ووشو ؛ امیدوار به آینده

ووشوکاران کشورمان در پیکارهای آسیایی دوحه با کسب مدال نقره وزن 60- کیلوگرم از سوی علیرضا صحرانشین و 2 مدال برنز از سوی جلیل عطایی در 56- و خسرو مینو در 70- و بدون کسب مدال در رشته تالو به کار خود پایان دادند که در مجموع تیمی زنان و مردان موفق به کسب مقام چهارم در رشته سانشو و عنوان هفتم در بخش سانشو شدند. رئیس فدراسیون ووشو درباره عملکرد ملی پوشان ووشو ایران در بازیهای آسیایی دوحه چنین اظهار کرد: صحرانشین باوجود باخت در بازی فینال مقابل حریف چینی عملکرد خوبی داشت و مدال باارزش نقره را کسب کرد. ما حتی انتظار کسب مدال از سوی وی را نیز نداشتیم. عطایی و مینو هم تنها به دلیل کم تجربگی خود به مدال برنز دست یافتند. در دیگر اوزان نیز ساعد سیاه مشته ای در وزن 65- با شکست مقابل حریف اهل ماکائو حذف شد که علت آن هم بی تجربگی بود و علی فتحی ، ورزشکار 52- کیلوگرم کشورمان نیز در همان دیدار نخست مقابل تایلند به دلیل مشکل کمبود تجربه باخت و حذف شد. در مجموع ورزشکاران بخش سانشو به دلیل بی تجربگی موفق به کسب مدالهای بیشتر نشدند ؛ چراکه تا پیش از مسابقات دوحه در تورنمنت بین المللی رسمی دیگری شرکت نکرده بودند...
صحبت های رئیس فدراسیون ووشو در حالی مطرح می شود که ووشوکاران کشورمان پیش از مسابقات دوحه در تورنمنت های بین المللی لهستان ، ایتالیا و کره شرکت کرده بودند که برای آماده سازی یک تیم رزمی می تواند ابزار خوبی برای آماده سازی باشد. چراکه برخی از تیمهای ورزشی کشورمان که در بازیهای دوحه شرکت کرده بودند ، بدون بازیهای تدارکاتی در این مسابقات حضور یافتند. به هر حال ، امیدواریم از این پس فدراسیون ووشو حضور در تورنمنت های معتبر بین المللی و برگزاری اردوهای منظم داخلی و خارجی را جزو برنامه های تیم ملی ووشو کشورمان قرار دهد.

تالو بازهم دست خالی ماند

واقعیت این است که تالو به عنوان یکی از 2 بخش ووشو هنوز نتوانسته در میادین بین المللی همپای سانشو برای جامعه رزمی ایران افتخارآفرینی کند. تالو در حالی که می تواند یکی از پرمدال ترین رشته های رزمی کشورمان لقب بگیرد ، به دلیل مشکلات مختلف تاکنون در مدال آوری در عرصه های بین المللی چندان موفق نشده و این مساله ای است که فدراسیون ووشو و بویژه کمیته فنی و مربیان تیمهای ملی باید بیش از پیش به آن توجه کنند. البته در سالهای اخیر رشد نسبتا خوبی در تالو داشته ایم که به هر حال برای ووشوی ، پراستعداد ایران کافی نیست و نباید به داشته های کنونی قانع بود.
ولی زاده درخصوص تالوکاران کشورمان در مسابقات آسیایی دوحه معتقد است: ما انتظار کسب مدال نداشتیم و این انتظاری به جا بود ، همان طور که 40 سال است در رژیمناستیک مدال نگرفته ایم. البته در مسابقات دوحه رشد بسیار خوبی داشتیم و به آینده بسیار امیدوار شدیم.
در مسابقات آسیایی 2002 بوسان ، آرش عزیزی با 9.18بالاترین امتیاز را کسب کرد ؛ اما در دوحه غفار امانی با 9.50 و فرشاد عربی با 9.61 امتیازات خوبی کسب کردند و این رشد تالو را نشان می دهد. البته اگر ناداوری چینی ها نبود ، می توانستیم حداقل یک مدال در تالو به دست آوریم.

ناداوری ، ووشو را هم بی نصیب نگذاشت

مسابقات آسیایی دوحه را باید اوج ناداوری ها علیه ورزشکاران ایران دانست ، بویژه در رشته های رزمی که ملی پوشان کشورمان در رشته های مختلف زنگ خطر را برای تمامی حریفان به صدا درآورده بودند. این مشکل اگرچه برای ووشو مثل تکواندو بروز پیدا نکرد ، اما رئیس فدراسیون ووشو معتقد است ناداوری مانع از دستیابی ایران به مدالهای بیشتر شد.
ولی زاده می گوید: داوران در مرحله نیمه نهایی مسابقات سانشو حق مینو را خوردند و باعث راه نیافتن وی به بازی فینال شدند. البته ما به این مساله اعتراض کردیم ، اما طبق قوانین ووشو رای صادر شده قابل تغییر نیست و تنها در موارد خاص داور را جریمه می کنند.

مسابقات آسیایی دوحه را باید اوج ناداوری ها علیه ورزشکاران ایران بویژه در رشته های رزمی دانست

البته در تالو ناداوری در مقایسه با سانشو بیشتر بود. به طوری که بیشتر تیمها به حق کشی داوران چینی اعتراض داشتند. ما نیز اگر ناداوری نبود ، شایستگی کسب یک مدال را در تالو داشتیم که به هر حال این اتفاق نیفتاد. در مجموع داوری ها به شکلی نبود که سرنوشت مسابقات را دگرگون کند ، اما به هر حال هنوز ناداوری در ووشو وجود دارد.

غفلت از حریفان ، ممنوع!

رشته ووشو مثل دیگر رشته های ورزشی جهان هر روز با پیشرفت های تازه روبه رو می شود. در واقع هر کشوری که به داشته های کنونی و افتخارات گذشته خود دلخوش باشد ، از پیشرفت روزبه روز محروم می ماند. این واقعیت در بازیهای آسیایی دوحه به ووشو ایران ثابت شد و باید غفلت نکردن از پیشرفت دیگر کشورها و البته همگام شدن با ووشوی روز جهان بیش از پیش مورد توجه جامعه ووشو قرار بگیرد.
رئیس فدراسیون ووشو با تایید این مطلب یادآور شد: سطح مسابقات بین المللی هر سال بالاتر می رود و دیگر هیچ کشوری حتی چین از حاشیه امنیت برخوردار نیست. مثلا تیم میانمار در مسابقات آسیایی سال 83 به مقام چهارم رسید ؛ اما همین تیم در سال گذشته و در رقابت های جهانی پانزدهم شد ، در حالی که بیشتر تیمهای مطرح ووشو جهان در آسیا حضور دارند. تیمهای دیگر مثل یمن و حتی پاکستان که مدال برنز دوحه را به دست آورده با عملکرد خود نشان دادند که ووشو در حال پیشرفت است. در بازیهای دوحه عطایی در نیمه نهایی به حریف اهل لائوس باخت و این مساله سرمایه گذاری فراوان تمام کشورها در ووشو را نشان می دهد که البته ما نیز به این واقعیت آگاه هستیم و از حریفان خود غافل نخواهیم بود.

تغییر و تحولات در تیمهای ملی

تیم ملی ووشوی ایران در حالی به بازیهای آسیایی دوحه اعزام شد که تغییر و تحولات فراوانی را در سطح مربیان و ورزشکاران خود می دید. جوانگرایی و پشتوانه سازی و همچنین برخورداری از دانش مربیان چینی در طول اردوها مسائلی بودند که در عملکرد ووشوکاران کشورمان در دوحه تاثیر داشتند.
ولی زاده در این خصوص گفت: ما از مدتها پیش جوانگرایی در تیم ملی را آغاز کردیم که البته با تصمیمات مربیان انجام شد. بسیاری از ما انتقاد کردند که به چه دلیل برخی ورزشکاران با سابقه را به دوحه اعزام نمی کنید؛ ابتدا باید گفت که مسابقات ووشوی بازیهای دوحه در سنگین وزن ها برگزار شد و اعزام نکردن برخی ورزشکاران مطرح مثل اوجاقی به این دلیل بود. از سوی دیگر ، وقتی یک ورزشکار در مسابقات انتخابی نتیجه نمی گیرد ، شایستگی اعزام به مسابقات بین المللی را ندارد ، در مجموع جوانگرایی در آینده اثرات خود را نشان خواهد داد. حضور مربیان چینی در تیمهای ملی و البته شرح وظایف آنها مساله مهمی است که فدراسیون ووشو باید استراتژی خاصی را در این خصوص اتخاذ کند. رئیس فدراسیون ووشو در این باره چنین می گوید: به دلیل صادر نشدن کارت شناسایی (ID کارت) مربیان چینی موفق به اعزام این مربیان به بازیهای دوحه نشدیم. با این حال ، از وجود آنها در اردوهای تیم ملی استفاده کردیم و از این پس مربیان چینی به عنوان سرمربی در تیم ملی فعالیت خواهند کرد. هرچند اعتقاد دارم مربیان ایرانی بهترین هستند و کارنامه موفقی در دوحه بر جای گذاشتند.

حاشیه ، بلای جان ووشو!

در حالی که کمتر از 2 سال از تشکیل فدراسیون ووشو می گذرد، انواع و اقسام حاشیه ها دور و بر این فدراسیون وجود داشته است. حاشیه هایی که به دلایل مختلف و از بیرون و البته درون فدراسیون ایجاد شده اند.
ولی زاده در این باره معتقد است: مدیریت ورزشی در ایران مدیریت بحران تلقی می شود و البته در این بین حاشیه جزو جدانشدنی و از جمله هیجانات آن است. مسوولی هم که به دنبال تحول است ، با حاشیه روبه رو می شود و البته نمی تواند همه را راضی کند. ما 3 عامل مهم در پیشرفت فدراسیون داشته ایم که برای برخی قابل قبول نیست. ابتدا این که به شایسته سالاری اعتقاد داریم. دوم این که با برنامه ریزی علمی حرکت می کنیم و سوم این که تمامی عوامل موفقیت را به کار می گیریم. متاسفانه در مدیریت های گذشته ووشو چه در زمان فدراسیون ورزشهای رزمی و چه به عنوان فدراسیون مستقل ووشو ، جنجال آفرینی و حاشیه سازی جای خود را به واقعیت گرایی داده بود که ما به این مسائل کاری نداریم و برنامه های خود را دنبال می کنیم. باید این واقعیت را پذیرفت که متاسفانه حاشیه به یکی از مشکلات بزرگ فدراسیون ووشو تبدیل شده که البته آینده خوبی برای ووشوی ایران رقم نمی زند. به هر حال ، امیدواریم ووشو با آرامش و همدلی بتواند به موفقیت های بزرگ دست یابد.

ووشو اگر بخواهد ، می تواند

نتایج ووشوکاران ایران در مسابقات آسیایی دوحه بار دیگر این واقعیت را ثابت کرد که توانمندی های ووشوی کشورمان در سطح بالایی قرار دارد که در صورت برنامه ریزی صحیح و سرمایه گذاری مطلوب روی همه بخشها می توان صاحب افتخارات بین المللی شد. پیشرفت و اعتلای ووشوی ایران در میادین آسیایی ، جهانی و حتی المپیک مستلزم برنامه ریزی اصولی ، توجه ویژه به استعدادهای بالقوه ، بهره مندی از دانش روز مربیان کارآمد ، استفاده از تجربیات پیشکسوتان و اهالی فن ، برگزاری لیگهای منظم ، کسب کرسی های بین المللی و برنامه های آماده سازی داخلی و خارجی است که البته در سایه آرامش و یکدلی به کسب نتایج مطلوب ووشوکاران کشورمان در سطح آسیا و جهان ختم خواهد شد.

جواد منتخبی