
تساوی بدون گل مقابل سوئد همان نتیجهای بود که ایتالیای چهارستاره را از راهیابی به جام جهانی بازمی داشت. آبی لاجوردی، بعد از سالها رنگ باخت. این لاجوردی خود و کاپیتان اسطورهاش را با هم بلعید. البته هواداران فوتبال ایتالیا در همه این سالها عادت کرده بودند به حرص و جوش خوردن برای همین هواداری شیرین؛ اما داستان پلیآف جام جهانی 2018 برای خیلی از آنها هیچ نمونه مشابه قبلی نداشت.
جام جهانی 90، نیمه نهایی و پنالتیهای از دست رفته روبرتو دونادونی و آلدو سره نا در بازی با آرژانتین. جام جهانی 94، فینال و پنالتیهایی که فرانکو بارهسی، دانیله ده روسی و روبرتو باجو در بازی با برزیل گل نکردند. جام جهانی 98، یک چهارم نهایی و خاطره تلخ پنالتیهای دیمیتریو آلبرتینی و لوئیجی دی بیاجو مقابل فرانسه میزبان که گل نشد. جام جهانی 2002، یک هشتم نهایی و باخت غیرقابل باور مقابل تیم آسیایی کره جنوبی. جام جهانی 2010، حذف در همان مرحله گروهی پس از شکست تحقیرآمیز مقابل اسلواکی و بالاخره جام جهانی 2014، حذف در مرحله گروهی با شکست مقابل کاستاریکا و اروگوئه. ایتالیاییها در تمام این روزهای بزرگ، سرشان را دو دستی گرفتند اما زانو نزدند. آنها زخم همه این روزهای تلخ را با قهرمانی در جام جهانی 2006 التیام دادند. اما زخم نرفتن به جام جهانی را چگونه باید التیام داد؟ آخرین بار که جام جهانی بدون ایتالیا برگزار شد سال 1958 بود و حالا بعد از 60 سال، جام جهانی 2018 هم ایتالیا ندارد. بدون لاجوردیها قطعا جام جهانی چیزی کم دارد، همان طور که بدون لالههای نارنجی این کمبود احساس میشود. مرور خاطرات شیرین تیم لاجوردی پوش اروپا در جامهای جهانی قبلی شاید افسوسها را دوچندان کند:
ایتالیا 4ـ آلمان 3 (نیمه نهایی جام جهانی 1970)، ایتالیا 1ـ آرژانتین صفر (مرحله گروهی جام جهانی 1978)، ایتالیا 3ـ برزیل 2 (مرحله دوم گروهی جام جهانی 1982)، ایتالیا 3ـ آلمان یک (فینال جام جهانی 1982)، ایتالیا 2ـ اسپانیا یک (یکچهارم نهایی جام جهانی 1994)، ایتالیا 2ـ آلمان صفر (نیمه نهایی جام جهانی 2006) و بالاخره پیروزی مقابل فرانسه در ضربات پنالتی دیدار فینال جام جهانی 2006 و حالا برای اولین بار ایتالیا زانو زده است. آنها غایب بزرگ جام جهانی 2018 هستند. آنها در روسیه نیستند تا خاطرهای هم از این تیم دوستداشتنی در این جام جهانی نباشد. آسمان جام جهانی دیگر لاجوردی نیست.
کیهلینی: حقمان بود حذف شویم!
جورجو کیهلینی با تائید خبر بازنشستگیاش در رده ملی، اعتراف کرد برای توجیه ناکامی آتزوری در رسیدن به جام جهانی، دنبال بهانه نیست. مدافع میانی تیم ملی فوتبال ایتالیا گفت: در مجموع فکر میکنم حقمان بود. من کسی نیستم که برای توجیه ناکامیهایش، بدشانسی یا داور را بهانه کند.
به سوئد بابت صعودش تبریک میگوییم. ما هر چه در توان داشتیم گذاشتیم، اما ظاهرا باز هم کافی نبوده است و حق حریف برای صعود بیشتر از ما بود. کیهلینی تاکید کرد: ایتالیا در 60 سال گذشته جام جهانی را از دست نداده بود، اما حالا این اتفاق رخ داده وبه همین دلیل فکر میکنم دریایی وسیع از تغییرات لازم است. فوتبال متعلق به همه است و همه ما میخواهیم عصر جدید در تیم ملی آغاز شود.
رضا پورعالی
گروه ورزش
در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح شد
در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح شد
عضو دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب در گفتگو با جام جم آنلاین مطرح کرد
بهتاش فریبا در گفتوگو با «جامجم آنلاین»:
رئیس جمعیت هلالاحمر در گفتوگو با «جامجم» تشریح کرد