زیر پوست سینما

حضور پر رنگش در طرفداری از باراک اوباما یا مقاومت در برابر بازی در فیلم‌های غیراخلاقی و البته سرباز زدن از بازی در فیلمی که به تهیه‌کنندگی عربستان سعودی قرار بود ساخته شود از جمله فعالیت‌هایی است که اتفاقا از دید رسانه‌ها هم دور نمانده است.

اسکارلت از همان شش سالگی سودای بازیگری در سر داشت، جایی که همراه با مادرش در تست بازیگری اغلب فیلم‌های زمانه خودش حضور پیدا می‌کرد. این راه هم جواب داد و اولین نقشش را در 9‌ سالگی و در فیلم فانتزی شمال در نقش دختر جان ریتر آغاز کرد. حضور او پس از آن محدود به چند نقش معمولی در فیلم‌های معمولی‌تر شد تا بالاخره توانست با یک کارگردان معتبر همکاری کند. «نجواگر اسب» فیلمی بود که رابرت ردفورد آن را در سال 98 ساخت. جایی که اسکارلت 14 ساله همبازی کارگردان در این فیلم شد. او برای این فیلم نامزد جایزه خوش‌آتیه‌ترین بازیگر از جامعه منتقدان شیکاگو شد. تجربه کار با کارگردان مطرح تا سه سال بعد از این فیلم نصیب او نشد اما در 17سالگی شاید مهم‌ترین فیلم کارنامه هنری‌اش را بازی کرد. «مردی که آنجا نبود» ساخته برادران کوئن در حالی نام اسکارلت یوهانسون را به عنوان بازیگر در فهرست عوامل خود دارد که کوئن‌ها در بهترین دوره کاری خود بودند. این فیلم هم مورد توجه منتقدین سختگیر سینمای آمریکا قرار گرفت و هم البته در گیشه روند موفقی را طی کرد. او حالا آرام آرام پا به عرصه جدی سینما گذاشته بود مخصوصا که همان سال با حضور در فیلم دنیای ارواح توانست جایزه جامعه منتقدان تورنتو برای بهترین بازیگر زن نقش مکمل را از آن خود کند. پس از این فیلم او وارد دوره متفاوتی از بازیگری شد، چرا که دیگر به نقش‌های نوجوانانه جواب رد می‌داد و سعی می‌کرد در فیلم‌های بزرگسال ایفای نقش کند و چه انتخابی بهتر از کار با کارگردانی همچون سوفیا کاپولا. در سال 2003 او در فیلم «گمشده در ترجمه» این کارگردان همبازی بیل مورای شد. فیلمی که بسیار مورد توجه قرار گرفت و سکوی پرتابی بود برای اسکارلت جوان. او برای این نقش برنده جایزه بفتا و جایزه انجمن منتقدین بوستون و نامزد جایزه گلدن گلوب برای بهترین بازیگر زن شد. حالا دوره شکوفایی کار او بود. هم منتقدین سینما نظر خوشی به بازی او داشتند و هم کارگردانان تجاری برای به خدمت گرفتن او پیشنهادات بالای مالی می‌دادند. فیلم بعدی او هم البته انتخاب هوشمندانه و موفقی بود. «دختری با گوشواره مروارید» اثر پیتر وبر و براساس رمانی از تریسی شوالیه انتخاب یوهانسون بود. او برای بازی در این فیلم هم نقدهای مثبت فراوانی دریافت کرد و نامزد جوایز فراوانی از جمله گلدن گلوب، بفتا، انجمن منتقدین لندن، و جوایز مستقل بریتانیا برای بهترین بازیگر زن شد.

دوره افول او از همانجا آغاز شد اما خیلی زود باز هم همکاری با یک کارگردان بزرگ توانست توانایی‌های او را در سینما نشان دهد. «امتیاز نهایی» اولین فیلمی بود که او با وودی‌ آلن کار کرد. فیلمی که البته باعث شد این همکاری در آثار بعدی این کارگردان هم ادامه پیدا کند. دوباره سر و کله منتقدین پیدا شد و نام اسکارلت یوهانسون دوباره در فهرست نامزدهای جوایز معتبر دیده شد. «اسکوپ» و «ویکی کریستینا بارسلونا» دو فیلم دیگری است که او با وودی آلن کار کرد و هر دو هم فیلم‌های موفقی از آب درآمد. دوره بعدی کاری او هم پس از پایان همکاری او با وودی آلن رقم خورد. ورود او به سینمای تجاری، البته در این ژانر هم آثار موفقی از او دیده می‌شود، از همکاری با لوک بسون در تریلر هیجانی «لوسی» بگیرید تا فیلم تخیلی و متفاوت «زیر پوست» ساخته جاناتان گلیزر.