آنطور که حائریزاده میگوید این نقاشی برنده جایزه دوسالانه ششم بود و او به نیت موزه آن را فروخته است. او میگوید به نظرم نقاشی باید به مجموعه موزه برگردد که متعلق به مردم است و اگر موزه آن را خریداری نکرده، خواهان بازگشت آن هستم.اما سؤال این است که آیا اثر فروخته شده در «حراج تهران» حقیقتا به «موزه هنرهای معاصر» تعلق دارد؟ پاسخ غلامرضا نامی اما در رابطه با این ادعا خیلی شفاف است.نامی معتقد است سوءتفاهمی در این زمینه پیش آمده و در اینباره میگوید: من در آن زمان مسؤول خرید موزه نبودم، بلکه مشاور خرید و کارشناس و دبیر اجرایی دوسالانه بودم. این خرید در دفتر موزه نبوده، بلکه در فضای موزه بوده است (که نمایشگاه دوسالانه در موزه برگزار شده بود). ما بنا داشتیم هر نمایشگاهی برگزار میشود آثار برندگان را برای کمک خریداری کنیم. بعدا تصمیم گرفته میشد که اثر در موزه قرار بگیرد یا نه. هزینه خرید این آثار را موسسه توسعه هنرهای تجسمی میپرداخت و آثار در اختیار آنها قرار میگرفت. این یک موسسه غیرانتفاعی است و میتواند آثار را بفروشد. نامی میگوید در جریان خرید این اثر با نام «اِن ول آب» به حائریزاده گفته نشده قرار است این اثر برای موزه خریداری شود و بیان میکند: این آثار با بودجه وزارت ارشاد برای حمایت از هنر خریداری میشد. نحوه آگاهیرسانی وزارت ارشاد خیلی مناسب نبوده و در این زمینه سوءتفاهمهایی پیش آمده است.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم