چند می‌گیری به لجن بکشی؟

نسخه‌ای که البته پیش‌تر از این هم در جشنواره فیلم کن به نمایش در آمده بود. گزارشگر روزنامه شرق که در اردیبهشت 96 در کن حضور داشت در گزارشی که برای این روزنامه اصلاح‌طلب نوشته بود، شبیه همین دیدگاهی را داشت که در ابتدای متن نقل کردیم. هرچند این روزنامه چند روز بعد به دلیل رایزنی‌های پنهان مجبور به عذرخواهی شد ولی مرور عبارت‌هایی که خانم گزارشگر در توصیف فیلم رسول‌اف استفاده کرده، خالی از لطف نیست:
«همگی خوشحال بودیم که برای دیدن فیلمی ایرانی در سینما هستیم. اما این خوشحالی خیلی ادامه نداشت... محمد رسول‌اف انگار دل پری داشته، چون ساخت چنین فیلم تلخی که در آن همه بد و شرور هستند و غیر از قهرمان داستان و زنش هیچ آدم خوبی وجود ندارد، دلیل دیگری نمی‌تواند داشته باشد... صحنه هایی هم که آدم بدها سراغ رضا می آیند، به سبک فیلمفارسی های قبل از انقلاب است و بیشتر کمدی است تا‌هیجان آمیز. فیلم که تمام شد همه ما ایرانی های شاد و مغرور که برای دیدن فیلم هم وطنمان آمده بودیم، ناراحت سالن را ترک می کردیم. من اما فکر کردم که ای کاش آنها که این‌قدر ناراحتند و کینه به دل دارند، بروند و هم خیال خودشان را راحت کنند و هم مخصوصا خیال ما را!»
روزنامه اصولگرای صبح‌نو هم در گزارش چند روز قبل خود از عبارات مشابهی برای توصیف این فیلم استفاده کرده: «لرد شرافت را به پای شهوت فیلمسازش قربانی کرده و هر چه توانسته ایران را جایی نشان داده که غالب مردمش دزد، حرام‌خوار و فاسد هستند. دستگاه‌های حاکمیتی مملو از فساد است و هرکس بخواهد سالم بماند محکوم به هضم در جریان است. «لرد» یک فیلم سینمایی یا یک اثر هنری نیست؛ «لرد» یک سند تصویری برای تحریم مردم ایران است. لرد حال مخاطب خارجی را از ایران به هم می‌زند.»