عصبانیت جامعه فیلم‌هایمان را عصبی کرده

یادم می‌آید بعد از پایان تولید آخرین فیلمم «هر چی تو بخوای» چنان گرفتار فشارهای عصبی شده بودم که تا دو ماه بعد، نیمه‌های شب به ناگاه از خواب می‌پریدم و خدا را شکر می‌کردم که دیگر سر صحنه نیستم، چون آن‌قدر با اتفاقات عجیب در پشت صحنه تولید مواجه بودم که خواب‌هایم هم آلوده شده بود!

شما وقتی کارگردانی می‌کنید باید از زمان دریافت مجوز تولید تا بعدتر حین تولید و سرآخر زمان اکران شاهد اتفاقاتی باشید که بسیاری از آنها لذتبخش نیست، ولی وقتی بازیگری می‌کنی در نهایت باید بر‌سر کم و زیاد نقشت چانه بزنی و دیگر کاری به این نداری که فیلم یا مجموعه‌ات به پخش می‌رسد یا نه!

این‌که در سال‌های اخیر دیده‌ایم حجم نماهای عصبی موجود در فیلم‌ها و مجموعه‌هایمان هم بیشتر شده ناشی از همان عصبیت حاکم بر جامعه است. به هر حال فیلمساز از دنیای اطرافش تأثیر می‌گیرد و دنیای پیرامونی ما بیشتر از آرامش، در حال تزریق خشونت است.

البته هنوز هستند جوانانی که سری پرسودا دارند و به دل این فشارهای عصبی می‌زنند برای ساخت یک فیلم یا مجموعه تازه ولی سن و سال من و امثال من اجازه این را نمی‌دهد که بخواهیم آرامش خود را آلوده عصبیتی کنیم که بخش عمده‌اش هم ناشی از آماتوریسم و عدم توجه به تجربیات پیشکسوتان است.

آرامش، کیمیای روزگار ماست و باید بکوشیم لااقل خودمان برای خودمان ایجاد آرامش کنیم و مواظب باشیم این ایجاد آرامش به آرامش دیگران لطمه نزند. اگر به چنین نقطه‌ای رسیدیم یعنی توانستیم طوری برای خودمان ایجاد آرامش کنیم که مزاحم دیگران نباشیم یقین بدانید که در حال تکامل و پیشرفت هستیم وگرنه اگر هر که به فکر خود باشد و عرض خودش را ببرد و حواسش به زحمتی نباشد که برای دیگران ایجاد کرده، مشخص است که دورنمای مطلوبی برای کلیت جامعه‌مان نخواهیم داشت.

تا اطلاع ثانوی به بازیگری ادامه می‌دهم و می‌کوشم آرامش‌بخش فیلم‌ها و سریال‌ها و در عین حال جایگاه اجتماعی باشم که در آن قرار گرفته‌ام. فکر می‌کنم همین که برای خودم، همکاران، آشنایان و همسایگانم خلق آرامش کند، گامی مثبت است در جهت ایجاد آرامش برای جامعه.

محمد متوسلانی

کارگردان و بازیگر