نَقد

اکنون تولید در تلویزیون یک معضل بسیار بزرگ دارد و آن هم این است که برآوردها براساس دقیقه بوده و کیفیت در انتهای کار قرار می‌گیرد.
این‌که ما در سازمان پستی به نام تهیه‌کننده داریم که از نظر من حضور آن الکن است یعنی این‌که اگر قرار است ما وقتی در بحث معضلات اقتصادی به مشکل می‌خوریم به سازمان مربوط باشد، پس چرا ما با تهیه‌کننده قرارداد می‌بندیم؟ اگر قرار است که تهیه‌کننده رافع این معضلات باشد و او از لحاظ اقتصادی به عنوان تهیه‌کننده با سازمان برخورد کند و در حقیقت مشکلات را مرتفع کند و ما کارمان را انجام دهیم و دستمزدمان را سر موقع خودش بگیریم، خب پس چرا این مشکلات پیش می‌آید؟
فکر می‌کنم که باید راهکار اقتصادی دیگری سنجید، به‌هر حال زمان بالای روزانه تولید در تلویزیون که معمولا از هشت دقیقه بیشتر است، به کیفیت کار لطمه می‌زند.
اکنون اقتصاد در مملکت ما تبدیل به یک طفل یتیم شده که هیچ‌کس هیچ طرفی از آن را نمی‌گیرد. به هر حال شاید مقداری درآمد ما نسبت به طبقات دیگر جامعه متفاوت باشد ولی ما هم از این قاعده مستثنا نیستیم و مثل همه مردم از مشکلات اقتصادی رنج می‌بریم.
اتفاق بدی که این چند وقت در حال افتادن است، این بوده که یک‌سری از دوستان که من جایگاه شغلی آنها را تعریف نمی‌کنم و مستتر می‌گذارم که بحث اقتصادی برخی پروژه‌ها را دارند، وقتی طلب بازیگر زیاد می‌شود، بعد از پخش سریال دیگر جواب تلفن بازیگر را نمی‌دهند و چک دست بازیگر می‌ماند.
معمولا در این موارد وقتی از تاریخ چک می‌گذرد، چک حقوقی شده و بازیگر نمی‌رود شکایت می‌کند. در نتیجه بعد از چند وقت خودشان تماس می‌گیرند تا چکشان را ارزان‌تر بخرند که به نظرم حرکت به مراتب
زشتی است.
این جایگاه خاص در تولید یک اثر تلویزیونی یا سینمایی که اسم آن را برای این‌که نتواند من را متهم کنند، نمی‌آورم، در سینما و تلویزیون چهار پنج نفر هستند که این کار را انجام می‌دهند و همه آنها را می‌شناسند.
به نوعی به یک بازیگر با بدهی ۵۰ میلیونی، بعد از دو سال گفته می‌شود که تخفیف بدهید.