نقش خانواده در تربیت شهروند مسوول

خانواده کوچک ترین و مهمترین نهاد اجتماعی و زیربنای جامعه است. سعادت فرد و رشد و تعالی جامعه در گرو سلامت و سعادت خانواده است. کودک در خانواده از تربیت بهره مند می شود و شخصیت او شکل می گیرد و پرورش می یابد.

کد خبر: ۱۱۲۳۸۲

به همین دلیل روانشناسان و متخصصان تعلیم و تربیت بر این باورند که هیچ گروه ، سازمان و نهادی چون خانواده قادر نیست عهده دار تربیت کودک باشد و به نیازهای روانی و جسمانی او پاسخ گوید، به نحوی که شهروندی سالم ، مسوولیت پذیر و آشنا به وظایف به جامعه عرضه کند.
خانواده نهادی است که بیشترین تاثیر را در شکل دهی رفتار آدمی دارد و منظم کننده رفتار اجتماعی اوست. برخی جامعه شناسان سعادت و شقاوت نسلهای آینده را در ارزش و بهای خانواده می دانند و معتقدند خانواده با نوع تفکر و نگرش خود می تواند در نسلهای متمادی ، سرنوشتی نیک برای انسان ترسیم کند. همچنین خانواده مهم ترین و مناسب ترین مکان برای نگهداری ، پرورش و تربیت کودک در مراحل نخستین زندگی است. این مرحله از پرورش جسم و روان ، در شکل گیری شخصیت و رفتار کودک اهمیت ویژه ای دارد. خانواده به واسطه انتخاب روشهای تربیتی مناسب و جهتگیری های نخستین آن ، مانند نظم پذیری ، مودب به آداب بودن ، انتخاب سنتها و عادات پسندیده ، سبب می شود میراث فرهنگی از نسلی به نسل دیگر منتقل شود.
اگر تربیت را به معنی کسب مهارت ها و معلومات بدانیم ، در این صورت می توان گفت ، خانواده نقش اساسی در فراگیری مهارت های بنیادی و نیز معلومات دارد. در دامان خانواده گرایش های فطری کودک چون حقیقت جویی ، خداجویی ، علم جویی و زیبایی طلبی رشد می یابد و شکوفا می شود.برخی تربیت را به معنی آشنایی با نقشهای اجتماعی و آمادگی برای کسب حقوق و پذیرش مسوولیت در بزرگسالی می دانند. گرچه بر این تعریف به دلیل عنایت صرف به کسب حقوق و بی توجهی به حقوق دیگران و نیز بی توجهی به وضعیت فعلی کودک انتقاداتی وارد است ؛ اما خانواده در زمینه آماده کردن کودک برای زندگی اجتماعی و پذیرش مسوولیت به عنوان شهروندی مسوول و نیز احقاق حقوق خود با در نظر آوردن حقوق دیگران ، از جایگاهی خاص برخوردار است و می تواند بخوبی نقش خویش را ایفا کند.
همین گونه است تربیت در معنای رشد قوه قضاوت صحیح که به حق باید گفت خانواده مهمترین نقش را در این زمینه داراست.