حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
احتمال وجود سیاره های زیادی مشابه زمین در کهکشان
جام جم آنلاین : یک مطالعه تازه نتیجه گیری کرده است که سیاره های مشابه زمین که در کهکشان حول محور سایر ستاره ها می گردند احتمالا بسیار بیشتر از آن هستند که قبلا تصور می شد.
به گزارش شبکه بی بی سی ، اکثر قریب به اتفاق سیاره هایی که تاکنون در پیرامون سایر ستاره ها کشف شده اند از نوع غول های گازی مانند مشتری یا کیوان هستند که این مساله به دلیل ضعف فنآوری های کنونی برای یافتن سیاره های کوچکتر در نقاط دور دست کهکشان است.
اما تحلیلی توسط دانشمندان در آمریکا نشان می دهد که یک سوم منظومه های شامل سیاره های غول پیکر در عین حال ممکن است شامل سیاره هایی مانند زمین باشند.
این مطالعه بر نوعی از منظومه ها متمرکز است که شامل سیاره هایی موسوم به «مشتری های داغ» هستند.
این اجرام غول پیکر به فاصله خیلی کم از ستاره مرکزی می گردند و در مواردی حتی نزدیکتر از عطارد به خورشیدهستند.
شیوه ای که هم اکنون از آن برای یافتن سیاره های دوردست استفاده می شود ، در واقع وجود آنها را به طور غیرمستقیم با ردیابی تاثیر جاذبه این اجرام بر ستاره مرکزی تشخیص می دهد. به همین دلیل احتمال یافتن سیاره های غول پیکری که نزدیک به ستاره اصلی می گردند بیشتر است زیرا اثر جاذبه آنها بسیار مشخص تر است.
تصور می شود این مشتری های داغ به هنگام تشکیل منظومه به سمت ستاره مرکزی کشیده شده باشند.
در این مرحله ، منظومه ای که درحال تکامل است ، آکنده از سیارک ها ، اجرام یخی و سنگی و گاز در «دیسک پیش سیاره ای» است.
یک غول گازی که در داخل این دیسک قرار داشته باشد تلاطم زیادی در آن ایجاد می کند اما اینکه این پدیده دقیقا چگونه بر تکامل منظومه اثر می گذارد موضوع بحث و اختلاف نظر است.
در گذشته محققان عقیده داشتند ، مهاجرت غول های گازی به سوی ستاره مرکزی یا باعث خورده شدن مواد موجود در دیسک می شود یا به فضای خارج پرت می شوند.
آوی مندل از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا و از نویسندگان این مقاله علمی گفت: «مسلما پراکندگی وجود دارد اما یکی از چیزهایی که تاکنون به حساب نمی آمده گاز فشرده ای بود که در این دیسک های پیش سیاره ای وجود داشت. این گاز فراهم کننده نیرویی است که باعث حرکت سیاره های غول پیکر به سوی مرکز منظومه می شود اما همچنین از شدت پراکندگی و پخش شدن ذرات می کاهد و اجازه می دهد این ذرات در مدار ستاره مرکزی باقی بمانند. آنها در مدارهای پرهرج و مرج و اغلب بسیار پهن باقی می مانند؛ اما معمولا اگر برای میلیون ها سال در منظومه باقی بمانند، آرام می گیرند و به مداری مدور بازمی گردند و در این صورت می توانند با سایر اجرام ترکیب شوند و به شکل سیاره های کامل در آیند».
محققان به سرپرستی ، شان ریموند از دانشگاه ایالتی کلورادو در بولدر مهاجرت غول های گازی در منظومه های درحال شکل گیری را با رایانه شبیه سازی کردند.
آنها کار را با بیش از هزار جرم مجازی به اندازه ماه از جنس سنگ و یخ آغاز کردند و در حدود 200 میلیون سال تکامل سیاره ای را شبیه سازی کردند.
این تیم نتیجه گیری کرد که از هر سه منظومه شناخته شده تقریبا یکی می تواند شامل سیاره های مشابه زمین در مناطق قابل سکونت منظومه یعنی در مدارهای دورتر از مشتری های داغ باشد.
ناحیه قابل سکونت منطقه ای از منظومه است که نه خیلی داغ است و نه خیلی سرد به طوری که آب در سطح کره نه بخار می شود و نه منجمد و می تواند درحالت مایع باقی بماند.
آوی مندل گفت: «شبیه سازی های ما نشان می دهند که می توان یک سیاره غول پیکر را همان جا که مشتری در منظومه شمسی قرار دارد شکل بدهید و آن را به بخش های داخلی تر منظومه به حرکت در آورید. سیاره هایی مانند زمین هنوز می توانند در خارج از مدار غول ها شکل بگیرند البته به شرطی که خیلی به سیاره های غول پیکر نزدیک نشوند. اگر خیلی نزدیک شوند، غول گازی مواد را به سمت بیرون پراکنده خواهد کرد. اما اگر به اندازه کافی دور باشند، مواد موجود در دیسک می توانند به سیاره ها تبدل شوند».
این محققان عقیده دارند ، سیاره های مشابه زمین در مناطق قابل سکونت منظومه در صورت وجود مقدار زیادی آب شکل می گیرند.
اگر این نظریه درست باشد در آن صورت احتمال آنکه سیاره های شبیه به زمین که در مناطق قابل سکونت منظومه ها که پوشیده از اقیانوس ها باشند دور می زنند ، بیشتر می شود؛ زیرا همه عناصر ضروری برای پیدایش حیات را در این نقاط فراهم است.
دکتر ریموند گفت: «ما اکنون فکر می کنیم که دسته تازه ای از سیاره های پوشیده از اقیانوس ها و احتمالا قابل سکونت در منظومه های مشابه با منظومه ما وجود دارند».
شبیه سازی ها همچنین نشان دادند که کرات سنگی موسوم به «زمین های داغ» اغلب در داخل مدار مشتری های داغ شکل می گیرند.
تیمی از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی قبلا یک چنین نمونه ای را یافته است که به فاصله فقط 3.5 میلیون کیلومتر از ستاره مرکزی دور می زند. فاصله زمین از خورشید 150 میلیون کیلومتر است.
گفت و گو
