داستان را از نگاه خودم تعریف کردم

به نوشته هالیوودریپورتر، ایستوود بسیار مایل است درباره فیلم‌ها و پروژه‌هایی حرف بزند که دوست دارد طی سال‌های آینده بسازد. اما توجه عموم در حال حاضر روی فیلم تازه‌اش قاطر است.
او در داستان این درام عجیب و غریب، نقش پیرمردی 90 ساله را بازی می‌کند که از کهنه‌کاران جنگ جهانی دوم و یک باغبان چیره‌دست است. پیرمرد باید فاصله میشیگان تا مرز مکزیک را با یک قاطر طی کند و محموله‌های کوکایین را در دفعات مختلف به دست یک کارتل مواد مخدر برساند.
چالش فیلمنامه
به گفته ایستوود: «فیلمنامه که به دستم رسید، بلافاصله تصمیم به ساخت آن گرفتم. کار را شروع کردیم. در مورد آدمی با این مشخصات عجیب و غریب تحقیق کردم. ساخت این فیلم در مقایسه با کارهای قبلی‌ام، کمی متفاوت بود. تا قبل از این، هیچ‌وقت نقش یک انسان واقعی را جلوی دوربین بازی نکرده بودم. هیچ آدم واقعی را هم دستمایه ساخت هیچ یک از فیلم‌هایم قرار نداده بودم. در چنین حالتی، بنای تمام کارها برپایه چالشی است که پیش رو دارید. دلیلش هم مشخص است. شما داستان و روایتی متفاوت دارید و باید آن‌را به شکلی درست تعریف کنید.» اشاره فیلمساز به داستان واقعی زندگی مردی است، که الهام‌بخش مقاله سم دالنیک در نیویورک‌تایمز شد. نیک شنک هم فیلمنامه‌اش را با الهام از این مقاله جنجالی نوشت. لیو شارپ که ایستوود نقش او را در فیلم بازی می‌کند، سال 1924 در میشیگان متولد و در دیترویت بزرگ شد. در دوران جنگ مدال شجاعت گرفت و به کار باغبانی و پرورش گل پرداخت. این حرفه باعث شهرت فراوانش در سراسر آمریکا شد، اما در 87 سالگی کار در زمینه مواد مخدر را آغاز کرد و همزمان با جشن تولد 90 سالگی‌اش، راهی زندان شد. گفت تاب تحمل دیوارهای زندان را ندارد و خودش را خواهد کشت. بیماری به داد او رسید و کمی بعد آزاد شد. شارپ سال 2016 و بعد از یک دوره بیماری سخت درگذشت.
باخت به کرواسی!
بازیگران فیلم به یاد می‌آورند که ایستوود بسیاری از کارها را فقط بخاطر بانمک بودنشان انجام می‌دهد و هدف دیگری ندارد. برای مثال ایگناسیو سریچیو بازیگر آرژانتینی قاطر، خاطره بانمکی را از روزهای فیلمبرداری به یاد می‌آورد: «مثل هر روز دیگر سر صحنه فیلمبرداری و مشغول کار بودیم. داخل ماشین نشسته و منتظر بودم که دوربین فیلمبرداری روشن شود و کارم را شروع کنم. طبیعتا انتظار داشتم او بگوید خب، شروع می‌کنیم. دوربین، اکشن!، اما دیدم دارد به سمت من می‌آید. به خودم گفتم حتما می‌خواهد موضوعی را به من یادآوری کند یا جایی از بازی‌ام را تصحیح کند. نگاهی به من انداخت و خیلی جدی گفت: «باورم نمی‌شود سه صفر به کرواسی باختید!» از تعجب دهانم باز مانده بود. جمله‌اش هیچ ربطی به موضوع نداشت. گفتم: «همین؟» و او برگشت و به سمت دوربین رفت! خب، خیلی لذت بردم که اینجوری سر به سرم گذاشت.»
رد دعوت؟
نزدیکان ایستوود می‌گویند او برای فیلمش برادلی کوپر را می‌خواست، اما بازیگر به دلیل همزمانی کار فیلمبرداری با بقیه کارهایش اعلام کرد نمی‌تواند با ایستوود همراهی کند: «خیلی دوست داشتم دوباره با برادلی کار کنم. بازیگر منضبط و دقیقی است و کار کردن با او راحت، اما او هم طرح‌های خودش را داشت. نتوانستم آنطور که می‌خواهم، از وجودش در فیلم استفاده کنم. ده سال از آخرین باری که یک فیلم سینمایی را توأمان بازی و کارگردانی کرده بودم می‌گذشت. «گرن تورینو» (2008) تجربه خوبی بود. اما مطمئن نبودم بتوانم دوباره این کار را انجام دهم. برای قاطر می‌خواستم روایت و نسخه خودم را داشته باشم. باید این داستان را از نگاه خودم تعریف می‌کردم. به نظرم، این یک افسانه تلخ بود. خیلی تراژیک است. »
بازنشستگی
گفت‌وگو با یک هنرمند 88 ساله، همیشه این پرسش را به همراه دارد که چند تا فیلم دیگر می‌خواهد بازی کند. ایستوود خنده‌ای کرده و خیلی راحت و خونسرد می‌گوید: «تو هیچ وقت نمی‌دانی چه زمانی قرار است بازنشسته شوی، اما یک واقعیت را بگویم؛ از بازی کردن جلوی دوربین لذت می‌برم و اصلا احساس خستگی نمی‌کنم.»

کیکاووس زیاری

جام‌جم