ما هم اولین و آخرین بردمان را 20 سال قبل جشن گرفته بودیم اما در این فاصله دو جام جهانی را دیده بودیم. تفاوت دیگر تیم ما با تیم آنها در سرمربی تیم بود که تیم ما مربی پختهتری داشت. آن بازی گرچه سختیهایی برای ما داشت؛ اما در نهایت شیرین تمام شد تا دومین برد در جامهای جهانی را جشن بگیریم. آن بازی هر چه بود تمام شد و حالا باید به بازی بعدی فکر کنیم. مشکل اصلی تیم 98 این بود که یک مربی مثل کیروش را بالای سر خود نداشت. آن تیم بعد از برد مقابل آمریکا، ماموریت خود را پایان یافته میدید و به همین دلیل در برابر آلمان شکست خورد. اگر ما برای بردن آلمان میرفتیم، حتما در برابر آن تیم ضعیف، نتیجه میگرفتیم.
نگرانی اصلی اینجاست که آن اشتباه نباید تکرار شود. ماموریت بازیکنان تیم ما هنوز تمام نشده و دو بازی پیش رو دارند. بازی سختتر مقابل اسپانیا در روز چهارشنبه و بازی آخر مقابل پرتغال هنوز باقی مانده و ما باید با همان جدیت بازی اول به آنها نگاه کنیم.
من مطمئنم کیروش آنقدر تجربه دارد که ذهن بازیکنان را از برد روز اول خالی کند تا آنها آماده بازی سخت چهارشنبه شوند. در حقیقت او راهی جز این ندارد. تیم ما باید برای مسابقهای آماده شود که خیلیها از آن واهمه دارند. اسپانیا تیم پرمهرهای است و هر حریفی را آزار میدهد. اگر در برابر این تیم برنامهای برای بازی نداشته باشیم، تحقیر میشویم. بازی افتتاحیه نشان داد اگر برنامه نداشته باشی، حتی در برابر تیمی مانند روسیه هم تحقیر میشوی. ما نمیخواهیم زنگ تفریح جام باشیم و کیسه گل شویم. به همین دلیل باید با جان و دل و بسیار با برنامه بازی کنیم. اسپانیا را به هیچ عنوان نباید با مراکش مقایسه کرد. اسپانیا بازیکنانی دارد که میتوانند با تکنیک بالای خود هر گرهی را در بازی باز کنند. ما برای مقابله با این بازیکنان تکنیکی هم باید برنامه داشته باشیم.
شرط اول در بازی با تیمهای بزرگ این است که از نام آن تیم و ستارههایش نترسی که خوشبختانه تیم ما سربازان شجاع و نترسی دارد که از این بابت خوشحالیم.
حرف آخر اینکه بازی با اسپانیا سخت است؛ اما نه آنقدر سخت که از ترس آن خود را ببازیم و قبل از بازی یک حریف شکست خورده باشیم.
خداداد عزیزی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم