البته یک دلیل دیگر برگزاری جشنوارههای موردی شوق و شور آنی مجموعههاست. هر حوزه فرهنگی به پایش و مطالعه فرهنگی نیاز دارد؛ چراکه فعالیتهای فرهنگی اثراتش مانایی دارد، پس حتما باید فاز مطالعاتی داشته باشد. وقتی فاز مطالعاتی درست باشد، حیطه، حدود، اهداف و برنامهها مورد بررسی قرار میگیرد و وقتی چنین شود میتوان براساس یک نگاه و رفتار درست آن کار را پایهگذاری کرد و براساس مطالعه و نیازهای فرهنگی اتفاقات موجود و آینده برنامهها ترسیم شود. اما چون هیچ کدام اینها نیست و در سازمانها و اذهان چنین رفتاری نهادینه نشده، طبیعی است یک سال فضا فراهم شده و جشنوارهها برگزار میشود و همه هم شوق دارند اولین دوره را برگزار کردهاند. اما طبیعی است چون برنامهریزی نشده و به چشماندازهایش فکر نشده و در خصوص ضمایم اعتباری و فرهنگی تدبیری اندیشیده نشده، نمیتواند ادامهدار باشد. نه اشخاص و نه سازمانها هیچ یک نمیتوانند آن را استمرار ببخشند. به همین دلیل بعد از مدتی فراموش میشود.
میرهاشمی خاطرنشان میکند: نه تنها سندرم برگزاری اولین جشنوارهها در عرصه فرهنگ و هنر وجود دارد، بلکه امروزه شاهد جشنوارههای موازی هم هستیم. مثلا آثاری که در جشنواره فلان میبینید، در جشنواره بهمان هم میبینید. در واقع آثار در جشنوارههای مختلف تکرار میشود و این نوعی موازیکاری است.
عباس میرهاشمی
رئیس انجمن عکاسان دفاع مقدس
با هوشنگ نصیرزاده، وکیل بیرانوند
با تهیهکننده «سفینه نجات» به مناسبت روز جهانی کودک، از ضرورت سرمایهگذاری پایدار در انیمیشن ایران گفتیم