چرا باید حرف خودمان را جوری بزنیم که آنها بفهمند: سگ گفت: انسانها از همهچیز داستانهای پندآمیز میسازند تا دیگران بخوانند و عبرت بگیرند. اگر ما به زبان آنها حرف بزنیم، آنها گفتوگوی ما را میفهمند و از آن داستانی پندآموز میسازند و به اینترتیب، هم اثری از ما در تاریخ به یادگار میماند و هم انسانهای دیگر با خواندن داستان پندآموز ما دچار پند و اندرز میشوند.
گربه وقتی سخن منطقی سگ را شنید قبول کرد که با زبان آدمها به ادامه گفتوگو با سگ بپردازد. سگ پرسید: ای گربه، تو در مورد آدمها چه فکر میکنی؟ گربه گفت: منظورت چیست؟ سگ گفت: مثلا من اینگونه میاندیشم که آدمها به من غذا میدهند، جای خوابم را درست میکنند، مرا ناز میکنند، با من بازی میکنند، مرا به گردش میبرند و در کوچه و خیابان آسایش دیگر آدمها را مختل میکنند. وقتی انسان اینگونه مرا فلان میکند، حتما مالک و صاحب من است. گربه گفت: اکنون متوجه منظورت شدم. اما من طور دیگری میاندیشم. سگ گفت: چطور میاندیشی؟
گربه گفت: من اینگونه میاندیشم که آدمها به من غذا میدهند، جای خوابم را درست میکنند، مرا ناز میکنند، با من بازی میکنند و من موهای خود را در خانه و زندگی و سر و صورت ایشان ول میدهم و به گند میکشم، وقتی انسان اینگونه مرا فلان میکند، حتماً من مالک و صاحب او هستم. سگ گفت: عجب. واقعا که گربهصفت هستی. گربه گفت: تو هم واقعا که سگصفت هستی. سپس مانند سگ و گربه به جان هم افتادند و به روی هم پریدند و دعوای مفصلی کردند و از آنجا که هنگام دعوا به زبان خودشان به هم فحش میدادند هیچکس نفهمید چه فحشهایی به هم دادند. اما به اینترتیب عبارات گربهصفت، سگصفت و مثل سگ و گربه به هم پریدند، به گنجینه امثال انسانها اضافه شد.
امید مهدینژاد
طنزنویس
با هوشنگ نصیرزاده، وکیل بیرانوند
با تهیهکننده «سفینه نجات» به مناسبت روز جهانی کودک، از ضرورت سرمایهگذاری پایدار در انیمیشن ایران گفتیم