خبر سلامت

علائم هشداردهنده دیابت

دیابت باوجود شیوع بالا تا حد زیادی قابل‌کنترل و بهبود است، اما به شرط این که در شناسایی زودهنگام علائم هشداردهنده این بیماری غفلت نکنید. برخی علائم هشداردهنده در دیابت نوع یک و نوع2 مشترکند، با این تفاوت که دیابت نوع2 به‌آهستگی پیشرفت می‌کند و ممکن است علائم هشداردهنده‌ محسوسی به همراه نداشته باشد. به‌طورکلی، علائم هشداردهنده دیابت به دو شکل بروز می‌کنند: تدریجی یا ناگهانی. برخی از شایع‌ترین این علائم عبارتند از: تشنگی شدید، خشکی دهان، افزایش دفعات ادرار، گرسنگی، خستگی مداوم، زودرنجی، تاری دید، زخم‌های دیرالتیام، خارش یا خشکی پوست و عفونت‌های قارچی مداوم. برخی علائم به‌قدری تدریجی ظاهر می‌شوند که شاید فرد مبتلا به هشداردهندگی این علائم پی نبرد. پس در این مطلب با ما همراه باشید تا درمورد علائم هشداردهنده‌ دیابت بیشتر بدانید.

کد خبر: ۱۰۹۶۲۲۴

دیابت نوع1

این نوع دیابت در رده سنی کودکان و نوجوانان شایع‌تر است. علائم هشداردهنده‌ای که نباید در کودکان نادیده گرفته شوند، عبارتند از: کاهش وزن ناگهانی، بی‌اختیاری ادرار در کودکانی که کنترل ادرار به آنها آموزش داده شده است، عفونت‌های قارچی واژنی پیش از سن بلوغ، علائم شبه‌آنفلوآنزا مانند تهوع، استفراغ، مشکلات ریوی و کاهش هوشیاری. گفتنی است علائم شبه‌آنفلوآنزا در دیابت نوع یک معمولا زمانی ظاهر می‌شوند که سطح کتون در خون بالا رفته باشد. به این وضعیت کتواَسیدوز دیابتی گفته می‌شود و وضعیتی اورژانسی است که باید سریع رسیدگی شود.

دیابت نوع2

دیابت نوع2 با علائم ناگهانی همراه نیست، اما علائم هشداردهنده‌ این نوع دیابت باوجود پیشرفت تدریجی با علائمی که تا به اینجا گفته شدند، بی‌شباهت نیست. سایر علائمی که گاه خبر از ابتلا به دیابت نوع2 می‌دهند، عبارتند از: بیماری‌های قلبی، عفونت‌های مکرر یا زخم‌های دیرالتیام و ابتلا به عوارض مرتبط با قندخون غیرطبیعی مانند بی‌حسی یا گزگز پاها به‌مدت طولانی. این علائم اغلب بتدریج و طی سال‌ها بروز می‌کنند و گاهی به‌قدری نامحسوس ظاهر می‌شوند که تشخیص ارتباط‌شان با بیماری دیابت توسط خود فرد ‌بسختی امکانپذیر است.

چه کسانی بیشتر در معرض خطرند؟

کودکان، نوجوانان و افراد دارای سابقه خانوادگی ابتلا به دیابت نوع یک بیشتر از دیگران در معرض ابتلا به دیابت نوع یک قرار دارند. درمورد دیابت نوع2 نیز عوامل افزاینده خطر ابتلا عبارتند از: سن بالای 45 سال، کم‌تحرکی، مصرف دخانیات، سابقه خانوادگی ابتلا به دیابت نوع2، فشارخون بالا، سطوح غیرطبیعی تری‌گلیسیرید و HDL (کلسترول خوب) و سابقه فردی مقاومت به انسولین. مبتلایان به دیابت نوع یک باید سطح گلوکز خون‌شان به‌طور منظم کنترل شود. تنظیم انسولین خون در این گروه از مبتلایان از طریق رعایت رژیم‌غذایی یا مصرف دارو و درنتیجه فعال‌سازی ترشح انسولین قابل کنترل است. ابتلا به دیابت به این معنی نیست که نمی‌توانید زندگی باکیفیتی داشته باشید، بلکه تنها تفاوت فرد دیابتی با دیگران در این است که باید در مراقبت از سلامت خود کوشاتر باشد.