«رنگ» و «زبان»؛ عناصر مغفول نظرسنجی‌ها

در تولید یک محصول تلویزیونی خوب فارغ از آن که نمایشی باشد یا مثلا یک مسابقه، زیربنای کار متن یا همان سناریو است. 50 درصد موفقیت یک فیلم یا سریال مرهون فیلمنامه‌اش است، 25درصد مرهون کارگردان و 25درصد بقیه به کیفیت عوامل فنی و بازیگران برمی‌گردد. در تولید مسابقات سرگرم‌کننده هم ابتدا باید متن خوبی داشته باشید و بعد کارگردانی و اجرای موثری.
اگر می‌بینیم برخی محصولات بیش از حد ضعیف هستند به خاطر این است که زیربنای موفقیت که کیفیت متن است را نادیده گرفته‌اند. یکی از ضعف‌های ما در تلویزیون این است که سفارشی‌ساز شده‌اند و خیلی اصرار دارند که در یک پروسه زمانی کوتاه یک سریال را به انتها برسانند؛ اینجاست که نویسنده درحال نوشتن است و کارگردان در حال ساختن سریال و آن‌ اتفاقی که باید بعد از نوشتن مورد تحلیل قرار می‌گرفت، نمی‌افتد. پیش آمده است که حتی عوامل اصلی هم نمی‌دانند انتهای سریال چه می‌شود و این مسأله به‌شدت بر حس و حال داستان اثر گذاشته و جلب مخاطب را کم می‌کند.
در سریال‌های موفق خارجی تازه بعد از 20 یا 30 قسمت سریال که پخش می‌شود از مخاطبان خودشان نظرسنجی می‌کنند و می‌پرسند از کدام بازیگر یا قسمت راضی هستید و این نقش ادامه پیدا می‌کند و کدام نقش ضعیف است و آن نقش ضعیف،
کم کم حذف می‌شود و گاهی شده که حتی به خاطر جذب مخاطب، واقعیات تاریخی را به گونه‌ای متفاوت عرضه می‌کنند ولی در ایران ما موقعی نظرسنجی می‌کنیم که سریال به پایان رسیده است در حالی که نظرسنجی از مردم همزمان با پخش قسمت‌های ابتدایی به‌شدت به نویسنده کمک می‌کند. اگر می‌بینیم در رسانه‌های رقیب تلویزیون این قدر سعی دارند بر رنگ‌آمیزی بصری تأکید کنند یا سعی دارند حتما شخصیت‌هایی را وارد داستان کنند که با زبان روز جوانان حرف می‌زنند، یقینا به‌خاطر استقبال مخاطب است. مخاطب فقط مخاطب میانسال نیست. ما مخاطب کودک و نوجوان و بیش از همه مخاطب جوان داریم. مخاطب جوان را هم باید با داستان جذاب جلب کرد و هم با زبان ملموس و هم با رنگ‌بندی دلنشین.

شیوا خسرومهر
بازیگر