جشنواره‌سازی بدون ضمایم اعتباری و فرهنگی

البته یک دلیل دیگر برگزاری جشنواره‌های موردی شوق و شور آنی مجموعه‌هاست. هر حوزه فرهنگی به پایش و مطالعه فرهنگی نیاز دارد؛ چراکه فعالیت‌های فرهنگی اثراتش مانایی دارد، پس حتما باید فاز مطالعاتی داشته باشد. وقتی فاز مطالعاتی درست باشد، حیطه، حدود، اهداف و برنامه‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد و وقتی چنین شود می‌توان براساس یک نگاه و رفتار درست آن کار را پایه‌گذاری کرد و براساس مطالعه و نیازهای فرهنگی اتفاقات موجود و آینده برنامه‌ها ترسیم شود. اما چون هیچ کدام اینها نیست و در سازمان‌ها و اذهان چنین رفتاری نهادینه نشده، طبیعی است یک سال فضا فراهم شده و جشنواره‌ها برگزار می‌شود و همه هم شوق دارند اولین دوره را برگزار کرده‌اند. اما طبیعی است چون برنامه‌ریزی نشده و به چشم‌اندازهایش فکر نشده و در خصوص ضمایم اعتباری و فرهنگی تدبیری اندیشیده نشده، نمی‌تواند ادامه‌دار باشد. نه اشخاص و نه سازمان‌ها هیچ یک نمی‌توانند آن را استمرار ببخشند. به همین دلیل بعد از مدتی فراموش می‌شود.

میرهاشمی خاطرنشان می‌کند: نه تنها سندرم برگزاری اولین جشنواره‌ها در عرصه فرهنگ و هنر وجود دارد، بلکه امروزه شاهد جشنواره‌های موازی هم هستیم. مثلا آثاری که در جشنواره فلان می‌بینید، در جشنواره بهمان هم می‌بینید. در واقع آثار در جشنواره‌های مختلف تکرار می‌شود و این نوعی موازی‌کاری است.

عباس میرهاشمی

رئیس انجمن عکاسان دفاع مقدس