 2 کشور امیدوار بود. جالب آن که پیوند عمیق فرهنگی و اقتصادی با حضور بیش از 400 هزار ایرانی در امارات و حجم مبادلات بیش از 10 میلیارد دلاری 2 کشور زمینه تعمیق دیگر مناسبات را فراهم کرده است.
گفت و گو
