بوی ماه مهر

تقویم مهر ماه تقریبا برای همه‌، بزرگ و کوچک و میانسال و جوان و کودک، با نامی آشنا و بویی آشناتر گره‌خورده است؛ نام مدرسه و کتاب و تحصیل و بوی کاغذهای کاهی دفتر مشق و پخش شدن جوهر خودکار در غروب‌های کشدار مهر ماه. نام کوکب خانم باسلیقه و حسنکی که دیر کرده بود و بوی نارنگی نوبرانه‌ای که در گوشه‌ای از میز آخر کلاس بلند می‌شد...

خاطرات مهرهای کودکی‌مان را که مرور می‌کنیم، در کنار تمام این صداها و بوها و رنگ‌های خزان، حضور برجسته عنصری دیگر را هم پررنگ و جان‌دار به‌خاطر می‌آوریم. حضور تلویزیون، رسانه‌ای که از کودکی‌هایمان تا همین حالا جایگاهش را حفظ کرده و حتی به منزله عضو مهمان همه خانواده‌های ایرانی در گوشه‌ای از خانه حضور دارد، تصویرش دیده و صدایش شنیده می‌شود و نیازهایشان را پاسخ می‌گوید. حالا این روزها تلویزیون هم همراه با بزرگ‌تر شدن ما تغییر کرده است. دیگر زمان پخش برنامه‌هایی که مختص به کودکان یا نوجوانان باشد محدود و مختصر نیست و با تاسیس شبکه‌های تخصصی چون نهال و پویا و امید، مخاطبان کوچک‌تر رسانه، فرصت پیدا کرده‌اند در ساعت‌های مختلف شبانه‌روز بیننده و تماشاگر برنامه‌های مختص گروه سنی‌شان باشند.

صبا داریان

روزنامه‌نگار