بر این مبنا اینکه گروهی منفیباف مدام بر مخاطب نداشتن تلویزیون تاکید میکنند کاملا نادرست است. هم تلویزیون و هم رادیو همچنان رسانههای مرجع هستند و دیدهایم که در مناسبتهایی خاص مثل نوروز یا رمضان یا ربیعالاول همچنان همین دو رسانه هستند که سبد فراغت مخاطبان را پر میکنند.
این پتانسیل بالای مخاطبی که صداوسیما دارد نباید تولیدکنندگان را فریب دهد که درجا بزنند. به هر حال ما در جامعهای زندگی میکنیم که مردمانش با یک گوشی تلفن به جهان وصل میشوند و در هر ثانیه اختراعی بهوجود میآید که سرعت انتقال اطلاعات را بالاتر میبرد.
بینندهها با وجود این همه امکانات، از همه لحاظ آگاه و هوشیار هستند پس نباید سطح شعور بینندهها را دست پایین گرفت و جهت تولید باید همه سنین را درنظر گرفت. ما که تولیدکننده غذای رسانه هستیم نباید دور از جامعه قرار داشته باشیم یعنی تا آنجایی که امکانش است باید بهروز باشیم و از جامعه عقبتر نباشیم و هرگز مخاطب را دستکم نگیریم.
دستکم گرفتن مخاطب است که موجب میشود برای سریالهایمان خط قرمزهای خودساخته بتراشیم و فانتزی پردازی در قصهها که به هر حال مخاطبین به آن نیاز دارند، مخدوش شود. ایجاد تخیل و فانتزی سازی در سریالها در کنار بهبود رنگبندی بصری سریالها با حفظ اخلاقیات و حرمت خانوادهها یکی از بهترین ابزارها برای جلب نظر مخاطب امروز است.
آن چیزی که برای همراهی با مخاطب لازم داریم، رنگ، نور و فضاسازی زیبا است و از همه مهمتر خود قصه که کشش و گرههای لازم برای پیگیری را داشته باشد.
صفا آقاجانی
بازیگر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم