تنوع زبانی؛ از ادبیات تا طراحی صحنه و ژانر

در تولید محصول باکیفیت نیاز داریم هم به لحاظ سخت افزاری و هم به لحاظ نرم افزاری خودمان را همگام با ذائقه مخاطب نشان دهیم. باید فناوری روز تولید را در اختیار داشته باشیم و در تولید متن نیز به روز و با رعایت استانداردها حرکت کنیم.
این خوب نیست که بخش عمده سریال‌های ما چه در ساختار و چه در متن یا ماه رمضانی هستند یا محرمی!
رمضان ماه مهمانی خدا و ماه نو‌شدن در عبادت است پس باید سریال‌هایی برایش تدارک ببینیم که قبل از هر چیز به لحاظ مضمونی تر و تازه باشند. باید در کنار سرگرمی، مباحث روز فرهنگی هم در سریال‌ها تزریق شوند تا مخاطب یک دم حس خستگی بهش دست ندهد.
مقوله زبان و ادبیات سریال‌ها هم از دیگر مقولاتی است که باید مورد توجه قرار گیرد. اگر برگردیم به 20سال پیش می‌بینیم سریال‌هایی با سلیقه‌های متفاوت و زبان‌های متنوع تولید کردیم که مردم با علاقه می‌نشستند و نگاه می‌کردند.
چرا حالا آن تنوع زبانی وجود ندارد؟ چرا چند سریال شبیه هم ساخته می‌شوند که آدم‌هایش بی‌نگاه به عقبه اجتماعی همه مثل هم حرف می‌زنند؟ این نقصانی است که باید رفع شود.
زبان دیالوگ را که کنار بگذاریم در زبان صحنه و زبان ژانری هم به تکرار رسیده‌ایم یا کمدی داریم یا ملودرام و اغلب یا در خانه‌های قمرخانمی داستان می‌گوییم یا در آپارتمان‌های لونه‌زنبوری!
البته اخیرا تلاش‌هایی شده برای بردن داستان‌ها به اقصی نقاط ایران ولی در کلیت حالا حالاها جای کار داریم. باید به تنوع زبانی در طراحی صحنه برسیم و گوناگونی در زبان ژانری هم برایمان اولویت باشد. چه ایرادی دارد که با زبان ژانرهایی مثل اکشن و جنایی هم به روایت داستان پرداخته شود؟ مثلا چرا با زبان تله‌تئاتر محتوای معنوی تولید نمی‌شود؟
ما از لحاظ فرهنگی با وجود این همه شاعر و نویسنده نامی که در سطح جهان مطرح هستند، کارنامه پرباری داریم و این پرباری فرهنگی باید زیربنای رشد و توسعه رسانه ملی‌مان باشد.

سیروس کهوری‌نژاد

بازیگر