یکی نان و دیگری هنر...

این مسئولیت دولت است که وقتی در حال تلاش برای مهار قیمت کالاهای اساسی است، حواسش به این باشد که تدابیری هم برای عرصه فرهنگ و هنر بیندیشد تا فعالیت‌های این عرصه از رونق نیفتد. شاید برخی به یاد بیت معروف سنایی بگویند که اندوه شام و غصه چاشت/ در دلم حب و بغض کس نگذاشت... اما این طرز تفکر نادرست است و باید جهان امروز، را امروزی نگاه کرد. اتریش امروزه در عرصه موسیقی کشور بسیار مهمی است و دانشگاه‌های آن محل رجوع بسیاری از سراسر جهان است. این کشور بعد از جنگ جهانی دوم شروع به گرفتن وام از کشورهای دیگر می‌کند، اما این وام‌ها نه برای ساختن خانه‌ها و نه تامین غذا و ... استفاده می‌شود. این پول‌ها همه برای ساخت و
راه‌اندازی دوباره ارکسترها استفاده می‌شود، هر چند می‌دانند این کار به مرور زمان جواب می‌دهد و سرمایه‌گذاری نیست که یک‌شبه به نتیجه برسد، اما با برنامه‌ریزی و فکر وارد این عرصه می‌شوند و با گذر زمان هنوز هم بهره این تصمیم‌گیری را می‌برند. حالا ما نه در شرایط جنگ و ویرانی‌های آن هستیم و نه اتفاقات وحشتناکی مشابه جنگ رخ داده است، تنها اتفاق این است که شرایط اقتصادی خوبی نداریم و در همین اوضاع باید حواسمان باشد که اگر فرهنگ و هنر جامعه از دست برود و مردم درگیر دیگر نیازهایشان شده و هنر را فراموش کنند، آسیب‌های جدی خواهیم خورد که هرگز قابل جبران نباشد. همین حالا دولت باید یادش بیاید، هنر مانند نان است، یکی نیاز روح آدمی و دیگر نیاز جسم. یادش بیاید تامین دو چیز نباید در ندگی مردم دچار مشکل شود؛ یکی نان و دیگری هنر. دو چیز باید گران نشود؛ یکی نان و دیگری هنر.

امید رحمانی/ روزنامه‌نگار