jamejamnashriyat
نشریات روزنامه جام جم کد خبر: ۱۲۴۲۲۳۵ ۲۴ آذر ۱۳۹۸  |  ۰۰:۰۱

دو شب است پلک روی هم می گذارم انگار پشت پلک‌هایم دیواره یک گالری است که فقط یک عکس دارد و پاهایم قفل شده است و نمی توانم جز این عکس چیز دیگری ببینم.

آسمان خاکستری است. یک تیربرق یا چه فرق می کند تیر مخابرات عکس را چاک داده و دو نیمه کرده. پایین عکس یک عالمه کله آدمیزاد است. کچل و مو دار همه گوشی به دست در حال فیلمبرداری و عکسبرداری. عکس بوی خون و خاکستر می دهد. بوی باروت و آسفالت آتش گرفته. بوی لاستیک سوخته و چرک و جراحت. جوانی در میانه عکس درست در نقطه طلایی عکس. جوانی برهنه را وارونه آویزان کرده اند. جمعی هلهله کنان پایین جنازه اش عکس می گیرند. دخترکی دارد با نعش جوان رعنا سلفی می گیرد. رسانه را خوانده ام می گویند: 16 ساله بوده. شاید داشته چایی می خورده. از همان چای‌های تلخ عراقی که می جوشانند و تاکمر فنجان‌ها را شکرپر می کنند. شاید کامش تلخ بوده از چیزی از این‌که دختری آن ور گوشی جوابش را نمی داده. از این‌که سین می کرده و چیزی نمی گفته. از این‌که شاید مادرش میگرن داشته و سرو صدا نمی گذاشته قرص آمریکایی اثر کند. از این‌که شاید تیرهوایی‌ها خواهر باردارش را می ترسانده.آمده بیرون به آنها که توی خیابان بوده گفته آرام باشید بروید از جلوی خانه مان آن ورتر. شاید هویش کرده اند. شاید نوجوانی اش لگد کوب شده. رفته توی خانه تفنگ پدری اش را آورده و چند تیر هوایی شلیک کرده که کاش نمی کرد، همین را کرده اند پیراهن عثمان. دوره اش کرده اند. کشتن‌اش، مثله اش کردند و به تیری آویزانش کرده اند. من نمی دانم آنها که کشته اند چه تفکری داشته اند. این را هم نمی دانم او که مرده چه تفکری داشته. من فقط می دانم نباید این اتفاق می افتاد. من دلم کپه خاکستر است برای دل دخترکی که وقتی جواب داد دیگر دیر است. من دلم سنگ پای آتش است برای مادری که حالا هیچ وقت میگرنش خوب نخواهد شد و از همه قرص‌های آمریکایی بدش می آید. خودم را جای پسرک می گذارم. بالای تیر، دنیا وارونه است. صدای مردم توی گوشم گیج و گول است. به اسم بچه خواهرم شاید فکر کنم. به اولین گریه اش، به خواهرم که اگر پسر باشد اسم من را بگذارد رویش.چه حیرت آور است این خاورمیانه لاکردار... هرچه جنگ و صلح و بعثت و کتاب آسمانی و سرزمین مقدس است را در خود جای داده... اهالی این گله. مرگ کسب و کارشان است. به قول الیاس می‌میرند تا عکاس تایمز جایزه بگیرد.. جوان آویزان به قول دوست شاعرم یک چای کیسه است که دنیا را تلخ تر می کند. تلخ شبیه قهوه‌های اتیوپی، شبیه چای‌های عراقی ذهنم پرت می شود به دور و دیر همین سرزمین، به غزنویان، به بیهقی، به حسنک وزیر، به بردار شدنش.بله تاریخ تکرار می‌شود، جوانک برهنه است، همان‌گونه که ابوالفضل دبیر می‌نویسد: حسنک را گفتند جامه بیرون کش، بردار معطل بود و تنها همان‌گونه که : حسنک بردار تنها بماند چنان‌که از مادر تنها زاده شده بود، پایین نعش جوان عده‌ای به هلهله نشسته‌اند و ابوالفضل نوشته است: مشتی رند را سیم دادند تا بر وی سنگ زنند و مرد خود مرده بود.
نوشتن شبیه بیهقی آرزوی هر کسی است که دستی به قلم دارد. من اما حس می کنم شبیه ابوالفضل دبیرم نه در نبشتن که در تماشای بردار کردن جوانی که وادارم کرد بر وی لختی قلم بگریانم.

حامد عسکری

شاعر و نویسنده

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
کنترل کرونا با تشویق و تنبیه

کنترل کرونا با تشویق و تنبیه

نقش‎ها را باید جدی گرفت. اگر می‎‌خواهیم پروتکل‎های بهداشتی مقابله با بیماری کرونا رعایت شود، آمار ابتلا به بیماری کاهش پیدا کند یا کمک کنیم آمار مرگ و میر کم شود، باید هر کسی نقش خود را درست انجام دهد.

چرا اصلاح الگوی مصرف را جدی نگرفتیم؟

چرا اصلاح الگوی مصرف را جدی نگرفتیم؟

دقیقاً 10سال پیش، رهبر معظم انقلاب با اشراف کامل از شرایط محیطی و محاطی کشور و آگاهی از آینده جامعه، مهم‌ترین مسأله روز اقتصادی را شیوه مصرف آحاد مردم ومسؤولان و راه برون‌رفت از مشکلات پیش‌رو را صرفه‌جویی عمومی و اصلاح الگوی مصرف دانستند و بر این اساس، شعار سال 88 را «حرکت به سمت اصلاح الگوی مصرف» نام نهادند و فرمودند: «من آنچه را که می‌خواهم در این برهه عرض کنم این است که ملت عزیز جداً از اسراف و زیاده‌روی پرهیز کنند. چون وضع جامعه ما از لحاظ مصرف، وضع خوبی ندارد...عادت‌های ما، سنت‌های ما، روش‌های غلطی که از این و آن یاد گرفته‌ایم، ما را سوق داده است به زیاده‌‌روی در مصرف به نحو اسراف. یک نسبتی باید در جامعه میان تولید و مصرف وجود داشته باشد. امروز در کشور ما اینجوری نیست.»

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر